Ode aan het Brabantse landschap

Zo, een nieuwe columnist in de MooiGeldropMierloKrant. Dat is mooi, zult u wellicht denken. Wie is dat dan wel, die Lucky Luc, wat mogen we van hem verwachten?

Wel, mijn naam is Luc, ik ben 51 jaar geleden geboren in Geldrop, aan de Ziggenstraat 51. 51? Toeval bestaat niet, zou ik haast zeggen. Hoe dan ook, het is me een eer in mijn geboortegemeente in de Mooikrant te mogen staan.

Wat kunt u van mij verwachten? Ik schrijf over van alles en nog wat, dingen die me opvallen en die ik bijzonder vind. Ik heb een bijzondere kijk op de wereld, die ik graag met u deel. Mijn columns zijn soms kritisch, soms beschouwend maar altijd vanuit respect en met humor.

 

Hieronder alvast een voorproefje: een ode aan het Brabantse landschap. Specifiek: het landschap rondom Eindhoven, waar wij wonen. Landelijke wegen, dwars door het platteland, langs groene weiden en omgeploegde akkers, waar niet zo lang geleden het maïs groeide, zover je kon kijken.

Wegen omzoomd door hoge, statige bomen. Sommige nog aardig groen, andere variërend in kleur van vuurrood tot goudgeel, of van vaalbruin tot bronsgroen. Soms rijd je dwars door een bos, soms ligt het wat in de verte. Sommige bomen zijn al helemaal kaal, de beuken houden nog vast aan hun blad. Al is dat een kwestie van tijd.

Her en der verspreid staan boerderijen, soms moderne(re) huizen met megastallen ernaast, soms ook bijna vervallen. Vlakbij Nuenen is een lieflijk laantje, met de ene na de andere ouderwetse boerderij. Tijdloze gebouwen, soms aangetast door de tijd, maar met een eeuwige schoonheid. Af en toe durfde ik haast te zweren dat ik de Contente mens zag, symbool van Kempische tevredenheid, ‘een rond boertje met een pet op, de handen op de rug, de blik niet fier voorwaarts gericht, maar eerder kalmpjes ondergedompeld in een soort oneindig niets’. Hij keek me aan, en zei dat het goed was.

Het regent lichtjes, her en der kom ik fietsers tegen, weggedoken op hun fiets in een vergeefse poging weer en wind te ontwijken. De regen vertroebelt het beeld, maar doet niets af aan de schoonheid van het landschap.

De Dommel, die zich langzaam een weg kronkelt door het Brabantse land, kalmpjes stromend richting zee, geeft het ritme aan van het land. Geen gehaast, ook geen treuzeling. Onvermijdelijk gaat het leven zijn weg, tevreden genietend van al dat moois. Als ‘ne contente mens ga ik weer op weg naar huis.

Ik hoop dat u zult genieten van mijn schrijfsels!

4 gedachten over “Ode aan het Brabantse landschap

  • 24 november 2017 om 15:32
    Permalink

    Had ooit een vriendin in de regio welke Lucky beschrijft. Wanneer ik deze beeldende phrases lees komen alle mooie herinneringen terug. Mooi

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar