Telefoonboek

Vanaf volgend jaar is het voorbij. Voorbij is dan de tijd dat sterke mannen met bovenarmen als dikke boomtakken en handen als kolenschoppen een telefoonboek doormidden scheuren. Althans, dan komt er geen nieuw oefenmateriaal bij!

De Telefoongids, met in het kielzog de Gouden Gids, verdwijnen. Hele generaties hebben in het telefoonboek gestaan, een icoon verdwijnt. Voor wie nostalgisch wordt bij het idee alleen al, de digitale versie zal wél blijven bestaan.

Het aantal mensen dat gebruik maakt van de digitale versie neemt toe, het aantal mensen dat het lijvige boek op de schoot neemt, om de per stad en regio netjes gealfabetiseerde namen door te pluizen op zoek naar het onbekende telefoonnummer van een bekende, neemt juist af.

Daarmee zal een einde komen aan een tijdperk, dat 138 jaar geduurd heeft. In 1881 werd het eerste telefoonboek uitgegeven, het jaar dat Nederland de eerste telefoonverbindingen kreeg. Al moest je wel naar het postkantoor om het boek in te zien. Ergens in de loop van het jaar zal overal in het land voor het laatst het telefoonboek met een doffe plof op de deurmat vallen, het stof van de schoongeveegde schoenen opstuivend.

Als ik denk aan het telefoonboek, zie ik het bij ons thuis liggen. Op een tafeltje naast de bank stond de telefoon. Een telefoon met een draaischijf, waar je cijfer voor cijfer de schijf naar rechts draaide. Een lange, trage draai als je de ‘0’ moest hebben, een korte, vinnige draai als het om de ‘9’ ging. 

Onderaan het tafeltje zat een plankje, daarop lagen het telefoonboek en de gouden gids. Ergens verborgen in een stapel tijdschriften, de tv-gids en andere lectuur. Later kregen we een telefoon met druktoetsen, dat had minder romantiek. Met driftige gebaren ramde je de cijfertjes in. De wereld begon sneller te worden.

Tegenwoordig bellen we mobiel, met losse telefoons of mobieltjes. Als we al bellen. We chatten er op los, via WhatsApp, Instagram en wat dies meer zij. Ik doe er ook aan mee, je moet toch met de tijd meegaan.

Leuker wordt het er niet op. Ik kan me voorstellen dat liefhebbers extra exemplaren inslaan, de sterke mannen voorop. Daar heeft de Telefoongids al rekening mee gehouden, ze hebben extra voorraad ingeslagen.

Daar hoeven we ons dus geen zorgen over te maken. Hoe zit het dan met de 2% gebruikers die heeft aangegeven de papieren versie niet te kunnen missen? Het gaat vooral om ouderen, die in de woorden van Erik Wiechers, CEO van DTG (de uitgever van het telefoonboek), niet zo ‘internet-savvy’ zijn. Wiechers heeft toegezegd dat er mensen het land in zullen gaan om daarbij te helpen.

Dat zal voor degenen die de papieren gids zullen missen allicht helpen. Ik maak me ernstig zorgen om de sterke mannen. Als die het laatste telefoonboek met een krachtige kreun doormidden gescheurd hebben, wat moeten ze dan? Wie helpt hen aan een alternatief scheurmiddel?

 

6 gedachten over “Telefoonboek

  • 25 april 2018 om 17:37
    Permalink

    Mijn ouders hebben thuis nog steeds geen internet en willen dat ook niet meer opstarten. Voor hen is al dat digitale een ramp ! En eerlijk gezegd, ik heb nog steeds graag bepaalde dingen ‘op papier’.

    Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 18:06
    Permalink

    Scheuren in het telefoonboek heb ik nooit gedaan, maar ik kreeg bij het uitkomen van het nieuwe boek wel altijd het oude exemplaar. Daar tekende ik in, daar las ik in. Het diende als oefenmateriaal om vlot het a, b, c te leren, van voor naar achter en terug. Daardoor kon ik later goed uit de voeten met dat andere fossiele boek, het woordenboek 🙂 Heerlijk blog. Dank voor de herinneringen!

    Beantwoorden
  • 25 april 2018 om 19:01
    Permalink

    Geestig 🙂

    Overigens vind ik het er juist wel leuker op geworden. Hoe meer knopjes en gadgets hoe beter.

    Beantwoorden
  • 26 april 2018 om 06:54
    Permalink

    Haha… ik weet nog dat we op een gegeven moment een oudere collega kregen die ons wat zou helpen met simpele klusjes en dat we haar vroegen om een telefoonnummer te zoeken van een bepaald bedrijf. Ze vroeg toen inderdaad naar het telefoonboek waarop wij met moeite ons lachen konden inhouden.

    Beantwoorden
  • 26 april 2018 om 20:12
    Permalink

    Het telefoonboek… vroeger vaak twee in elkaar gevouwen en dan proberen uit elkaar te trekken. Oh ja en met oud en nieuw gingen ze vaak ik kleine stukjes de lucht in :-S

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar