Reünie

Het is fijn oude vrienden weer te zien. Dat is het voordeel van echte vrienden, het maakt niet uit hoe vaak je elkaar ziet, het is altijd weer als vanouds en gezellig!
Als je verhuist, in mijn geval van de ene kant van Brabant naar de andere, laat je wat achter. Het verleden, een deel van je leven. Vrienden laat je niet achter, ook al zie je elkaar minder en kun je niet meer zo makkelijk bij elkaar langs gaan. Het is niet het alsof ze aan de andere kant van de wereld wonen!

Afgelopen zaterdag was het weer eens zover, ik reed in mijn auto richting Breda. Ik had afgesproken met mijn oude badmintonvrienden, van BC Woodpecker. Het is op zich niet ver rijden naar Breda, het scheelt wel dat het in het weekend een stuk rustiger is op de weg. Vroeger, toen ik regelmatig deze route reed, kon ik niet wachten tot ze de A58 gingen verbreden. Nu kijk ik naar de bomen langs de snelweg, en vraag me af wat er met hun gaat gebeuren. Ik reed verder, al gauw was ik bij Breda.

Als je de Grote Kerk ziet, weet je dat je in Breda bent. Vanaf de snelweg zag ik hem nog niet, maar toen ik de snelweg verliet en richting centrum reed, zag ik hem. Vroeger was het altijd een teken dat ik weer thuis was, nu was dat anders.

Ik parkeerde mijn auto net buiten het centrum, een stukje lopen is gezond en parkeren in het centrum duur. Zo loop je ineens weer in de stad waar je jaren gewoond hebt. Geen vreemdeling, maar ook niet thuis. Het was prachtig weer, sommige mensen zaten buiten, gezellig wat te drinken en kletsen. Het was volop lente, bomen en struiken toonden hun prachtige lentetooi en vogels zongen dat het een lieve lust was.

Ik kwam aan in het centrum, het was na achten. De echte drukte moest nog beginnen. Ik kwam aan bij het restaurant op de Grote Markt, waar we hadden afgesproken. Al gauw zag ik mijn vrienden, en ik schoof aan. Na de begroeting liet ik trots De Mooi Son en Breugel krant zien, de eerste met mijn rubriek! Van lezen kwam niet zoveel, er moest bijgekletst worden tenslotte. En heerlijk gegeten, niet te vergeten. Het is grappig om te merken hoe mensen een bepaald beeld van je hebben, en (blij) verrast zijn als je ineens een totaal andere weg inslaat. Het was vooral fijn weer bij elkaar te zijn, en hun verhaal te horen.

Mijn oude teamgenoten waren kampioen geworden in de lokale competitie, dat maakte mij ook een beetje plaatsvervangend trots. Ondanks dat het nooit lukte toen ik nog deel uitmaakte van het team. Zo gaan de dingen soms! Het verhaal hoe dat tot stand kwam was mooi om te horen. Komend seizoen zal het zwaar worden, verwachten ze. Het verschil met een niveau hoger is erg groot…

Een ander is begonnen met bier brouwen. Hij heeft 21 jaar gewerkt bij de brouwerij in Breda, werkt nu ergens anders maar wilde het brouwen toch weer oppakken. Het bloed, of nee het bier, kruipt waar het niet gaan kan.

‘Mis je Breda niet? Je hebt hier toch ruim 30 jaar gewoond’ vroeg een van mijn vrienden. Ik moest even nadenken. 30 jaar is een lange tijd, en Breda een mooie stad om te wonen, maar toch. Missen doe ik Breda niet, daarvoor is het te fijn wonen in Son. ‘Natuurlijk niet’, zei een ander. ‘Hij heeft nu zijn liefje in Son!’. Ja, dat is helemaal waar. Breda zal altijd in mijn hart blijven, en de herinneringen die ik in Breda heb opgedaan zal ik altijd koesteren. Mijn thuis is waar mijn hart is, en dat is bij mijn lief!

Het was fijn mijn vrienden weer te zien, en weer in mijn oude woonplaats te zijn. We namen hartelijk afscheid van elkaar, de volgende keer treffen we elkaar in Son. Tevreden en blij liep ik terug naar mijn auto, me een weg banend door de mensenmassa. Tsja, het is zaterdagavond. Toch mooi, zo’n reünie. Ik kan niet wachten tot de volgende!
Met een fijn gevoel reed ik door de nacht, op weg naar huis. Mijn thuis, bij mijn lief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Spring naar werkbalk