Schuifelende voeten

Eerst heb ik het niet in de gaten. Ineens vallen ze op, schuifelende voeten die achter de mijne aan schuifelen. Geen staccato van hakkelende hoge hakken, geen zacht swaffelende schoenen, scharrelend op een onhoorbaar ritme. Het geluid was hard, snerpend, een beetje dreigend. Het is een vreemd geluid, dat zich krassend in mijn geheugen kerft.

Een golf van lichte paranoia gaat door me heen. Word ik achtervolgd? Loopt iemand achter me aan. Automatisch gaat mijn hand naar mijn portemonnee. Die zit veilig in mijn achterzak!

Waar komen die schuifelende voeten ineens vandaan? Waren ze er de hele tijd al? Gaan ze toevallig dezelfde kant op? Ik zet er eens flink de sokken in, kijken of ze me bij kunnen houden.

Ik sla linksaf, de bocht om. Even hoor ik ze niet, net als ik opgelucht adem wil halen, zijn ze er weer. Ik sla weer linksaf. De voeten volgen me. Ik sla rechtsaf. Nog steeds word ik gevolgd. Of ik harder ga lopen, of zachter, niets helpt.

Ik durf niet om te kijken. Mijn geestesoog maakt zich de meest verschrikkelijke voorstellingen van mijn achtervolger. Minstens twee meter hoog, met lang en vettig haar en lange, scherpe tanden en lange nagels, als klauwen.

Onder de genadeloos schijnende zon stijgt met de temperatuur ook mijn onrust. Nergens kan ik schuilen, nergens ben ik veilig. Links zie ik een doodlopende straat, zal ik die inslaan? Nee zeg, dan zit ik helemaal klem. Vluchten kan niet meer.

Verder gaat het, straat in, straat uit. Een bocht naar links, een bocht naar rechts. Een dame komt me tegemoet, ik wil haar waarschuwen. Slechts onverstaanbare klanken komen uit mijn keel, verschrikt loopt de dame snel verder, het onheil tegemoet.

Snel loop ik verder, ik durf niet te kijken. Ik hoor verder geen geluid, zou de dame veilig zijn? Vertwijfeld en vervuld van schaamte en schuld loop ik verder. Ik zie een supermarkt opdoemen, mijn bestemming. Zal ik verder lopen, of gewoon naar binnen gaan?

Opgaan in de massa lijkt me wel wat. Ik loop naar binnen, pak een mandje en loop verder de winkel in.

De schuifelende voeten lijken van de aardbodem verdwenen. Voeten en schoenen volop, in alle soorten en maten. Van hoge hakken tot piepende gympies, van elegant tot afgetrapt.

Ik kijk regelmatig om, zie ik mijn achtervolger nog ergens? Wie zou het kunnen zijn? Niemand wekt de indruk me te volgen, of ook maar in de verste verte in me geïnteresseerd te zijn.

Vlak voordat ik de supermarkt verlaat, zie ik hem zitten. Een zwerver, of moet ik zeggen iemand zonder vaste woon- of verblijfplaats, zit aan een tafeltje koffie te drinken. Inderdaad, vettig haar en een slonzige, versleten jas, trui en dito broek. Blote voeten met lange nagels, maar geen klauwen.

Op de terugweg is het stil, achter me. Op de een of ander manier mis ik ze, die schuifelende voeten.

23 gedachten over “Schuifelende voeten

  • 27 november 2018 om 11:03
    Permalink

    Aj, nu zonder sokken en/of schoenen rond te moeten lopen?

    In Amsterdam is de nachtopvang eerder geopend. Maar voor dak- en thuislozen wens je meer dan alleen een nachtopvang of een kopje koffie.

    Bezorgde groet,

    Beantwoorden
  • 27 november 2018 om 12:46
    Permalink

    Mooi geschreven, zie het helemaal voor me!
    Geef je ‘m de volgende keer een kop koffie of op z’n minst een groet?

    Beantwoorden
  • 27 november 2018 om 13:16
    Permalink

    mooi geschreven, maar in en in triest dat er tegenwoordig nog mensen zijn die zo moeten leven….

    Beantwoorden
  • 27 november 2018 om 16:46
    Permalink

    Awwww mooi geschreven! Ja, wat Eva zegt, of iets lekkers bij de koffie geven ❤️

    Beantwoorden
  • 27 november 2018 om 21:11
    Permalink

    Mooi geschreven. Zat er helemaal in. Wel met een zielig einde maar helaas de realiteit in veel steden.

    Beantwoorden
  • 27 november 2018 om 22:21
    Permalink

    Wat een geweldig verhaal is dit weer! Het is echt een plezier om dit te lezen. Ik zag het al helemaal voor me hoe je snel doorliep om je achtervolger af te schudden 😉

    Beantwoorden
  • 28 november 2018 om 11:34
    Permalink

    leuk herkenbaar verhaal. zoals wanneer iemand te dicht komt grijpen naar je broekzak of je bezittingen er nog inzitten heb ik ook vaak 🙂

    Beantwoorden
  • 28 november 2018 om 21:03
    Permalink

    Kon je niet in de reflectie van een winkelruit zien wie het was? Of via de selfie camera van je telefoon? Meer films kijken, Luc haha.

    Beantwoorden
  • 30 november 2018 om 15:48
    Permalink

    Spannend verhaal. Je weet de mensen wel te grijpen met je manier van schrijven!

    Beantwoorden
  • 30 november 2018 om 20:03
    Permalink

    Oh ik ken dat gevoel. Heb het ook vaak als iemand te vlak achter mij de trap op loopt. Wordt ik helemaal kriebelig van. Gelukkig was het niets ernstigs!

    Beantwoorden
  • 2 december 2018 om 15:24
    Permalink

    Ik voel gewoon wat je schrijft. De spanning ook van als er iemand achter je (lijkt te lopen of) loopt. Helemaal als vrouw vind ik dat soms best spannend. Je wilt harder gaan lopen, maar ook weer niet de indruk geven dat je bang bent (want dan komen ze helemaal achter je aan denk ik dan). Aan de andere kant ben ik wel voorzichtig en dan is gewoon langzaam doorlopen wellicht een uitnodiging. Je leest. Ik vind het ingewikkeld.

    Beantwoorden
  • 4 december 2018 om 08:55
    Permalink

    Ik moet eerlijk zeggen dat wanneer iemand zo dicht op mij loopt dat ik altijd wel zenuwachtig of wandenkend van wordt dus dan ga ik altijd maar wat langzamer met de hint van haal me maar in haha

    Beantwoorden
  • 8 december 2018 om 14:20
    Permalink

    “zacht swaffelende schoenen”… Swaffelen doet me wel aan iets anders denken hoor.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar