Waarom ik nooit meer zal daten

Ik ga nooit meer daten! Ik ben er he-le-maal klaar mee. Voor mij hoeft het niet meer. Waarom dan niet, zult u vragen.

Ik heb de nodige ‘first dates’ gehad. Het is altijd spannend om elkaar voor het eerst te zien, ook al heb je al gemaild of gebeld. Op een foto ziet iedereen er net anders uit dan in het echt, de vraag is sowieso of de ander in het echt net zo leuk en aantrekkelijk is als per mail of aan de telefoon.

De zenuwen beginnen al ver van te voren. Wat zal ik aan doen? Een bloes of een trui? Ik wil er niet uitzien als een degelijk mannetje. Als ik me maar niet snijdt met het scheren, dat is geen gezicht! Waar moet ik zijn? Ik moet vooral de TomTom niet vergeten!

Nog een keertje extra tanden poetsen, kijken of mijn haar wel recht zit, dan op pad. Liever te vroeg dan te laat, je weet nooit hoe druk het zal zijn onderweg!

Dan staat ze ineens voor je. Zonder het te willen, misschien zonder je er van bewust te zijn, maak je al een eerste afweging. Hmmm, die ziet er leuk uit! Of juist niet. Haar stem voor het eerst te horen, dat is ook een ‘moment’. Door de telefoon klinkt een stem toch anders, wordt die min of meer vervormd.

Haar voor het eerst te ruiken, wat voor parfum heeft ze? Misschien wel geen, is het ‘puur natuur’ wat ik ruik. De eerste aanraking, als je haar een zoen geeft ter begroeting. Op de wang uiteraard, drie stuks. Je bent Brabander, of je bent het niet!

Mijn laatste eerste afspraak is ook degene die me het meest bij zal blijven. Het verliep zo mooi, zo harmonieus. Alsof het in de sterren geschreven stond, dat het zo zou gaan. En dat we voor elkaar bestemd waren! We wilden niet zo snel al afscheid nemen. Ik bleef de eerste nacht bij haar slapen, in hetzelfde bed. Wel met de duidelijke boodschap dat ik mijn handen boven de dekens moest houden, wat ik netjes gedaan heb. Dat vond ik niet meer dan normaal.

Mijn laatste eerste afspraak bleek mijn Ware Liefde. Tot ik haar ontmoette, een vrouw die mijn unieke mix van respect en verlegenheid op waarde wist te schatten, twijfelde ik of ik het wel in me had. Om een vrouw voor me te laten vallen, haar hart te veroveren. Had ik überhaupt een vrouw wel iets te bieden? Was ik niet te lief, te respectvol en vooral te afwachtend? Misschien wel, maar het voelde voor mij niet goed om de eerste stap te zetten.

Gek genoeg deed ik dat wel toen ik mijn Ware Liefde had ontmoet. Terwijl we even gingen zitten op een bankje, vlakbij een meertje midden in het bos, kuste ik haar. Zo maar, geheel spontaan. Een beetje tegen mijn gewoonte in, maar niet tegen mijn gevoel. De kus werd overigens beantwoord! 

Was ik voorheen daadwerkelijk te lief? Was ik niet doortastend genoeg? Ach, daar zijn er al genoeg van. Als ik de geluiden zo hoor, in de krant en op de social media, zijn er genoeg mensen die denken dat als de ander nee zegt, ze (of hij) eigenlijk ja bedoelt. Of nog veel verder gaan.

Hoe leuk het ook is, die fase van aftasten, kijken, observeren en proeven, ik ben blij dat het er opzit. Ik heb de liefde gevonden, voor mij hoeft het niet meer, daten. Ik ben er klaar mee!

 

15 gedachten over “Waarom ik nooit meer zal daten

  • 17 november 2017 om 18:09
    Permalink

    Heerlijk, om je “ware”te vinden. En vooral verliefd te blijven !!

    Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 07:37
    Permalink

    ik begrijp je helemaal, hier ook veel first date gehad, bewust omdat ik nogal een vrije meid was en niet gebonden wilde zijn, tot ik op een gegeven moment dacht, ik ben er echt klaar mee, vrij snel daarna ontmoette ik mijn man, het heeft zo moeten zijn.

    Beantwoorden
    • 25 april 2018 om 12:25
      Permalink

      Klinkt herkenbaar, niet zozeer dat ik me niet wilde binden, maar het gebeurde op het moment dat ik er klaar voor was. Mooi! 🙂

      Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 08:03
    Permalink

    Na 6 jaar nog steeds verliefd én ik hou ervan! Vond het weer leuk om je artikel te lezen!

    Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 11:28
    Permalink

    het is heerlijk om te leven met de mens waarvan je houdt en die van jou houdt. Ik doe dat al zoooo lang. En het verveelt nog steeds niet

    Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 14:23
    Permalink

    Mooi. En de liefde voor je vrouw is heel dierbaar verwoord. Iedereen heeft zijn ups and downs denk ik weleens. En daar is niets mis mee. Verliefd wordt houden van. Ik kan er ook een heel hoofdstuk mee vullen als ik er over na ga denken. Om mij heen zie ik zoveel mensen uit elkaar gaan. Zo zonde en jammer. Waarmee ik niet wil zeggen dat iedereen maar bij elkaar moet blijven. Zeker niet als men ongelukkig is of als er mishandeling of andere erge dingen in het spel zijn. Maar los daarvan heb ik het gevoel dat men nu veel sneller opgeeft dan vroeger. Of is dat mijn eigen interpretatie?

    Beantwoorden
    • 25 april 2018 om 14:25
      Permalink

      Dat gevoel heb ik ook wel eens, dat mensen tegenwoordig te snel opgeven. Niet mogen scheiden, zoals vroeger, is óók niet alles. Het gaat om de balans, ook in een relatie.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar