De dag dat de democratie stierf

Deze brief ontving ik van een Catalaanse vriend:

‘Ik was erbij, de dag dat de democratie stierf. Onder het geweld van de Spaanse politie, die met kletterend geweld de gummiknuppels liet neerkomen op onze hoofden. Die met rubberkogels schoten op een woedende menigte, die hun democratisch recht uit wilden oefenen. Die in heel Catalonië mensen uit stemlokalen sleepten, soms aan hun haar.

1 oktober 2017, de dag van het referendum over onafhankelijkheid. Het referendum, dat volgens het Spaanse Hooggerechtshof en – regering ongrondwettelijk is, en dus ongeldig. Het referendum dat ze met alle geweld wilden voorkomen. Het referendum dat er toch kwam. Omdat wij, Catalanen, dat wilden. En juist omdat de Spanjaarden zich er zo tegen verzetten.

Mijn naam is Jordi, ik ben 31 jaar geleden geboren in Sant Guim de Freixenet, een dorp op ongeveer een uur rijden van Barcelona. Het dorp waar ook Gerard Piqué opgroeide. Net als Gerard Piqué ben ik eerst en vooral Catalaan, daarna pas Spanjaard. Net als vele Catalanen met mij wil ik alleen maar dat wij Catalaans mogen zijn, onze taal mogen spreken en over onze eigen toekomst mogen beslissen. Net als veel Catalanen zou ik tegen onafhankelijkheid hebben gestemd, omdat ik wel meer zelfstandigheid wil, maar niet los van Spanje. Dat wilde ik, totdat Rajoy 10.000 politiemensen op ons afstuurde.

Nu is alles anders. Wie eerst voor onafhankelijkheid was, is dat nu des te meer en des te vastberadener. Zij zeggen: ‘Zie je wel? We worden nog steeds onderdrukt, net als onder Franco.’ Wie tegen onafhankelijkheid was, is gaan twijfelen. Wie al twijfelde, is nu voor onafhankelijkheid. Ik kan me niet voorstellen dat Rajoy dat voor ogen had.

We zijn inmiddels ruim een maand verder. De repressie van Madrid is terug: het regionaal parlement en de deelregering zijn naar huis gestuurd, radio en tv gemuilkorfd. Artikel 155, wie had daar ooit van gehoord? Ik niet! Nu worden wij door dit artikel geketend. Puidgemont, die ons zou moeten leiden, is nu op de vlucht. Hij wil wel terugkomen, als hij een ‘eerlijk proces’ krijgt. Het zal wel.

De onafhankelijkheid is uitgeroepen, maar wordt door niemand erkend. Banken verplaatsen hun hoofdkantoor naar elders, op 21 december mogen we naar de stembus.

Wat hoopte Rajoy te bereiken? Het referendum kwam er toch, en gematigde Catalanen zoals ik werden in de armen van de separatisten gedreven. En Puidgemont? Eerst het vuur aanstoken, als het moment daar is durft hij niet. Het parlement riep de onafhankelijkheid uit, die meteen onderdrukt werd door Madrid. Dat ook nieuwe verkiezingen uitriep.

Wat zijn wij Catalanen met dit alles opgeschoten? Niets, helemaal niets.

Zijn we onafhankelijk? Nee!

Hebben we ons daar in alle vrijheid over uit kunnen spreken? Nee, ook niet.

We zijn genaaid, en niet zo’n beetje ook. Genaaid door Rajoy en Puidgemont. Beiden hebben hun eigen agenda, denken alleen aan hun eigen hachje. Het volk, de gewone man, in Madrid én in Barcelona, daar geven ze niet om.

Laat Puidgemont maar in Brussel blijven, ze mogen hem houden! Rajoy? Laat die maar in Madrid blijven.

1 oktober 2017, voor mij is het de dag dat de democratie stierf. Een langzame, pijnlijke dood.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Spring naar werkbalk