Vertekend beeld

Vertekend beeld

Het was een mooie zomeravond, één van de vele van een zomer waar geen eind aan leek te komen. Ik besloot een avondwandeling te maken, nu de hitte van de dag wat gezakt was.

Het was een genot te wandelen in de zwoele avondlucht, die mijn armen en benen zachtjes streelde.

Tot ik langs een huis liep, en mijn weerspiegeling zag in het raam. Een enigszins gebogen lopende, kalende oude man, met een aardig buikje. Quasimodo op leeftijd, zeg maar.

Ik rechtte mijn schouders, in de ijdele hoop dat het iets uit zou maken. Vol verwachting keek ik naar mijn weerspiegeling in het volgende raam.

Helaas, pindakaas. Het resultaat was niet veel beter. Is dit wat er van mij geworden is? Als ik het zo bekijk, heb ik een aardige ‘airbag’, een flink stootkussen.

Dat ik niet de slankste ben, weet ik wel. Cola en chips, dat zijn niet bepaald vrienden als het gaat om je gewicht. In elk geval niet vrienden die goed voor je zijn, hoe heerlijk het samenzijn ook moge lijken.

Als ik naar beneden kijk, lijkt het best mee te vallen. Ik kan mijn tenen nog zien, al hangt het gereedschap wel onder een afdakje. Lekker droog, dus.

Is dat wie ik nu ben? Een ouder wordende man, met een steeds verder uitdijend buikje? Niet dat ik de enige ben, maar toch.

Zit ergens in mij nog die slanke man verborgen, die ik ooit was? Is dat wie ik verwacht te zien in de spiegel?

Mijn weegschaal en ik, we zijn geen vrienden. Dat is u wellicht bekend. Als het al een probleem is, ligt dat bij mij, niet bij mijn weegschaal.

Het lijkt een vertekend beeld, maar wat is er dan vertekend? Het spiegelbeeld dat ik zie, of het spiegelbeeld dat ik zou willen of verwacht te zien?

Het is verleidelijk vast te houden aan het ideaalbeeld dat ik van mezelf heb. Van het goddelijke lichaam, de strakke buik, spierballen en volle bos haar die ik had toen ik pakweg 25 was.

De realiteit is dat ik allang geen 25 meer ben, dat die spierballen er nooit geweest zijn, het haar grotendeels is ‘verdwenen’ (‘gone with the wind’, als het ware) en dat die buik er wél is.

Als het beeld in de spiegel niet vertekend is, maar de realiteit weergeeft, is het de kunst om dat te accepteren. Of er iets aan te doen.

Al is wat realiteit is ook een rekbaar begrip. Het kan zo maar zijn dat je een vertekend beeld van de realiteit hebt, of dat anderen dat hebben. Dat kan ook.

Een vertekend beeld als alternatieve waarheid, zonder dat je het in de gaten hebt.

19 gedachten over “Vertekend beeld

  • 15 november 2018 om 14:03
    Permalink

    Heel mooi geschreven! Misschien als we onszelf eens minder zouden vergelijken met een ander, waren we allemaal wel gewoon gelukkig met hoe we er uit zien. Iedereen is mooi op zijn eigen manier, hoe die er ook maar uit ziet, ook al ziet ie er heel anders uit dan een ander.

    Beantwoorden
  • 16 november 2018 om 07:50
    Permalink

    LOL. Ik vind dit een verrassende en mooie post. Nu ben ik wel benieuwd of je gaat proberen om je lichaam zo te krijgen als het in je hoofd is. Ga je de cola e.d. laten staan?

    Beantwoorden
    • 16 november 2018 om 08:41
      Permalink

      Ik ben wel aan het minderen, inderdaad. Maar het blijft zo dat het spiegelbeeld een vertekend beeld geeft, volgens mij.

      Beantwoorden
  • 16 november 2018 om 08:11
    Permalink

    Hier is ook alles meer gaan ‘hangen’ om het zo maar te zeggen sinds ik die 40 ben gepasseerd en laast zag ik een foto van mezelf in bikini en daar word ik niet echt gelukkig van, aan de andere kant, ik mag er nog prima zijn en dan maar geen foto’s meer maken aan het water.

    Beantwoorden
  • 16 november 2018 om 08:35
    Permalink

    Goh, al bij al ben ik wel tevreden over mezelf, zonder te idealiseren. Al heb ik wel een moment gehad dat ik mezelf anders zag dan hoe ik werkelijk ben ..

    Beantwoorden
  • 16 november 2018 om 08:59
    Permalink

    Wel Luc,
    Tot mijn spijt moet ik toegeven dat dit allemaal heeeel bekend klinkt!

    Maar ooit gaan die kilo’s er af, als ik ooit eens wat minder eet, wat meer ga joggen, enz.

    Weet nog niet wanneer dit zal zijn.

    Beantwoorden
  • 16 november 2018 om 12:20
    Permalink

    heel mooi en herkenbaar beschreven. je beeld in je hoofd en het beeld dat je ziet

    Beantwoorden
  • 16 november 2018 om 19:23
    Permalink

    Herkenbaar, óók voor ons vrouwen. Gelukkig komt wijsheid (en acceptatie) met de jaren. Er zijn veel belangrijke dingen dan een hangbuikje. Ik vind het wel iets rustigs hebben … buddah?

    Beantwoorden
  • 19 november 2018 om 09:47
    Permalink

    Leuk geschreven, ik heb mijzelf ook een hele tijd anders gezien in de spiegel dan dat ik van mijzelf dacht

    Beantwoorden
  • 20 november 2018 om 14:06
    Permalink

    heel herkenbaar, vooral het feit dat je in je hoofd eigenlijk nog bent wie je vroeger was. Alsof de jongere versie van binnen gevangen wordt gehouden….

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar