Gekkenwerk

‘Het is gekkenwerk’, denkt ze bij zichzelf. Het is duidelijk geen weer om naar buiten te gaan. Eigenlijk zou ze met een dik boek en een kop warme thee (mét honing) bij een knapperend haardvuur moeten zitten. Eigenlijk wel.

De onrust is sterk vandaag. De onrust is er altijd, elke minuut van elke dag. Soms sterk, overweldigend, alom aanwezig. Soms als een waakvlam van een boiler, verstopt op zolder. Uit het zicht, maar niet ver weg.

Vandaag is weer zo’n dag, alles overweldigt haar. Als de muren op je afkomen, bieden ze geen onderdak meer. In plaats van veilig, voelen ze als bedreiging. Ruimte heeft ze nodig!

Foto: Yvonne Bruin
Foto: Yvonne Bruin

Nog net denkt ze er aan om een paraplu mee te nemen, voor het geval dat. Zonder verder na te denken stapt ze op de fiets, zonder richting, zonder doel. Op en neer gaan de pedalen, steeds sneller. Ze fietst de longen uit haar lijf, pas als ze niet meer kan, valt ze even stil. Een harde, lange schreeuw ontsnapt, alsof alle wanhoop er in één keer uit wil. Er uit móét.

Als ze even is bijgekomen, gaat het weer verder. De onrust is nog niet weg, nog lang niet. Ze ziet niets van het landschap dat zich voor haar ontvouwt, ze ziet niets of niemand. Gebouwen flitsen aan haar voorbij, ongezien. Regen en wind hebben geen vat op haar, ze voelt ze niet.

Dezelfde beelden ziet ze voor haar geestesoog, telkens weer. Zonder respijt, zonder genade. Het drijft haar steeds verder, net als in haar hoofd draait ze rond in cirkels, zonder begin en zonder eind.

Waarom het zo is, kan ze niet verklaren. Het is een instinct, een gevoel. Tunnels hebben haar altijd aangetrokken, alsof ze een schuilplaats bieden. Even is de onrust weg, als ze in een tunnel is. Het waakvlammetje is verbannen naar de zolder, voor even.

Als ze weer een beetje tot zichzelf komt, ziet ze in de verte de fietstunnel. Een tunnel, waar ze al zo vaak doorheen is gefietst. Het voelt vertrouwd, hier zal ze veilig zijn.

Een plotse windvlaag verrast haar. Haar fiets gooit het bijltje er bij neer, en zijgt ter aarde. De wind maakt van haar regenscherm een windscherm, die dreigt haar mee te sleuren, bestemming onbekend.

De absurditeit van de situatie dringt tot haar door. Een glimlach breekt door, eerst voorzichtig, dan wat brutaler. Steeds breder wordt de glimlach, tot de glimlach verandert in een bulderende, onstuitbare schaterlach.

De onrust, de wanhoop, alles waait weg. De paraplu weet ze ternauwernood te redden. Ze vouwt hem op, nutteloos als hij is geworden. De fiets neemt ze ter hand, lopen gaat sneller in de steeds sterker wordende wind.

Bevrijd keert ze terug naar huis, de vier muren zijn weer een thuis. Even is ze vrij, alle zorgen zijn ‘gone with the wind’.

Morgen ziet ze weer, morgen is weer een dag.

21 gedachten over “Gekkenwerk

  • 14 september 2018 om 07:22
    Permalink

    Mooi geschreven, maar laat die wind en die regen nog maar even wegblijven 🙂

    Beantwoorden
  • 14 september 2018 om 10:33
    Permalink

    heel intens geschreven, ik vind het ook mooi dat ik niet weet waarom zij zo ongelukkig is: ik kan zonder oordeel in haar gevoel mee.dat vind ik mooi

    Beantwoorden
  • 14 september 2018 om 15:23
    Permalink

    Klinkt als de herfst. Hopelijk krijgen we nog wat zonnige dagen

    Beantwoorden
  • 14 september 2018 om 15:25
    Permalink

    Wat een herfstig tafereel. Ik kan ook wel eens heerlijk gaan uitwaaien aan de kust.

    Beantwoorden
  • 14 september 2018 om 18:31
    Permalink

    ‘De vier muren zijn weer een thuis’, prachtig. Zo moet je huis idd voelen, en soms wil je eruit!

    Beantwoorden
  • 15 september 2018 om 12:00
    Permalink

    Spannend om zich aangetrokken te voelen tot tunnels. Daar vallen wel spannende dingen over te schrijven. En inderdaad. Morgen is morgen en niet vandaag.

    Beantwoorden
  • 15 september 2018 om 13:05
    Permalink

    Leuk dat je er ook zo’n passend beeld bij hebt! Dat maakt het verhaaltje lekker compleet.

    Beantwoorden
    • 16 september 2018 om 06:50
      Permalink

      Hedt is eigenlijk andersom: ik heb het verhaal geschreven. n.a.v. de foto. 🙂

      Beantwoorden
  • 15 september 2018 om 13:32
    Permalink

    omdat we niet weten waarom de hoofpersoon zo overstuur is, kunnen we prachtig mee leven met haar emotie. We worden daar als het ware ingezogen. Vind ik leuk om te lezen

    Beantwoorden
  • 15 september 2018 om 16:44
    Permalink

    Mooi geschreven. Komende week nog wel even van het zonnetje genieten

    Beantwoorden
  • 16 september 2018 om 13:37
    Permalink

    Zo is alles relatief in het leven en kan iets negatiefs toch positief worden

    Beantwoorden
  • 16 september 2018 om 17:19
    Permalink

    Mooi geschreven. Je weet in het begin nog niet welke kant het op gaat. Gek genoeg dacht ik richting thriller. Meisje alleen op de fiets in slecht weer. Uiteindelijk blijkt het heel anders te zijn. Het klinkt bevrijdend en er zit heel veel beweging in het stuk. Je kan echt meebewegen met de stemming van het meisje. Althans, dat is mijn gevoel hierbij.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar