Een kwestie van leven en dood

Gisteren stonden ze nog fier overeind. Hoog, prachtig, groen gras, doorweven met delicate witte en gele bloeiende planten, op de weide onder het balkon van ons vakantiehuisje. Een lust voor het oog, het schoolvoorbeeld van een alpenweide. Het wachten was tot Heidi tevoorschijn zou komen, of Anton (die uit Tirol).

Heidi kwam niet, Anton evenmin. Ze zouden teleurgesteld zijn, bij de aanblik die de weide nu biedt. Schots en scheef liggen ze daar te drogen, de grashalmen en de bloemen.

Vandaag werd het anders. Een grote tractor kwam aangereden, met draaiende messen, al knippend en snijdend, om het gras zo laag mogelijk bij de grond af te snijden. De tractor liet een spoor van afgesneden halmen achter, quasi achteloos. De halmen hebben geen toekomst meer, geen perspectief. Alleen dat ze zullen drogen en tot hooi verworden, om te eindigen in de vier magen van hongerige koeien, de komende winter.

De ene helft van het weiland is gemaaid, de andere helft niet. Het contrast is scherp, de grens loopt precies door het midden, als een grens tussen leven en dood.

Vogels van allerlei pluimage hoppen over het gemaaide gras, op zoek naar andere slachtoffers, op zoek naar iets eetbaars. Ik stel me voor hoeveel leven er zich tussen het gras verborg, toen het nog naar de hemel probeerde te reiken. Bijen, hommels, vlinders en andere insecten zoemden voortdurend af en aan bij de bloemen, op zoek naar pollen en honing. Wat wemelde er verder nog tussen het gras? Hebben die wezentjes op tijd weten te ontsnappen aan de genadeloze messen van de tractor? Ik hoop het maar van wel.

Naarstig zoeken de vogels, de snavels pikkend tussen de halmen, voor hen is het een buitenkans. Een kans om voedsel te bemachtigen, waar ze anders niet of niet zo makkelijk bij zouden kunnen. Nu ligt het voor het oprapen. De een zijn dood, de ander zijn brood. Zo is de natuur, al krijgt de natuur soms een helpende hand van de mens.

Ik wend mijn ogen af, ik kijk liever naar het hoge gras aan de andere kant, wuivend in de wind. Daar krijgt het leven nog alle ruimte, daar groeit en bloeit het naar hartenlust. Een zonnestraal breekt door de dikke wolken, en kust de gele bloemen. Zwaluwen vliegen over de weide, voor hen maakt het niet uit of het gras gemaaid is, of niet. Ze vliegen heen en weer, veranderen voortdurend van richting, hun prooi achterna.

Het leven gaat verder, het gras zal weer terug groeien, tot ongekende hoogte. Bloeiende planten zullen zicht weer tussen het gras nestelen, de bijen, hommels en vlinders zullen weer terugkeren. De natuur laat zich niet bedwingen, het leven vindt zijn eigen weg.

Hoe vaak de grasmaaier ook terug zal keren, de natuur veert iedere keer weer op. Dat is ook de bedoeling, het gras moet groeien. Het gras krijgt ook ruimte om te groeien, als het gemaaid is. Zo is de natuur, een eeuwige cirkel van groei en achteruitgang, van zaaien en oogsten, van leven en dood.

19 gedachten over “Een kwestie van leven en dood

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar