Monster in schaapskleren

Afbeelding van Nicky ⭐🕯️⭐ MERRY CHRISTMAS ⭐🕯️⭐ • 👉 PLEASE STAY SAFE 👈 via Pixabay

Met een blik vol afschuw keek ze naar hem, een blik vol boosheid. Onzekerheid, over wat precies gebeurd is die nacht. Een verdriet, onmetelijk veel verdriet. ‘Voor mij ben jij geen mens, je bent een monster’, zei Femke Verstappen, de zus van Nicky. Het verdriet van Nicky’s familie is niet te bevatten. Als je zoiets hebt meegemaakt, kun je het je misschien een beetje inbeelden. Een beetje. Jos B., het doelwit van deze hartenkreet, hoorde schijnbaar onbewogen toe.

Was Jos B. maar een monster. Was hij maar drie meter hoog, met monsterlijke klauwen en tanden. Kon hij alleen maar vervaarlijk brullen of huilen, in plaats van spreken met zilveren tong. Had hij maar hoorns op zijn hoofd, als een echte duivel. Dan konden kinderen als Nicky tenminste ontsnappen aan roofdieren als Jos of Marc Dutroux. De werkelijkheid is anders. Deze roofdieren dragen schaapskleren, ze zien eruit als een onschuldige, zij het excentrieke buurman. Als een wereldvreemde, enigszins schuwe man. Als een brave huisvader, zoals zo vele beulen uit de vernietigingskampen van de Nazi’s. Monsters, met menselijke trekjes, al zie die die niet, als je kijkt naar hun daden.

Maar Jos B. is een mens, niet zoals u en ik, gelukkig niet. Ergens in zijn leven is het misgegaan, ergens is er een vreselijke kronkel in zijn hersenen ontstaan. Een kronkel waardoor hij deed wat hij gedaan heeft, waardoor hij zijn lusten ten koste van onschuldige kinderen moet bevredigen, wat dat ook voor die kinderen moge betekenen. Een kronkel waardoor hij geen verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn daden.

Had Nicky er mee kunnen leven? Het zou een vreselijk zware last zijn geweest. Of hij de kracht gehad had om ermee om te gaan, zoals Elizabeth Smart, is de vraag. Elizabeth werd op 14-jarige leeftijd ontvoerd werd met een mes op haar keel, terwijl haar zusje naast haar lag. Na negen lange maanden werd ze herenigd met haar familie. Wat haar op de been hield, wat ervoor zorgde dat ze weer verder kon? Het inzicht dat haar familie onvoorwaardelijk van haar hield, ongeacht wat er gebeurd was. Dat ze wel waardevol is, dat ze geen controle heeft over wat haar overkomen is, maar wel over hoe ze daarmee omgaat. Prachtige, inspirerende woorden, waar de familie van Nicky misschien ook wat aan heeft.

Kunnen we ooit de monsters in schaapskleren herkennen? Ik hoop het, van ganser harte. De monsters die ontmaskerd zijn, mogen niet vrijkomen. Zodat er geen nieuwe Nicky’s bijkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.