Avondwandeling

Welke gek gaat er ’s avonds naar buiten? Het is donker, zeker ’s winters is het koud. Het waait, als je een beetje pech hebt regent het ook nog. Met zulk onguur weer kun je alleen maar ongure types tegenkomen.

Wie gaat er dan naar buiten? Schrijvers, wanhopig op zoek naar inspiratie? Tot waanzin gedreven door writer’s block?

Het zijn vooral hondenliefhebbers en hun huisdier(en). Die moeten elke dag naar buiten, weer of geen weer. Tot ze het beestje kunnen leren op de pot te gaan.

Voor de lol doe je het niet, lopen langs gesloten gordijnen. Gordijnen die de warmte binnen houden, de kou en de buitenwereld worden buiten gesloten. Je hebt geen idee wat er zich achter die gordijnen afspeelt!

Niet iedereen doet de gordijnen dicht, soms kun je een blik werpen in andermans huis, in andermans wereld. Het is op de een of andere manier onweerstaanbaar, telkens kijk ik nieuwsgierig hoe het er bij deze mensen uitziet. Reikhalzend strek ik mijn nek uit, om zoveel mogelijk te zien. ‘Hmmm, die hebben een grote tv!’ Om jaloers van te worden…

Soms vangt iets mijn blik, ik kijk nog eens om. Een steentjesmuur, dat zie je tegenwoordig niet meer zoveel. Of wel? Ik zou het niet weten. Een lamp, een vaas, anders dan anders. Anders dan ik gewend ben, in elk geval. Smaken verschillen, zoveel is zeker!

De een sluit pottenkijkers zoals ik buiten, de ander lijkt ze te verwelkomen. Bij de meeste mensen met open gordijnen staat de tv aan, we kunnen niet meer zonder. Er is een enorme verscheidenheid, aan interieur én aan vitrage. Van klassiek tot modern, soms naast elkaar.

Een flard conversatie komt aangewaaid, vanuit het niets. Twee mensen komen om de hoek, ook aan de wandel. Verderop loopt een echtpaar, een hond sjokt achter hen aan, een stok in zijn bek en een lichtje aan zijn halsband. Het lichtje bengelt op en neer met elke stap, het is bijna hypnotiserend. Niet iedereen is met de hond(en) aan de wandel, al geldt dat wel voor de meesten.

Het heeft ook voordelen, zo’n avondwandeling. Het is lekker rustig, afgezien van hondenliefhebbers. Al heb je geen last van die honden, zolang ze aangelijnd zijn. Het heeft ook nadelen. Drempels, of opstaande stoeptegels of straatstenen, verborgen door het duister. Pijnlijk voor mijn grote teen, nog pijnlijker voor mijn ego. Gelukkig heeft niemand het gezien, of mijn onkuise taal gehoord.

Weer of geen weer, ik ga ’s avonds naar buiten. Tenzij het echt pijpenstelen regent. Daar helpt geen paraplu aan!

De hemel huilt ook

‘De hemel huilt ook’, zei ik tegen mijn vrouw, als we net in de auto zitten. Het gaat steeds harder regenen, eenmaal op weg. Het weer als spiegel van mijn gemoed, het kan verkeren. Het is bewolkt, grijs en bedrukt, net als ik.

We zijn op weg naar Breda, mijn voormalig thuis. Normaal gesproken verheug ik me op het weerzien, dit keer is het anders. Het is geen vrolijke reden waarvoor we naar de parel van het zuiden gaan. Integendeel.

We zijn op weg naar Frank. Alweer. Net nu het lijkt alsof zijn lijdensweg ten einde is, net nu hij op het punt staat zijn leven weer op te pakken, juist op dat moment slaat het noodlot toe. Weer. De ziekte met de grote K, die als een sluipmoordenaar toeslaat, heeft hem weer te pakken. Eerst in zijn longen, nu in zijn hersenen. Geen kans op genezing, luidt het doodvonnis. En dat hoewel Frank volkomen onschuldig is.

De heenreis kan me niet lang genoeg duren. Alsof het onvermijdelijke, waar ik niet aan wil denken, uitgesteld kan worden.

Veel te snel komt de afslag in zicht, veel te snel vinden we de parkeergarage. € 0,50 per 16 minuten, het ziekenhuis moet de kosten voor deze spiksplinternieuwe garage terugverdienen, lijkt het.

Ik ken het ziekenhuis, in de tijd dat ik me nog Bredanaar mocht noemen was het al een gezondheidsfabriek. Nu het uitgebreid wordt, wordt het alleen maar erger. Een doolhof van gangen en kamers, waar je zomaar kunt verdwijnen. Gelukkig hebben we een routebeschrijving, langs vele gangen met witte muren gaan we, tot we er zijn.

Vrolijk zwaait Frank naar ons, terwijl hij nog in gesprek is met een verpleegster. Het is onwezenlijk, als we even later bij hem zitten in zijn kamer. Achter hem zie ik een paar bomen en struiken, ze zien er dor uit, het leven er uit geperst. Hoe symbolisch.

Hij ziet er vreemd genoeg goed uit, zittend in zijn rolstoel, met een pyjama en vrolijke sokken aan. Dan weer tilt hij zijn ene been op, dan weer het andere.

Het is een gesprek met een traan en een lach. ‘Het is bizar’, zegt Frank, ‘Iedere keer als ik iemand zie, vraag ik me na afloop af of het de laatste keer is geweest dat we elkaar zien’.

Zijn woorden echoën de mijne. ‘Het voelt alsof ik onderuit geschoffeld wordt, met de finish in zicht’. Precies wat ik ook dacht, op de heenweg. Kwaad is hij niet, eerder teleurgesteld. Nee, eerlijk is het niet, wat hem overkomt.

Maar, zegt Frank: ‘Ik heb een vol leven geleid. Er zijn geen openstaande zaken, geen dingen die ik nog had willen zien of doen. Ik heb er vrede mee’.

Dat geeft ons ook vrede, al blijft het zwaar, voor iedereen. Eén ding heeft het me wel geleerd: koester wat dierbaar voor je is, waar je van houdt. Zeg tegen je dierbaren dat je van ze houdt, al lijkt het nog zo vanzelfsprekend. Koester het nu, in dit aardse leven, koester het in alle eeuwigheid.

In het water

Daar lag ik dan. Met mijn achterste in het water, mijn ene schoen halfdroog, de andere schepte water bij het leven. Is mijn verjaardag in het water gevallen?

Vijf seconden daarvoor aarzelde ik nog. Ik stond stevig op twee stenen, midden in een ondiepe maar ijskoude beek. De afstand naar de volgende steen, met daarachter de droge oever, leek onoverbrugbaar.

Mijn lichaam schreeuwde: ‘Niet doen!’. Ik voelde een soort angst, ondanks het feit dat ik niet in een diepe afgrond dreigde te storten. Mijn hoofd zei: ‘Toe maar, je kunt het!’ Aarzelend zette ik de stap was het de aarzeling, de twijfel die gonsde in mijn achterhoofd, waardoor het fout ging?

Wat het ook was, op het moment dat ik de stap zette, gleed mijn rechtervoet van de gladde rots, mijn lichaam helde naar rechts en tegelijk naar achteren, waardoor mijn rechterschoen tijdelijk dienst deed als waterrad en mijn achterwerk in de beek belandde.

Daar sta je dan, aan het begin van wat een mooie dag zou moeten worden. Even verderop lag de ruïne van een middeleeuws kasteel, het doel waarvoor ik de oversteek waagde. In een vlaag van overmoed, een poging wellicht om mijn reeds lang verloren gegane jeugd terug te vinden. Want letterlijk twee meter verderop stond een brede, comfortabele en vooral veilige brug, die een droge overtocht beloofde.

Het groepje mannen dat even verderop zat te lunchen deed weinig moeite hun lachen te verbergen. Waarom zouden ze ook, zo had tenminste iemand er nog plezier van.

Geschrokken kwam mijn vrouw naar me toe gesneld, zij had bepaald niet de neiging om te lachen. Gelukkig was alleen mijn trots geschonden, afgezien van natte schoenen, broek, trui en T-shirt was er niets aan de hand. Of ik niet liever terug wilde naar ons huisje, om droge kleren aan ter trekken, vroeg mijn lieve schat.

