Glimlach

Wat doe je als je een vreemde tegenkomt terwijl je op straat loopt? Hoe vaak kom je eigenlijk iemand tegen?

Ik ga graag wandelen, soms alleen en soms samen met mijn vrouw. Mijn vrouw is een spontane, lieve schat die tegen iedereen die we tegenkomen ‘hallo’ zegt, of we ze nou kennen of niet. Ik heb de neiging even af te wachten wat de ander doet, of die me aankijkt of zonder te kijken doorloopt. Als ze kijken zeg ik ‘hallo’, anders laat ik het meestal achterwege.

Het is grappig om te zien hoe andere mensen op jou reageren in dit opzicht. Vaak zeggen mensen ‘hallo’ terug, de ene keer enthousiaster dan de andere keer. Sommigen zeggen niets terug. Alles is OK wat dat betreft. Als je geen zin hebt om iets terug te zeggen, doe dat dan vooral niet. Mij maakt het niet uit hoor, ik geniet toch wel van het buiten zijn.

Maar het geeft wel te denken. Doen mensen die niets terug zeggen dat omdat ze in gedachten verzonken zijn, en niet eens merken dat iemand iets tegen ze zegt? Of zijn ze in een slechte bui, op een andere manier bezig met zichzelf of in zichzelf gekeerd?

Het doet bij mij vooral de vraag rijzen hoe ik andere mensen tegemoet wil treden. Ook in algemene zin, maar vooral specifiek als het gaat om mensen die je tegenkomt op straat. Ik vind het fijn om iedereen open en positief tegemoet te treden, een welgemeende glimlach te tonen en een evenzeer welgemeend ‘hallo’ te zeggen. Wie goed doet, goed ontmoet en wie open en positief anderen tegemoet treed, zal eerder eventueel chagrijn etc. bij de ander wegnemen als wanneer je zelf óók chagrijnig gaat kijken of doen. Chagrijnen zijn er echt wel genoeg, zou ik zeggen.

Laatst was ik aan het wandelen bij mij in de buurt. Ik liep in een prachtig laantje, omzoomd door grote, statige bomen langs de kant van een sloot. Verderop zag ik een vrouw, die een hondje uitliet. Over het algemeen ben ik enigszins terughoudend als ik mensen met honden zie. Niet dat ik per se bang ben voor honden, maar je weet niet hoe ze reageren. Meestal laat ik me niet van slag brengen en loop gewoon door en zie wel wat er gebeurd als ik ze passeer. In dit geval deed ik dat ook, en het hondje deed niets. De bazin van het hondje glimlachte naar me terwijl we elkaar passeerden, het was zó’n mooie en welgemeende glimlach dat ik ook als ik zelf van tevoren niet had geglimlacht dat daarna wel gedaan zou hebben. Een glimlach, schitterend en warm, die mij van binnen ook deed glimlachen. Een glimlach die een ijsberg zou doen smelten. Zo kan het dus ook!

Het zou mooi zijn als iedereen naar elkaar zou glimlachen! Natuurlijk, niet iedereen zal daar op elk moment voor in de stemming zijn, maar het is toch mooi als we elkaar iets moois mee kunnen geven en een goed gevoel kunnen geven, ook al kennen we elkaar niet.

Een glimlach is een mooi geschenk, geef het aan iedereen die je tegenkomt!

10 gedachten over “Glimlach

  • 10 april 2018 om 12:57
    Permalink

    Wat een prachtige gedachte! Jouw blog ontroert me. Al moet ik wel eerlijk zeggen – niet dat ik geen hallo terug zou zeggen – dat het best kan dat mensen graag alleen willen zijn. Al kan chagrijnig natuurlijk ook, haha. Ik ben zelf enorm introvert en zou niet snel uit mezelf mensen groeten tijdens het wandelen, gewoon omdat ik me daar niet prettig bij voel en het dan meer een ‘moetje’ is. Maar ik zeg zeker altijd wat terug! Je zet me aan het denken, misschien toch eens wat vaker mensen groeten! 😉

    Beantwoorden
    • 10 april 2018 om 13:29
      Permalink

      Dank je wel, het was ook de bedoeling tot denken aan te zetten. Ik ben zelf ook introvert, vaak wacht ik af wat de ander doet. Als je niet glimlachen, of niet reageren op de mijne, is het ook goed! 🙂

      Beantwoorden
  • 10 april 2018 om 17:39
    Permalink

    Ik groet nagenoeg altijd (behalve als die persoon wegkijkt of mijn blik ontwijkt), ook – of juist – mensen die ik niet ken. Sterker nog. Ik heb mij op een gegeven moment voorgenomen om iedere dag een praatje te maken met iemand die ik nog niet ken. Het lukt niet iedere dag. Maar eerlijk gezegd wel bijna iedere dag. Op die manier maak je de wereld een beetje mooier en in het slechtste geval stimuleer je in ieder geval het ‘contact hebben met elkaar’. Mooi geschreven en heel waar.

    Beantwoorden
  • 10 april 2018 om 18:20
    Permalink

    Leuk om te lezen. Ik zeg vaak uit mezelf hallo. Ik merk dat we dat hier op het platteland sowieso sneller doen. Als ik met iemand buiten loop en voorbijgangers groet, krijg ik wel eens de vraag ‘waarom zeg je hallo tegen hem/haar’.. het wordt niet altijd begrepen 😉

    Beantwoorden
  • 10 april 2018 om 19:13
    Permalink

    Meestal ben ik in dat opzicht wat afwachtend maar ik probeer iedereen altijd wel met een open blik aan te kijken .

    Beantwoorden
  • 11 april 2018 om 07:20
    Permalink

    Mooi gescheven! Ik betrap me er wel eens op dat ik zo in mijn bubbel zit dat ik vergeet contact te maken, maar dat zouden we meer moeten doen! 🙃

    Beantwoorden
  • 12 april 2018 om 07:17
    Permalink

    Ik ben een echte dorpse dus ik begroet iedereen met een glimlach of een begroeting. Het maakt mensen echt blij 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar