Het Pippi Langkous principe

Afbeelding van Press 👍👍 Love you 💖 via Pixabay

Pippi Langkous, wie is er niet mee opgegroeid, als je in de jaren ’60 of ’70 geboren bent. Een eigenwijze, eigengereide maar vooral zeer zelfstandige jongedame. Een voorbeeld voor menig meisje, omdat ze zich alleen prima wist te redden en zelfs belagers, die het op haar goudstukken gemunt hadden, eenvoudig af wist te slaan. Een sterk meisje dus, zowel letterlijk als figuurlijk, dat haar paard zo boven haar hoofd kon tillen, met één hand!

Pure nostalgie, die zomaar in me opkwam, geen idee waarom. Ik stond achter de kookplaat, een heerlijke maaltijd te bereiden voor twee hongerige dames. Opschieten geblazen dus, geen tijd te verliezen! Koken is een liefhebberij van me, een die ik met de paplepel ingegoten gekregen heb. Zo rond mijn vijftiende moest ik eens per week koken, als mijn moeder naar mijn oma ging. Gretig zocht ik lekkere recepten, zonder me te bekommeren om de moeilijkheidsgraad. Ik ben niet bang mijn handen vies te maken, al was ik ze wel regelmatig. Om er veel werk van te maken, schrikt me evenmin af. Als het resultaat maar is dat je je vingers erbij aflikt!

Soms weet ik niet van tevoren hoe het uitpakt, puur op intuïtie voeg ik ingrediënten toe of vervang ze. Zo ook deze keer, ik besloot een roux te maken in plaats van bindmiddel. Makkelijker gezegd dan gedaan, een roux is vooral een kwestie van geduld, niet te snel willen gaan, en roeren. Vooral véél roeren! Het resultaat was ernaar, als ik de goedkeurende geluiden van mijn tafelgenoten mocht geloven. ‘Wat hebben we een geluk dat jij zo lekker kan koken’, zei de een tegen mij. ‘Dank je’, stamelde ik bescheiden. Het blijft moeilijk voor me, om een compliment in ontvangst te nemen. Het toetje viel ook in de smaak, al moet ik bekennen dat ik dat niet zelf gemaakt had. Wel zelf gekocht! Dat het toetje in goede aarde viel, was niet zo vreemd als je twee dames als disgenoot hebt: het was een lava cake, met in het midden gesmolten chocolade. Een spekkie naar hun bekkie!

‘Ik vind het zo knap’, zegt de andere dame tegen me. ‘Je durft gewoon een gerecht te serveren dat je nog nooit eerder geprobeerd hebt’. Weer gloeiden mijn wangen bij zo’n mooi compliment. ‘Ach’, zei ik quasinonchalant, ‘Ik ga uit van het Pippi langkous principe: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’

2 gedachten over “Het Pippi Langkous principe

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.