Daarvoor ben ik te veel macho. Terugkeren? Geen denken aan! We lopen naar het kasteel, onder muzikale begeleiding van soppende schoenen. Net voorbij de ingang van het kasteel ging ik zitten op een bankje, om het water uit mijn schoenen te gieten en mijn sokken uit te wringen. Tot mijn geluk had ik een droge trui bij.

Onverstoorbaar bekeek ik alle hoeken en gaten van het kasteel, tot aan de hoogste toren toe. Niemand leek acht te slaan op mijn natte schoenen of kleding, zelf deed ik alsof er niets aan de hand was.

Na het bezoek aan het kasteel maakten we nog een wandeling in de prachtige bos- en heuvelrijke omgeving. Het was een verjaardag om nooit te vergeten! En dan te bedenken dat ik niets heb met verjaardagen, vooral niet met die van mezelf. Het liefst doe ik alsof het een dag is als alle andere, daarom gingen we ook een weekje weg.

Nee, deze verjaardag is alles behalve in het water gevallen!

Over de streep

Het is prachtig fietsweer. Niet te warm, niet te koud, een lekker zonnetje en een frisse bries. Het parcours voert langs smalle paden en lanen, omzoomd door schaduw brengende bomen. En langs het kanaal, dat zich in een kaarsrechte lijn door het landschap klieft.

Onverstoorbaar fiets ik verder, mijn bestemming heb ik nog niet bereikt. Ik ben op weg naar een verjaardagsfeest, het is een mooie aanleiding voor een fietstocht.

Mijn benen worden al moe, mijn achterwerk voelt als versteend. Een stukje terug voelden mijn edele delen alsof ze geen onderdeel meer wilden uitmaken van het geheel. Fietsen is afzien.

Zweet verzamelt zich op mijn voorhoofd, en op andere onwelkome en nu onwelriekende plaatsen. Een aardige inspanning voor iemand die niet veel gewend is!

Als ik het dorp waar mijn vader woont binnen fiets, is daar ineens een onwelkome hindernis. Een dranghek, dwars over de weg. Dat houdt mij niet tegen, denk ik vastberaden.

Even verderop verspert een andere serie dranghekken mij de weg. In een oogwenk zie ik een peloton wielrenners voorbij flitsen. Wat is de lol voor de toeschouwer, vraag ik me af.

Links en rechts van de weg staan kleine groepjes mensen, veilig achter de dranghekken. Sommigen hangen wat tegen de muur, anderen zitten op bankjes of zelf meegebrachte stoelen. Ze praten wat met elkaar, kijken niet op of om als ik langsflits. Mijn verschijning maakt blijkbaar weinig indruk.

In de verte zie ik hem opdoemen, de finish. Zomaar ineens, uit het niets. Even aanzetten, een kleine demarrage, meer is niet nodig. Niemand voor me, ook achter me is in geen velden of wegen iemand te bekennen.

In gedachten ga ik over de streep, mijn armen triomfantelijk ten hemel geheven, onder luid gejuich en applaus.

Het is een waar dilemma. De verleiding is groot, de overwinning ligt voor het grijpen. Zouden er ook schaars geklede dames zijn om de winnaar te onthalen, zoals bij de Tour de France? Niet dat ik daar op zit te wachten, natuurlijk. Het is toch een leuk idee, een echte stimulans om de pedalen eens goed rond te laten gaan.

Hoe groot de verleiding ook is, ik bezwijk niet. Het enthousiasme van de toeschouwers ontbrak, evenals de pitspoezen, zo te zien. Teleurgesteld, maar wel met het gevoel de juiste beslissing genomen te hebben, sla ik vlak voor de finish rechtsaf, mijn route vervolgend.

Net voor de finish gestrand, het is toch wat. Gelukkig heb ik mijn bestemming wel bereikt!

Op het feestje is het verhaal een stuk mooier geworden, compleet met pitspoezen. Dat begrijpt u vast wel.

Moddergevecht

Daar sta ik dan, tot mijn knieën in de modder. Hoe ben ik hier in vredesnaam terecht gekomen? De vraag schiet door mijn hoofd, terwijl ik probeer mijn evenwicht te bewaren. Mijn evenwichtsgevoel is niet al te best, al sta ik stevig in mijn schoenen. Die schoenen zijn veilig opgeborgen in een kastje, op het droge. Mijn voeten proberen in weg te vinden in de glibberige modder, het minste of geringste brengt me aan het wankelen.

Voorzichtig zoeken mijn voeten een weg in het donkere, modderige water. Het lijkt overal even diep, maar het water is verraderlijk. Ineens is er een diepe put, lijkt het alsof de aarde onder je voeten verdwijnt, en lijk je weg te zinken. De ondergrond, als die er al is, biedt weinig houvast. Het is en blijft ploeteren!

Een smalle boomstam lijkt een uitweg te bieden. Hoog en droog ligt de stam over het water, de ene droge oever verbindend met de andere. Ik waag het er op, neem enkele wankele stappen en geef het plan op. Als je van de ene naar de andere kant wankelt, is de kans groot dat je in het water belandt. Mijn geluk kennende, op elegante wijze met mijn achterwerk in de lucht. Nee, dank u!

Achter ons klinken steeds luidere stemmen. De volgende groep is in aantocht, ongeduldig zijn ze. Ze willen vooruit, ze willen uit deze moddermassa. Dat wil ik óók, maar dan wel met overleg.

Met gemak banen ze zich een weg, waar ik aarzel. De boomstam is bepaald geen hindernis. Het zal aan mij liggen. Ik laat ze begaan, al gauw is de rust weergekeerd.

Met modder tussen onze tenen gaan we verder, het lijkt alsof ik zwarte laarzen aan heb over mijn melkwitte benen. Over harde zandpaden gaat het verder, paden gebakken in de ook deze dag genadeloos schijnende zon. De harde zandpaden voeren naar deze modderpoel, en naar de volgende, langs boomgaarden en prachtig aangelegde middeleeuwse en Romeinse tuin. De lucht is strakblauw, de wolken zijn op vakantie.

Dan volgt een pad, bekleed met stenen. Eerst kleine stenen, die steeds groter en groter worden. Een weldaad voor onze ontblote voeten. Het pad voert dwars door een andere poel, langs een gespannen touw. Het touw biedt nog enige houvast, als mijn voeten weer voorzichtig hun weg zoeken en een nieuwe modderlaag krijgen.

Het is een afwisselend pad, daar in Twello, op de grens van Gelderland en Overijssel. Een pad dat niet alleen langs modderpoelen en tuinen voert, maar ook door dichte bossen en struikgewas. Door hoog olifantsgras, waar je achter elke bocht een olifant of tijger verwacht. Waar stemmen klinken die ver weg lijkten te zijn, maar toch dichtbij. Waar het pad over een smal plankje voert, waar ik wel mijn evenwicht weet te bewaren.

Een pad, waar het eindpunt een mooi terrein is, een oase van rust, midden in de natuur. Hier kunnen we even bijkomen van ons moddergevecht.

Gekkenwerk

‘Het is gekkenwerk’, denkt ze bij zichzelf. Het is duidelijk geen weer om naar buiten te gaan. Eigenlijk zou ze met een dik boek en een kop warme thee (mét honing) bij een knapperend haardvuur moeten zitten. Eigenlijk wel.

De onrust is sterk vandaag. De onrust is er altijd, elke minuut van elke dag. Soms sterk, overweldigend, alom aanwezig. Soms als een waakvlam van een boiler, verstopt op zolder. Uit het zicht, maar niet ver weg.

Vandaag is weer zo’n dag, alles overweldigt haar. Als de muren op je afkomen, bieden ze geen onderdak meer. In plaats van veilig, voelen ze als bedreiging. Ruimte heeft ze nodig!

Foto: Yvonne Bruin
Foto: Yvonne Bruin

Nog net denkt ze er aan om een paraplu mee te nemen, voor het geval dat. Zonder verder na te denken stapt ze op de fiets, zonder richting, zonder doel. Op en neer gaan de pedalen, steeds sneller. Ze fietst de longen uit haar lijf, pas als ze niet meer kan, valt ze even stil. Een harde, lange schreeuw ontsnapt, alsof alle wanhoop er in één keer uit wil. Er uit móét.

Als ze even is bijgekomen, gaat het weer verder. De onrust is nog niet weg, nog lang niet. Ze ziet niets van het landschap dat zich voor haar ontvouwt, ze ziet niets of niemand. Gebouwen flitsen aan haar voorbij, ongezien. Regen en wind hebben geen vat op haar, ze voelt ze niet.

