Avondwandeling

Welke gek gaat er ’s avonds naar buiten? Het is donker, zeker ’s winters is het koud. Het waait, als je een beetje pech hebt regent het ook nog. Met zulk onguur weer kun je alleen maar ongure types tegenkomen.

Wie gaat er dan naar buiten? Schrijvers, wanhopig op zoek naar inspiratie? Tot waanzin gedreven door writer’s block?

Het zijn vooral hondenliefhebbers en hun huisdier(en). Die moeten elke dag naar buiten, weer of geen weer. Tot ze het beestje kunnen leren op de pot te gaan.

Voor de lol doe je het niet, lopen langs gesloten gordijnen. Gordijnen die de warmte binnen houden, de kou en de buitenwereld worden buiten gesloten. Je hebt geen idee wat er zich achter die gordijnen afspeelt!

Niet iedereen doet de gordijnen dicht, soms kun je een blik werpen in andermans huis, in andermans wereld. Het is op de een of andere manier onweerstaanbaar, telkens kijk ik nieuwsgierig hoe het er bij deze mensen uitziet. Reikhalzend strek ik mijn nek uit, om zoveel mogelijk te zien. ‘Hmmm, die hebben een grote tv!’ Om jaloers van te worden…

Soms vangt iets mijn blik, ik kijk nog eens om. Een steentjesmuur, dat zie je tegenwoordig niet meer zoveel. Of wel? Ik zou het niet weten. Een lamp, een vaas, anders dan anders. Anders dan ik gewend ben, in elk geval. Smaken verschillen, zoveel is zeker!

De een sluit pottenkijkers zoals ik buiten, de ander lijkt ze te verwelkomen. Bij de meeste mensen met open gordijnen staat de tv aan, we kunnen niet meer zonder. Er is een enorme verscheidenheid, aan interieur én aan vitrage. Van klassiek tot modern, soms naast elkaar.

Een flard conversatie komt aangewaaid, vanuit het niets. Twee mensen komen om de hoek, ook aan de wandel. Verderop loopt een echtpaar, een hond sjokt achter hen aan, een stok in zijn bek en een lichtje aan zijn halsband. Het lichtje bengelt op en neer met elke stap, het is bijna hypnotiserend. Niet iedereen is met de hond(en) aan de wandel, al geldt dat wel voor de meesten.

Het heeft ook voordelen, zo’n avondwandeling. Het is lekker rustig, afgezien van hondenliefhebbers. Al heb je geen last van die honden, zolang ze aangelijnd zijn. Het heeft ook nadelen. Drempels, of opstaande stoeptegels of straatstenen, verborgen door het duister. Pijnlijk voor mijn grote teen, nog pijnlijker voor mijn ego. Gelukkig heeft niemand het gezien, of mijn onkuise taal gehoord.

Weer of geen weer, ik ga ’s avonds naar buiten. Tenzij het echt pijpenstelen regent. Daar helpt geen paraplu aan!

Spring naar toolbar