Het is feest bij de tandarts

Vandaag is de dag. Ik moet naar de tandarts. Het is tijd voor de halfjaarlijkse controle, een routineklus normaal gesproken. Normaal gesproken, dus reden genoeg voor twijfel.

Als kind was ik doodsbang voor de tandarts. Zeker als het niet om de halfjaarlijkse controle ging. In die tijd kreeg je eerst een spuitje ter verdoving, vervolgens mocht je een half uur of langer in de wachtkamer gaan zitten totdat het spuitje werkte. In de tussentijd nam de tandarts iemand anders onder handen. Snerpend ging het boortje te keer, mij toebijtend: ‘dadelijk ben JIJ aan de beurt!’

Tergend langzaam kroop de tijd vooruit, ik zag elke seconde passeren op de klok. Dan werd ik binnen geroepen. Het voordeel was dan weer wel dat het spuitje ondertussen zijn werk gedaan had, het boortje kon tekeer gaan wat het wilde, ik voelde niets! Ik keek wezenloos naar het plafond, bang de tandarts in de ogen te kijken. Bang dat hij de angst in mijn ogen zou zien. 

Gelukkig sta ik er nu anders in. Dat mijn huidige tandarts een sympathieke vent is, helpt zeker. Vol goede moed ga ik dan ook op weg, twee mensen zitten al te wachten. Mijn korte ‘Hallo!’ wordt al even kort beantwoord. Meteen duiken de twee in hun mobieltjes. Na een paar tellen pak ik mijn schrijfboekje.

Even wordt ik opgeschrikt, als een vrouw naar buiten komt, met twee jonge dochters. Zo, die hebben het achter de rug! ‘Ik wil een ijsje!’ zegt de oudste. ‘Ik ook!’ echoot haar zusje. Goed idee, als je net bij de tandarts vandaan komt. Ach, ze hebben het verdiend.

Vervolgens komen twee andere mensen binnen, plus een oudere dame met haar kleinzoon. De jongen duikt meteen op de aanwezige lego en begint enthousiast te bouwen. De volwassenen duiken in hun mobiel. Wat zijn dat voor magische apparaten, die mobieltjes, dat ze onze aandacht zo op weten te eisen! Ik kijk gefascineerd naar het bouwwerk dat de jongen fabriceert, zijn oma kijkt al even gefascineerd naar haar mobiel.

Dan is het zover: ik ben aan de beurt! Na een hartelijke begroeting neem ik plaats in de stoel. Al gauw betrap ik me er op dat ik naar het plafond aan het staren ben. Niet omdat ik angst heb, je moet ergens naar kijken. Ik zou in de ogen van mijn tandarts kunnen kijken. Niets persoonlijks, dan kijk ik toch liever in de ogen van de tandartsassistente. Even checken of de lente al zichtbaar is…

Het is even wat ongemak, die vervelende haken die in mijn tandvlees porren, de mini-hogedrukspuit met water om het tandsteen te verwijderen. Mijn tong is voortdurend in gevecht met de afzuiger waarmee de assistente – ik heb nog steeds niet kunnen zien of de lente al zichtbaar is in haar ogen – probeert te voorkomen dat ik verdrink. Het gevecht eindigt onbeslist.

Een van vroegere tandartsen zei ooit tegen me dat ik een kleine mond had. Goed om te weten, mocht ik er ooit van beschuldigd worden een grote mond te hebben. Hoe dan ook, het was een feestje in mijn mond.

Nu moet ik weer een halfjaar wachten, tot het volgende feest bij de tandarts. Hoe ga ik dat volhouden?

14 gedachten over “Het is feest bij de tandarts

  • 24 april 2018 om 10:15
    Permalink

    Ah nee, ik haat de tandarts! Niet zo zeer omwille van de grote werken die soms nodig zijn, maar vooral omdat ze trekken en sleuren aan mijn mond, waardoor ik als een bezetene begin te kwijlen soms .. Bleh!

    Beantwoorden
  • 24 april 2018 om 11:35
    Permalink

    Oef je helpt me herinneren aan weer een afspraak maken. Het is weer bijna een half jaar geleden…

    Beantwoorden
  • 24 april 2018 om 11:44
    Permalink

    haha, ik vind het wel erg afhankelijk van welke tandarts ik heb, vroeger had ik echt een beul. tegenwoordig gelukkig een hele vriendelijke.

    Beantwoorden
    • 24 april 2018 om 12:20
      Permalink

      Als je geen gaatjes hebt, heb je ook niets te vrezen… 😉 Het helpt wel als je een aardige tandarts hebt!

      Beantwoorden
  • 24 april 2018 om 16:27
    Permalink

    Ik ben bang voor de tandarts, juist omdat ik nog nooit een gaatje heb gehad of iets met m’n tanden. Mijn verstandskies komt door en ik hoop heeeeeeeel erg dat er niks mee mis gaat haha.

    Beantwoorden
  • 24 april 2018 om 16:46
    Permalink

    Als baby/peuter heb ik een half jaar anti-biotica gehad die nu onder geen beding bij kinderen gebruikt mag worden. Dit omdat er gigantische schade aan je kinder, maar ook je volwassengebit ontstaat. Ik heb bijna geen glazuur op mijn gebit. Ik was 4 dat ik voor het eerst 3 vullingen in 1 sessie kreeg. Een voordeel van dit anders. Ik heb al zoveel meegemaakt op dat gebied, dat ik echt niet op zie tegen een tandartsbezoek.

    Beantwoorden
  • 24 april 2018 om 19:49
    Permalink

    Oef… ik moet nog steeds een afspraak maken. Uitstelgedrag! Die mobieltjes blijven mooie dingen waar je veel op kunt zien, maar als je ze weg legt, dan zie je weer hele andere mooie dingen.

    Beantwoorden
  • 27 april 2018 om 10:09
    Permalink

    De tandarts, niemand ziet die man/vrouw graag :-). Maar het moet nu eenmaal

    Beantwoorden
  • 3 mei 2018 om 07:42
    Permalink

    Leuk geschreven 🙂 Mijn kids hebben een speciale kindertandarts, met een glijbaan in de wachtkamer en kleine wasbakjes waar je met wegwerp tandenborstels je tanden kunt poetsen voor je naar binnen gaat. Ik ben hartstikke jaloers haha wou dat ik zo’ n tandarts had gehad toen ik klein was!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Spring naar werkbalk