Dezelfde beelden ziet ze voor haar geestesoog, telkens weer. Zonder respijt, zonder genade. Het drijft haar steeds verder, net als in haar hoofd draait ze rond in cirkels, zonder begin en zonder eind.

Waarom het zo is, kan ze niet verklaren. Het is een instinct, een gevoel. Tunnels hebben haar altijd aangetrokken, alsof ze een schuilplaats bieden. Even is de onrust weg, als ze in een tunnel is. Het waakvlammetje is verbannen naar de zolder, voor even.

Als ze weer een beetje tot zichzelf komt, ziet ze in de verte de fietstunnel. Een tunnel, waar ze al zo vaak doorheen is gefietst. Het voelt vertrouwd, hier zal ze veilig zijn.

Een plotse windvlaag verrast haar. Haar fiets gooit het bijltje er bij neer, en zijgt ter aarde. De wind maakt van haar regenscherm een windscherm, die dreigt haar mee te sleuren, bestemming onbekend.

De absurditeit van de situatie dringt tot haar door. Een glimlach breekt door, eerst voorzichtig, dan wat brutaler. Steeds breder wordt de glimlach, tot de glimlach verandert in een bulderende, onstuitbare schaterlach.

De onrust, de wanhoop, alles waait weg. De paraplu weet ze ternauwernood te redden. Ze vouwt hem op, nutteloos als hij is geworden. De fiets neemt ze ter hand, lopen gaat sneller in de steeds sterker wordende wind.

Bevrijd keert ze terug naar huis, de vier muren zijn weer een thuis. Even is ze vrij, alle zorgen zijn ‘gone with the wind’.

Morgen ziet ze weer, morgen is weer een dag.

Zombie

Als ik even opkijk, zie ik een zombie langs fietsen. Tergend langzaam fietst ze me voorbij, haar ogen gefixeerd op het kleine scherm voor haar neus. Ze fietst net snel genoeg om niet te vallen.

Een klein stukje verder buigt de weg scherp naar rechts. Daar is alleen het terrein van de plaatselijke voetbaltrots, vooral in het weekend het doelwit van voetbalpappa’s en –mamma’s, die hun nakomeling(en) afzetten of ophalen. En van liefhebbers die zelf graag tegen een balletje trappen, natuurlijk.

De bocht was tot voor kort een gevaar. Het fietspad gaat rechtdoor, auto’s kunnen alleen rechtsaf of rechtsomkeer maken. Menig automobilist heeft wel eens een fietser over het hoofd gezien, die rechtdoor ging. Met alle noodlottige gevolgen van dien. De oplossing: een verkeersbord die de automobilisten er alert op moet maken dat er wel eens een fietser rechtdoor wil.

Het meisje fietst gestaag door, nog steeds in bedaard tempo. Langzaam maar zeker komt de bocht dichterbij. Net als ik denk ‘schiet maar op, dadelijk komt er een auto aan’, komt er dus een auto aan.

De automobilist lijkt aanstalten te maken om de zombie in te halen, en nog voor haar rechtsaf te slaan. Ik houd mijn adem in, het zal toch niet?

Inderdaad, het zal niet. De automobilist remt op tijd af, de zombie slaagt er zowaar in niet uit de bocht te vliegen, met enig kunst en vliegwerk, haar ogen nog steeds als vastgelijmd aan het kleine scherm.

Het lijkt alsof de rest van de wereld niet bestaat voor haar, niet meer is dan achtergrondgeluid. Een vage ruis, ergens ver weg. Wat is er zo belangrijk dat ze ziet op dat kleine, felverlichte scherm, dat ze de rest van de wereld vergeet? Dat ze geen acht slaat op de prachtige wolkenhemel boven haar, of op het verkeer om haar heen?

Is ze aan het snapchatten met haar vriendinnen? Of met haar vriendje? Is snapchatten nog populair onder de jeugd van tegenwoordig? Had ik maar kinderen, dan kon ik het ze vragen. Waarop ze me ongetwijfeld met een wanhopige blik aan zouden kijken, hun ogen ten hemel zouden slaan om te verzuchten: ‘pap!’ Nee, een hippe, moderne vader zou ik niet zijn geweest, denk ik.

De auto staat nog steeds stil. Dan komt er een jongen aangelopen, van de school iets verderop. Hij stapt in, zijn vader keert de auto en rijdt weg, in de tegenovergestelde richting.

De zombie stopt bij haar huis, net op de hoek, een stukje verderop. Ze haalt zowaar even haar ogen van het schermpje. Even, net lang genoeg om de poort te openen en haar fiets weg te zetten. ‘Dag schat!’ zal haar moeder gezegd hebben, ‘Hoe was je dag?’ ‘Prima hoor’, zal de zombie geantwoord hebben. Om even later op de bank neer te ploffen, haar ogen weer gefixeerd op dat vermaledijde schermpje.

Een kwestie van leven en dood

Gisteren stonden ze nog fier overeind. Hoog, prachtig, groen gras, doorweven met delicate witte en gele bloeiende planten, op de weide onder het balkon van ons vakantiehuisje. Een lust voor het oog, het schoolvoorbeeld van een alpenweide. Het wachten was tot Heidi tevoorschijn zou komen, of Anton (die uit Tirol).

Heidi kwam niet, Anton evenmin. Ze zouden teleurgesteld zijn, bij de aanblik die de weide nu biedt. Schots en scheef liggen ze daar te drogen, de grashalmen en de bloemen.

Vandaag werd het anders. Een grote tractor kwam aangereden, met draaiende messen, al knippend en snijdend, om het gras zo laag mogelijk bij de grond af te snijden. De tractor liet een spoor van afgesneden halmen achter, quasi achteloos. De halmen hebben geen toekomst meer, geen perspectief. Alleen dat ze zullen drogen en tot hooi verworden, om te eindigen in de vier magen van hongerige koeien, de komende winter.

De ene helft van het weiland is gemaaid, de andere helft niet. Het contrast is scherp, de grens loopt precies door het midden, als een grens tussen leven en dood.

Vogels van allerlei pluimage hoppen over het gemaaide gras, op zoek naar andere slachtoffers, op zoek naar iets eetbaars. Ik stel me voor hoeveel leven er zich tussen het gras verborg, toen het nog naar de hemel probeerde te reiken. Bijen, hommels, vlinders en andere insecten zoemden voortdurend af en aan bij de bloemen, op zoek naar pollen en honing. Wat wemelde er verder nog tussen het gras? Hebben die wezentjes op tijd weten te ontsnappen aan de genadeloze messen van de tractor? Ik hoop het maar van wel.

Naarstig zoeken de vogels, de snavels pikkend tussen de halmen, voor hen is het een buitenkans. Een kans om voedsel te bemachtigen, waar ze anders niet of niet zo makkelijk bij zouden kunnen. Nu ligt het voor het oprapen. De een zijn dood, de ander zijn brood. Zo is de natuur, al krijgt de natuur soms een helpende hand van de mens.

Ik wend mijn ogen af, ik kijk liever naar het hoge gras aan de andere kant, wuivend in de wind. Daar krijgt het leven nog alle ruimte, daar groeit en bloeit het naar hartenlust. Een zonnestraal breekt door de dikke wolken, en kust de gele bloemen. Zwaluwen vliegen over de weide, voor hen maakt het niet uit of het gras gemaaid is, of niet. Ze vliegen heen en weer, veranderen voortdurend van richting, hun prooi achterna.

Het leven gaat verder, het gras zal weer terug groeien, tot ongekende hoogte. Bloeiende planten zullen zicht weer tussen het gras nestelen, de bijen, hommels en vlinders zullen weer terugkeren. De natuur laat zich niet bedwingen, het leven vindt zijn eigen weg.

Hoe vaak de grasmaaier ook terug zal keren, de natuur veert iedere keer weer op. Dat is ook de bedoeling, het gras moet groeien. Het gras krijgt ook ruimte om te groeien, als het gemaaid is. Zo is de natuur, een eeuwige cirkel van groei en achteruitgang, van zaaien en oogsten, van leven en dood.

Slakkengang

Stel je voor, je bent een slak. Een kleintje, hooguit 2-3 centimeter lang. Zo klein, dat je nauwelijks opvalt tussen de woudreuzen, of op de stoep of op het fietspad. Je huis op je rug, dat heb je altijd bij je.

Als je zo klein bent, lijkt alles immens. Een kleine muis is een reus, een mens is gigantisch. Maar klein zijn heeft ook voordelen: je valt minder snel op, en je hebt minder nodig.

