Een wit bruidskleed

Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Winter, het is volgens mij het minst populaire seizoen. Lente, ja, dan ontkiemt het leven en wordt alles weer groen. Zomer, zeker, dan is het lang licht en warm. Herfst, dan kleurt de natuur zo prachtig, vlak voor de winterslaap. Maar winter? Het is koud, guur en dan ook nog eens donker. Winter, veel mensen slaan dit seizoen liever over, het liefst zouden zij willen vluchten, de zon achterna. Helaas, vluchten kan niet meer, in deze tijden van lockdown.

Of we willen of niet, we moeten de winter doorstaan, voordat de lente weer aanbreekt. Leven zonder seizoenen, als het altijd ongeveer even warm is, en winter alleen betekent dat het regelmatig ongenadig hard regent, dat is ook niet alles. Winter kan ook mooi zijn. Als er een waterig zonnetje schijnt, dat de bomen en huizen oplicht en een beetje warmte schenkt in kille tijden. Als de lage zon lange schaduwen werpt, als de opkomende zon de rijp op de bladeren en takken verandert in kleine lichtbolletjes, die als prisma’s het licht in alle windrichtingen verstrooien. De wind snijdt door je wangen, je duikt extra diep weg in je jas, maar als de zon je gezicht verwarmt, is het genieten.

De mooiste dagen zij het zeldzaamst, dagen dat er sneeuw valt, en de sneeuw nog blijft liggen ook. Dagen dat de lucht grijs is, en naadloos overgaat in het grijs van de gestaag vallende sneeuwvlokken. Als de grijze, grauwe lucht weer is opgeklaard, ligt er een prachtig wit tapijt, dat alles bedekt. Het lijkt  alsof we in een winters tafereel terecht zijn gekomen, geschilderd door Anton Pieck. Het heeft iets magisch, het heeft iets van onbedorvenheid.

Het witte tapijt ligt als een deken van stilte over de wereld, die tot rust lijkt te komen. Op drukke wegen blijven auto’s langsrazen, al rijden ze wel iets voorzichtiger. Spelende kinderen, die sneeuwballengevechten houden, sleetje rijden of een sneeuwpop aan het maken zijn, doorbreken de stilte. Het zijn mooie beelden, die ik voor altijd in mijn geheugen wil prenten. Het knisperen van de sneeuw, is er een mooier geluid? De eerste voetstappen in de maagdelijk witte sneeuw, het blijft bijzonder, hoe vaak je het ook meemaakt. Zeker als die momenten steeds zeldzamer worden.

Het is als een wit bruidskleed, dat moeder natuur speciaal voor ons heeft aangetrokken. Om zich alvast voor te bereiden op de lente, het huwelijk tussen winter en zomer.

Verbijstering

Afbeelding van Myriams-Fotos via Pixabay

Ik zag het, vlak voordat we een film zouden gaan kijken. ‘Zo meteen een extra journaal’, was de boodschap. Een verzwaring of verlenging van de lockdown, vermoedde ik. Tot mijn verbazing zag ik dat het ging om iets heel anders, de bestorming van het Capitool, het Amerikaanse parlement. De verbazing sloeg om in verbijstering, bij het gadeslaan van de gebeurtenissen. Een man, met ontblote borst en een bizonvel op zijn hoofd (compleet met hoorns), een man met een doodskop op zijn T-shirt en de slogan ‘Camp Auschwitz. Work brings freedom’, het was een bonte mengeling van fans van Trump. Van aanhangers van complottheorieën tot rechts-extremisten, ze drongen het heilige der heiligen van de Amerikaanse democratie binnen, en lieten een chaos achter.

De hele wereld was zo’n beetje verbijsterd, verontwaardigd, boos! Amerika, het symbool van westerse democratie, werd gegijzeld door een stelletje gekken, die erop uit leken die democratie omver te werpen. Een poging die averechts lijkt te werken, de steun voor Trump lijkt steeds meer af te brokkelen, er werd zelfs gesproken over een afzettingsprocedure. Of het zover komt, is de vraag. Een betere vraag is: hoe kon het zover komen?

