Een onmogelijke keuze

Soms stelt het leven je voor een onmogelijke keuze, een dilemma, een Salomons oordeel. Het mijne kwam bij het verlaten van de plaatselijke supermarkt, die ik bezocht voor wat ‘last minute’ boodschappen. Ik zag ze al staan toen ik naar binnen ging. Ik wist wat me te wachten zou staan als ik weer naar buiten kwam. Er was geen ontkomen aan.

Ik had onverrichterzake huiswaarts kunnen keren. Mijn vrouw en ik hadden moeten improviseren voor het avondeten, dat is te doen. Ik liet me niet kennen, en ging naar binnen. Dat was nog een eenvoudige keuze.

Het bijeensprokkelen van de benodigdheden voor een overheerlijke, door mijzelf te bereiden maaltijd was snel voor elkaar. Ook het afrekenen bij de kassa ging sneller dan normaal. Tja. Het noodlot laat zich niet ontwijken.

Ik zuchtte eens diep, zette mijn pet stevig op mijn hoofd en waagde me naar buiten, het door de gretige schare felbegeerde kleinood in mijn linkerhand geklemd. Vrijwel meteen stortte de wachtende horde zich op me, smekend om het kostbare kleinood aan één van hen te geven. Maar aan wie?

Ik durfde niet te kijken in die bedelende ogen. Wie ik ook zou kiezen, de anderen zouden hevig teleurgesteld zijn. Dan maar, bij wijze van spreken met de ogen dicht, het kleinood in de gretige handen van de eerste de beste gedrukt, die toevallig de dichtstbijzijnde was. Vrijwel hetzelfde moment brak er een soort kinderoorlog uit. ‘Ik heb nog niets gehad!’ ‘Ik ook niet!‘ ‘Je moest netjes achter het hek blijven staan!’ En zo ging het maar door. Ik maakte me snel uit de voeten.

Soms stelt het leven je voor een onmogelijke keuze.

 

17 gedachten over “Een onmogelijke keuze

  • 11 april 2018 om 12:18
    Permalink

    Ik kies altijd degene die het verste staat of de kleinste 😉

    Beantwoorden
  • 11 april 2018 om 18:16
    Permalink

    Als het echt van die kinderspeeltjes zijn, dan neem ik ze eigenlijk nooit mee bij de kassa. Meestal alleen zegeltjes.

    Beantwoorden
  • 13 april 2018 om 09:42
    Permalink

    Die keuze heb ik nog nooit moeten maken maar toch kan ik me wel vinden in je artikel! Kiezen is verliezen…

    Beantwoorden
  • 13 april 2018 om 10:25
    Permalink

    Ow zo herkenbaar. Hier zijn ze soms in volle strijd om de begeerde clubsponsormunten. Wij gaan dan altijd voor de underdog. De club met de minste munten en voor de kids die zich netjes gedragen.

    Beantwoorden
  • 13 april 2018 om 11:26
    Permalink

    Haha het leed van elke ouder ik zie ze ook elke keer staan, maar ze krijgen genoeg hoor haha Leuk geschreven

    Beantwoorden
  • 13 april 2018 om 15:36
    Permalink

    Dan kun je ze beter mee naar huis meenemen en daar iemand een plezier er mee doen? 😉

    Beantwoorden
  • 14 april 2018 om 13:10
    Permalink

    Je wilt het liefst iedere kind blij maken maar ja, dat wil nu eenmaal niet als je maar één zo’n ding hebt. Als er meerdere kinderen staan dan zeg ik altijd dat ik het voor mijn neefje is, staat er maar één kind dan geef ik het wel aan dat kindje.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar