Het heerlijk avondje komt er aan!

Nog zes nachtjes slapen. Dan is het zover! Het heerlijk avondje is weer aangebroken. Het begon een week of anderhalf geleden, toen de goedheiligman aankwam. Sinterklaas, het kinderfeest, is het startsein van de decembermaand, een mooie tijd.

Het waren prachtige beelden, ook in mijn kindertijd op tv te zien, de Sint die aankwam op zijn stoomboot vol pakjes en Pieten. Dan begon de voorpret. Dan begon ook de spanning! Elke avond zette ik mijn schoen, mijn hartje klopte begerig en vol verwachting als ik de volgende ochtend naar beneden liep om te zien wat er in mijn schoen zat.

Ik vond het nog steeds de perfecte ‘deal’: in ruil voor zo’n vieze, gezonde wortel kreeg je een chocoladeletter, schuimsnoepjes of chocolademuntjes. Ook zoiets: ik kreeg natuurlijk de ‘L’. Mijn broer de ‘M’, het leek voor mijn jaloerse kinderoogjes alsof daar meer chocolade in zat. Natuurlijk was dat niet zo, logica had nog niet zo’n vat op mij.

Naarmate het aantal nachtjes slapen afnam, nam de spanning juist toe. Slapeloze nachten had ik ervan. Was ik wel braaf genoeg geweest? Ik wist dondersgoed wat ik wel of niet gedaan had. Ik wist ook dat de Sint een groot boek heeft, waar alles in staat. Alles? Ja, alles!

De kans dat ik er mee weg zou komen, was gering. Ik leefde tussen hoop en vrees, de hoop dat ik veel cadeautjes zou krijgen en de vrees dat ik mee zou moeten naar Spanje. Later zou ik er voor tekenen, lekker in Spanje vertoeven in de koude wintermaanden. Net als menig pensionado!

Op de avond zelf, als het moment naderde dat de Sint langs zou komen, hield ik het niet meer. Ik stond stijf van de spanning, van elk vreemd geluid schrok ik op. Wat was dat? Is dat ‘m al? Wij hadden geen schoorsteen, dus daarlangs kon de Sint niet komen. Ineens was mijn vader verdwenen, al viel mij dat niet op.

Plots werd er op de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt. Snel rende ik naar de voordeur, waar alleen een wasmand vol cadeaus te zien was. Gretig rukte ik het papier van de cadeaus, om te zien wat erin zat. Kreten van blijdschap werden afgewisseld door nauwelijks verhulde teleurstelling. Dat mijn vader ineens weer terug was, viel mij evenmin op.

Het was een magische, betoverende tijd. De kinderlijke blijdschap, het rotsvaste geloof, het zijn mooie herinneringen die ik koester. De hoop om ooit meegenomen te worden naar zonniger oorden heb ik nooit opgegeven.

Sinterklaas, het blijft een heerlijk avondje!

2 gedachten over “Het heerlijk avondje komt er aan!

  • 2 december 2017 om 14:19
    Permalink

    Ben ooit in het ootje genomen door m’n ouders ,zal het nooit vergeten . Ik had een eigen speelgoed hoekje en er een enorme bende van gemaakt later in de middag , autootjes waren overal te bekennen behalve waar ze eigenlijk moesten zijn ,n 2 nichtjes kwamen spelen en hadden wat poppen meegenomen en toen ze naar huis gingen vonden ze het wel prima dat Barbie en Ken bij m’n ouders mochten overnachten. Pa zei , terwijl ik braaf m’n maatje 15 hoopvol klaar zette voor de nacht, ” als je je speelgoed niet opruimt kan het zijn dat sinterklaas geen kadootje komt geven ” Weet nog dat ik dacht, zelfverzekerd als ik was , ach Sint komt nooit alleen neemt altijd Piet mee, kan hij het opruimen. Hoe groot was mijn teleurstelling de volgende ochtend , lege schoen en nog steeds een rommelige speelhoek. Grappig dat je hoe jong je ook bent , altijd deze situaties blijft herinneren. Weer een prachtige column Luc en o zo herkenbaar , hoop nog vele te mogen lezen. Best Mark

    Beantwoorden
  • 3 december 2017 om 09:36
    Permalink

    Het heeft ook in jouw geval indruk gemaakt! Het blijven mooie herinneringen… 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Spring naar werkbalk