Show me the money!

‘Show me the money!’ schreeuwt Rod Tidwell door de telefoon naar de hoofdpersoon van de film ‘Jerry Maguire’, zijn manager.

‘Show me the money!’ had de kassajuffrouw in de supermarkt tegen mij kunnen roepen, terwijl ik met zweterige vingers wanhopig probeerde mijn bankpasje in het daartoe bestemde gleufje van de betaalautomaat te stoppen. Het luistert nauw, het past precies. Als je het goed doet, tenminste.

Het was al eerder gebeurd, dat mijn pasje werd geweigerd. Als je te snel bent, werkt het niet. Zachtjes en teder, en met veel gevoel schuif ik het pasje in de automaat. Stik! Weer geweigerd!

Ik voel de ogen van de mensen achter me in mijn rug prikken. Ik durf niet te kijken, om te vermijden dat ik het ongeduld en onbegrip in hun ogen zie. ‘Je weet toch wel hoe je je bankpas in een betaalautomaat stopt?’ Ja, dat dacht ik van wel.

Hoe voorzichtig ik ook probeer, hoe zacht en teder ook, steeds volgt een afwijzing. ‘Onbekende pas’, gevolgd door ‘Magneetstrip lezen’.

Ah, magneetstrips. Het is iets uit lang vervlogen tijden, dat je je bankpas langs een magneetstriplezer moest halen. Deze betaalautomaat heeft niet eens zo’n lezer, volgens mij. Jammer!

Swipen dan? Noem mij maar ouderwets, het idee dat er geld van mijn rekening gehaald kan worden zonder dat ik een code of wachtwoord in kan voeren, gaat mij te ver. Ik doe mijn best, ik heb een mobiele telefoon waar je meer mee kan dan alleen bellen en sms’en, ik zit op Facebook, Instagram en Whatsapp er op los, maar er zijn grenzen.

De kassajuffrouw, moe van mijn vergeefse pogingen, neemt het over. Hoe ze ook probeert, hard of zacht, snel of langzaam, ruw of teder, het helpt niet. En nu?

Ik word naar een andere kassa gedirigeerd, ver weg van de drukte, starende blikken vol medelijden of ongeduld volgen me. Een andere kassajuffrouw, hetzelfde resultaat. Niks! Nada! Noppes!

Daar sta je dan. Tassen vol met boodschappen, klaar om mee naar huis te nemen. Die krijg je niet zomaar mee. Er zit niets anders op dan even naar huis te gaan om mijn portemonnee te halen. Die had ik niet bij me, aan mijn bankpasje had ik toch genoeg? Als-ie het doet wel, ja.

Snel loop ik naar huis, met lege handen. Met een goedgevulde portemonnee kom ik weer terug.

Nog één laatste poging, als ik weer terug ben in de supermarkt. Nee hoor, de automaat blijft halsstarrig bij zijn weigering. Het leven van een columnist gaat niet over rozen.

Ik reken af, contant. Er was een tijd, nog niet eens zo lang geleden, dat dat doodnormaal was. Nu voelt het vreemd, alsof ik iets van mezelf afsta. Alsof het nu ineens geld kost, nu je het ziet in plaats van een anonieme, onzichtbare afschrijving. Anoniem en onzichtbaar, tot je je afschrift controleert. Online, vanzelfsprekend.

‘Show me the money!’ Nou, dat heb ik dus gedaan.

19 gedachten over “Show me the money!

  • 19 april 2018 om 07:55
    Permalink

    Ik vind het nog erger als hij zo hard piept omdat je niet meer genoeg geld hebt… Als hij mijn pas weigert vind ik dat minder rottig.

    Beantwoorden
  • 20 april 2018 om 06:44
    Permalink

    Ik heb geen eens meer geld in mijn portemonnee tegenwoordig, alleen bankpoesjes en ent wat Nicole zegt, dat piepje als er niet genoeg saldo op staat, gelukkig heb ik altijd een extra pasje 🙂 Maar ik snap je gevoel helemaal.

    Beantwoorden
    • 20 april 2018 om 06:45
      Permalink

      Dat was precies het probleem, ik had alleen mijn pasje bij. Helaas geen reserve, en ook geen contant geld. Of je nu geen saldo hebt of je pasje weigert dienst, het is allebei vervelend… 🙂

      Beantwoorden
  • 20 april 2018 om 10:02
    Permalink

    Eigenlijk heb je wel een punt, ik had laatst geen bereik en te weinig saldo. Kon ook niets overboeken sta je ook zo lullig te kijken. 100 voor de zekerheid in je portemonnee bewaren is best een idee. En dan proberen dat niet uit te geven natuurlijk 😉

    Beantwoorden
  • 20 april 2018 om 12:33
    Permalink

    Het had over mij kunnen gaan. Ik denk dan ook nog : oooohh neeeee, nu denken ze dat ik niet eens genoeg geld heb om de boodschappen te betalen!
    Ik hou van je schrijfstijl: een grappig soort van afstandelijkheid. En PS : ik vertik het ook via mijn telefoon te betalen. Laat anderen dat maar doen. op een dag zijn wij de lachende derde 🙂

    Beantwoorden
  • 20 april 2018 om 16:42
    Permalink

    Oh ja echt vervelend dit. Maar ook raar dat hij het bij beide kassa’s niet pakt. Maar nog erger die piep als je geen “saldo” hebt haha

    Beantwoorden
  • 20 april 2018 om 21:59
    Permalink

    Ik heb dit zo vaak meegemaakt. Nu heb ik vaak ook wat cash geld op zak. Ik wil het nooit meer meemaken.

    Beantwoorden
  • 21 april 2018 om 11:50
    Permalink

    Ik héb niet eens een extra pasje en meestal ook niet genoeg contant geld voor een hele week boodschappen. Dus ik zou een heel groot probleem hebben als ie het niet zou doen en dan heb je wel een schaammoment..

    Beantwoorden
    • 21 april 2018 om 15:04
      Permalink

      Dat is niet nodig, Suzanna. Je ziet, het kan iedereen overkomen! 🙂

      Beantwoorden
  • 22 april 2018 om 13:28
    Permalink

    Leuk geschreven! Ik heb altijd nog wel cash geld bij, maar niet genoeg voor wekelijkse boodschappen! 🙂

    Beantwoorden
  • 22 april 2018 om 13:44
    Permalink

    Haha, heel herkenbaar! Met een rood gezicht moeten afdruipen omdat de kaart niet werkt.. Automatisch bestempeld worden als ‘die zonder geld’ .. Mooi geschreven!

    Beantwoorden
  • 23 april 2018 om 07:19
    Permalink

    Gedoe inderdaad. En dat van die prikkende blikken herken ik heel goed. Het lijkt wel alsof iedereen alleen maar haast heeft en geen compassie meer kan opbrengen voor zijn medemens. Maar dat is een weer heel ander verhaal…

    Beantwoorden
  • 23 april 2018 om 07:39
    Permalink

    Oh voooral als je dan even te weinig saldo hebt. Super naar hoorde laatst een cassiere zeggen dat ze dat ook gewoon zien op hun scherm. 🙈

    Beantwoorden
  • 26 april 2018 om 13:33
    Permalink

    Vervelend is dat! Je voelt inderdaad de ogen prikken in je rug. Tegenwoordig heb ik ook regelmatig alleen mijn pasje bij, dus kan me dat gevoel goed voorstellen dat het anders voelt wanneer je het letterlijk uitgeeft. Maakt je aan de andere kant wel een stuk bewuster denk ik? En dat zal ongetwijfeld wel weer goed zijn voor de portemonnee!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar