Appie

 

Twintig jaar is hij pas. Een jonge, beloftevolle voetballer. Zijn naam is Abdelhak Nouri, liefkozend ‘Appie’ genoemd. Een paar keer mocht hij invallen in de hoofdmacht van zijn club Ajax, en liet hij zien welke belofte er in hem school.

Zaterdag 8 juli zakte hij plots in elkaar, tijdens een oefenwedstrijd in Oostenrijk. Hij bleek last te hebben van hartritmestoornissen, hij werd zeker tien minuten gereanimeerd op het veld. Daarna werd hij vervoerd naar de intensive care van het ziekenhuis in Innsbruck. Daar werd hij in eerste instantie in slaap gehouden om hem zo goed mogelijk te kunnen behandelen.

In eerste instantie leek er geen ernstige of blijvende schade te zijn. Op donderdag 13 juli werd bekend, na uitvoering onderzoek, dat een groot deel van zijn hersenen niet meer functioneert en dat de kans op herstel gering is. Hoogstwaarschijnlijk is dit het gevolg van zuurstoftekort. Appie zal op korte termijn naar Amsterdam vervoerd worden om verder verzorgd te worden.

Het is altijd vreselijk als zoiets gebeurd, iemand die in de kracht van zijn leven geveld wordt door iets wat hij of zij totaal niet in de hand heeft, wat hij of zij ook niet aan kan zien komen. Van het ene moment op het andere glipt het leven door hun vingers, als zandkorrels in een zandloper.

Is het dan erger omdat het hier een voetballer betreft? Zeker niet. Het feit dat het een groot talent betreft, die bij een bekende club speelt, zorgt zeker voor extra publiciteit. Dat geeft mij wel de gelegenheid er aandacht aan te besteden.

We zullen nooit weten hoe groot het talent van Appie werkelijk was, hoe ver hij had kunnen komen. Bij hoeveel grote talenten werd het talent in de knop gebroken? Soms door een ernstige blessure, zoals Willy Dullens, een groot talent uit de jaren ’60 van de vorige eeuw. Of Robbie de Wit, die in 1986 nog een prachtig doelpunt maakte tegen Hongarije waardoor Nederland de play-off haalde tegen België (die we overigens verloren). Het geeft mij een gevoel van gemis, ik had graag gezien hoever deze jongens zouden zijn gekomen.

Het is ook erg voor de mens Abdelhak Nouri, en zijn familie. Hoe hij nu verder moet leven, wat hij nog wel kan, dat weten we nog niet. Ik ken Appie niet, maar als ik zijn foto’s zie lijkt het me een leuke, vrolijke jongen. Het kan zijn dat hij zo blij kijkt omdat hij met zijn grote passie bezig was, voetbal. Ik denk dat het gewoon laat zien hoe hij is.

Ik wens je al het beste Appie, dat je nog iets moois van je leven kunt maken. Met of zonder voetbal. Ik wens je familie sterkte, ook hen wens ik het allermooiste in het leven. Ook de fans van Ajax en de club Ajax wens ik sterkte, dit treft alle voetballiefhebbers.

Het leven is onvoorspelbaar, je weet nooit wat er kan of zal gebeuren. Geniet van elk moment! Het is goed even bij dit soort dingen stil te staan, alvorens weer over te gaan tot de orde van de dag.

Het blijft triest, een bloem die zo veelbelovend is, is geknakt in de knop, net voordat hij vol zou gaan bloeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Spring naar werkbalk