Kinderpardon? Pardon, kinderen…

people-3935983_1920
Bron: Pixabay.com

We leven in een land, waar onschuldige kinderen weggestuurd worden. Weggestuurd van het enige thuis dat ze kennen, naar een land dat vreemd voor ze is en waar ze een vreemde zijn. Een land dat ze zich nauwelijks kunnen herinneren, waar ze niemand kennen en de taal niet spreken. Een land dat ze alleen kennen van verhalen.

We leven in een land, waar politici gekozen kunnen worden ondanks, of dankzij, een programma dat uitgaat van de uitzetting van deze kinderen. Of eerst akkoord gaan met deze uitzettingen, om als er verkiezingen in aantocht zijn zich ineens te herinneren dat ze toch eigenlijk tegen zijn.

Het gaat hier om kinderen. Kinderen, wiens enige misdaad is dat ze niet in Nederland geboren zijn, maar in een ander land. Hen terugsturen naar hun land van herkomst lijkt een wrede straf. Ze worden opnieuw ontworteld, moeten opnieuw de taal en cultuur leren. Ze moeten opnieuw integreren.

De verdraagzaamheid waar ons land zo om geroemd werd, is ver te zoeken. Die verdraagzaamheid was vooral economisch geïnspireerd, vluchtelingen waren van harte welkom in onze Gouden Eeuw. Als ze maar iets te bieden hadden, of als (rijke) handelaren, of als arbeidskrachten. Die kon ons dunbevolkte land goed gebruiken, op de schepen die naar Indië voeren.

Al doe je nog zo je best, invloeden van buiten kun je niet buiten sluiten. Al helemaal niet als je het van de handel moet hebben, zoals Nederland. Je kunt ook die elementen overnemen die je aanspreken. Invloeden van buiten zijn een verrijking, als je ze buitensluit leidt dat tot verarming. Vooral van de geest.

Dat inzicht lijken we kwijt te zijn. Elke discussie leidt tot onverkwikkelijke taferelen, met blokkeerfriezen en Zwarte Piet-haters. Het is niet eens een discussie, maar een wedstrijd wie het hardst kan schreeuwen. Een dergelijke wedstrijd kent geen winnaars.

Het kind van de rekening zijn de kinderen van asielzoekers, die voor de tweede keer in hun jonge bestaan huis en haard op moeten geven. Zonder er zelf voor te kunnen kiezen.

Misschien moet ik zelf verhuizen, sommige andersdenkenden zullen me het allicht aanraden. Waar kan ik heen? Niet naar Duitsland, daar doen ze zo streng. Niet naar Amerika, daar bouwen ze hoge muren. Niet naar China, daar is het te druk.

Het Goede Doel kwam er begin jaren ’80 al niet uit. Ook ik heb getwijfeld over België, omdat iedereen daar lacht. Ik stond zelfs in dubio, maar ik nam geen enkel risico.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar