Rijlessen: droom of nachtmerrie?

Autorijden, voor de een is het een droom waar hij of zij van jongs af aan van droomde. Voor de ander is het niets minder dan een nachtmerrie.

Zelf hield ik me er in mijn jonge jaren niet zo mee bezig, tot mijn schoonzus op de 50e verjaardag van mijn moeder vroeg wanneer ik met rijlessen ging beginnen? Zo gezegd, zo gedaan. Een rij instructeur was gauw gevonden, de schoonvader van haar oudste zus had een rijschool.

Menig peentje heb ik gezweet, met klamme handen nam ik plaats achter het stuur. Hoe ik het voor elkaar kreeg, weet ik niet, maar ik worstelde me door de rijlessen. Het scheelt wel als er iemand naast je zit die in geval van nood letterlijk op de rem kan trappen.

De rijlessen alleen al waren een marteling, ik kon me niet voorstellen dat ik ooit wijs zou kunnen uit alle prikkels die je in het verkeer krijgt, en er heelhuids doorheen te komen. Invoegen op de snelweg, met al die auto’s die in volle vaart langs je heen scheren.

Dan praat ik over begin jaren ’90. Toen was het verkeer toch minder en reed men netter dan nu. Of beeld ik me dat in?

Op een gegeven moment was het zover: ik mocht op voor het rijexamen. Stijf van de zenuwen stond ik, dankzij kalmerende middelen (lees: valeriaan) heb ik het examen doorstaan. En niet één keer, maar drie. Dat ik niet echt denderend reed, met of zonder de valeriaan, wist ik ook wel. Echt grote fouten maakte ik niet, voor zover ik me kan herinneren, maar slagen deed ik niet. De derde keer, echt scheepsrecht in mijn geval, slaagde ik wèl. Hoewel ik niet anders reed, laat staan beter. Het verschil? Een vrouw als examinator? Ik weet het niet. Blij was ik in elk geval wel!

De eerste keer dat ik autoreed na het behalen van mijn rijbewijs was niet bepaald een succes. In de auto Fiat Panda van mijn moeder, met een versnellingspook die moeizaam schakelde, het was een ervaring. De koppeling werkt ook anders in een benzinemotor, als je een dieselmotor gewend bent. Maar, we bereikten onze bestemming en keerden heelhuids terug!

Echt autorijden leer je pas als je zelfstandig en regelmatig deelneemt aan het verkeer. Een aantal jaren later, in het bezit van mijn eerste eigen auto, leerde ik pas echt autorijden. Nu zonder gierende zenuwen, zonder klamme handen. En gelukkig, een enkel incident daar gelaten, ook zonder brokken.

Misschien was het allemaal anders verlopen, was het veel minder traumatisch geweest, als ik rijles Tiel had kunnen kiezen. Een goede rijschool, met goede begeleiding, dat maakt alle verschil. Leren autorijden is al lastig genoeg, ook al ben je een natuurtalent.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.

Spring naar toolbar