Dan heb ik het niet over het falen van de politie in Washington DC, die ondanks de voortekenen én de oproep van Trump ‘Stop the steal’ overduidelijk niet voorbereid was op wat ging gebeuren. Hadden ze dat kunnen, nee móéten weten? Ondanks alle uitspraken van Trump, ondanks de veelheid aan voortekenen, kon ik in elk geval niet geloven dat het daadwerkelijk zou gebeuren. Totdat het gebeurde. Een veel interessantere vraag is wat Trump en zijn aanhangers beweegt om te doen wat ze doen.

Wat er omgaat in de hoofden van deze mensen, ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik het zou willen weten, of ik rond zou willen kijken in de donkere krochten van hun gedachten. Wat ik wel weet, is dat er veel onbegrip is, woede zelfs. De Trumpaanhangers zien hun acties als legitiem, noodzakelijk zelfs, ze zijn bereid alles te doen om hun doel te bereiken. Als we niet kijken naar wat hen drijft, wat hen zo heeft gemaakt, zal het probleem niet verdwijnen. Dan kan er zo maar weer een Trump president worden, dan kan het zomaar zijn dat er weer een bestorming plaatsvindt, of dat er daadwerkelijk een burgeroorlog losbarst.

Als we niet leren van de geschiedenis, zijn we gedoemd haar te herhalen. Dat zou nog het meest verbijsterend zijn.

Rollercoaster

Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Het was me het jaar wel, 2020. Het was echt een ‘rollercoaster’, een wilde rit in een achtbaan, keer op keer gingen we over de kop. De rit is nog lang afgelopen, ook nu het nieuwe jaar ingeluid hebben. Misschien dat we over een jaar niet eens meer in de gaten hebben dat we nog steeds in die achtbaan zitten, kijken we niet meer op van wéér een ‘helix’, wéér een ‘camelback’ of ‘bunnyhop’. Om maar eens wat achtbaantermen te gebruiken.

Dat corona de verkiezing van het woord van het jaar domineerde is dan ook niet verwonderlijk. De winnaar van deze verkiezing? In Nederland won ‘anderhalvemetersamenleving’, op de voet gevolgd door ‘fabeltjesfuik’ en ‘viruswappie’. Blokjesverjaardag, hoestschaamte, covidioot, het zijn woorden die we over een paar jaar volledig vergeten zijn. Alleen raambezoek zou een blijvertje kunnen zijn, al zal het wellicht een andere betekenis krijgen. Nee, dan waren de Belgen inventiever, daar werd ‘knuffelcontact’ de winnaar. Een mooi woord, waar ik een warm gevoel bij krijg.

Dat had aan het begin van dit jaar niemand kunnen denken. Van een lockdown, intelligent of niet, hadden we nooit gehoord. Laat staan dat we gedacht hadden dat het een thema of aanleiding voor een feestje zou kunnen zijn, voor degenen die het niet wilden geloven. Kuchschermen of mondkapjes, ach dat was iets voor verre landen, met veel luchtverontreiniging en zo. Vakantie in eigen land? Het kwam bij de meesten van ons niet eens op. Nu is corona niet meer weg te denken, zelfs als je denkt dat het niet meer dan een griepje is. Corona, je kunt het voor bijna elk woord zetten. Coronamoe, wie is dat niet? En wat te denken van de coronabonus voor zorgmedewerkers, die eerst applaus kregen, maar uiteindelijk niet gevrijwaard bleven van het ongeduld dat onze samenleving zo kenmerkt tegenwoordig. Bij het woord ‘golf’ denken we niet meer aan een auto of aan de zee, maar ‘eerste’ of ‘tweede’. Wie weet komt er ook nog een ‘derde’.

Horeca open of dicht, thuiswerken of op kantoor, welke beroepen en winkels wel of niet essentieel zijn, de regering weet het zelf niet eens, heb ik het idee. Of de huidige lockdown de laatste is, en of straks alles en iedereen thuis moet zitten, al dan niet werkend, niemand die het weet.

Dan is het misschien wel passend, dat juist in 2020 het nummer ‘Rollercoaster’ van Danny Vera op 1 staat in de Top 2000. Opdat we nooit vergeten.