Dat je niet de snelste bent, weet je zelf ook wel. In je eigen tempo vervolg je je weg, je reukzin achterna. Altijd op zoek naar eten, een partner of een schuilplaats. Altijd op je hoede voor gevaar. Als er gevaar dreigt, kruip je in je schulp.

Gevaar dreigt overal. Egels, vogels en allerlei andere wezens vinden je wel een lekker ding. Om op te vreten!. Zelf ben je een overtuigd vegetariër, dat maakt geen verschil.

Het liefst zou je de hele dag wegkruipen, veilig schuilen in een donker, vochtig plekje. Als de zon volop schijnt, is dat een extra gevaar. Uitdroging, of levend gebakken worden, of gekookt in je eigen slijmspoor. Als het niet al opgedroogd is.

Alleen als het donker is, of een regenachtige dag, waag je je buiten. Telkens als je dat doet, riskeer je je leven. Als je dan alle gevaren hebt ontweken, dan is er nog het ongeziene gevaar.

Het gevaar dat je niet aan ziet komen, het gevaar dat letterlijk zó groot is, dat je het niet kunt zien. Op het harde asfalt voel je het ook niet aankomen. Twee banden, één voor en één achter, gaan achtereenvolgens over je heen. Zonder dat je het in de gaten hebt, is het in een oogwenk voorbij.

Zelf ben ik niet een van de snelsten, ik kon je ontwijken toen ik je tegenkwam op het fietspad, maar net. Het scheelde niet veel, of ik had je voor een takje aangezien. Tot het al te laat was. Zover kwam het niet, dit keer.

Het leven is kort, het leven is hard. Het leven is soms snel voorbij, ook al leef je op een slakkengang.

Fiets aan de hand

Het leven van een fietser gaat niet over rozen. Harde wind, regen, auto’s die geen voorrang geven, stoplichten, voetgangers en soms andere fietsers zijn hinderlijke obstakels, waar je niet omheen kunt.

Het ergste wat een fietser kan overkomen, is overvallen worden door een regenbui, net als je regenpak in je tas zit. Hoewel, een hagelbui is nog erger. Tenzij je een helm op hebt.

De meeste fietsers hebben een hekel aan regenpakken, zeker scholieren. Als het regent, blijven scholieren stug door trappen, alsof ze niet eens gemerkt hebben dat het regent. Alsof het ze niets doet, en ook niets kan schelen.

Je zou denken dat dat het allerergste is, dat een fietser kan overkomen. Dat je tot op het bot doorweekt bent, om dan ook nog nat gespat te worden door elke auto die door de plassen racet.

Maar nee. Dat is niet het ergste. Bij lange na niet. Het ergst is als je onderweg ontdekt dat je een lekke band hebt. Dat de lucht razendsnel uit de band vliegt, of langzaam maar zeker. Onmerkbaar, tot de band bijna leeg is. En dan geen fietspompje bij hebben, natuurlijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het ergst is, als je met je fiets aan de hand loopt, op weg naar huis. De weg is nog lang, want natuurlijk gebeurt het halverwege. Onderweg probeer je de nieuwsgierige blikken te ontwijken van de tegemoetkomende mensen. Of kijk je ze aan met een blik van ‘valt er hier wat te zien?’

Dat helpt niet, met meewarige blikken staren ze je aan. ‘Waarom loopt hij, hij is toch met de fiets?’ Ze proberen te ontdekken wat er aan de hand is. Al snel hebben ze het in de gaten: een lekke tuub!

Die vernedering, die afgang, met in je achterhoofd de wetenschap dat als je eenmaal thuis bent, de band nog geplakt moet worden. Als ik ergens een hekel aan heb!

Het alternatief? Naar de fietsenmaker. Twee tientjes, en dan was-ie nog te beroerd om de band te plakken. Zo’n klein gaatje is niet te vinden, zei hij. Die band krijg je er nooit meer om, voegde hij er aan toe. Pardon?

Het kostte een paar duiten, een nieuwe binnen- én buitenband. Nu kan ik er weer even tegen. Ik moest wel weer met de fiets in de hand, naar de fietsenmaker. Gelukkig alleen op de heenweg.

Spring naar toolbar