Spring naar toolbar

Herinneringen

Fotograaf: Astrid Timmers

Ik kan me de dag herinneren, als de dag van gisteren. Mijn lief, mijn bruid, stralend naast me. Onze trouwambtenaar Judith, die een prachtige toespraak hield, waarvan ik wilde dat die zo snel mogelijk voorbij was. Zodat ik ‘Ja, ik wil’ kon zeggen. Zodat ik dat prachtige, liefdevolle schepsel naast me kon kussen, iets wat ik dolgraag wilde. Zodat iedereen wist dat ze mijn vrouw was, de liefde van mijn leven. Mijn alles.

Er zijn veel dingen, die een mens zich kan herinneren van zijn trouwdag. De mooie, korte witte jurk die mijn lief droeg. De Schotse Hooglander, die nieuwsgierig in haar nek snuffelde toen we foto’s aan het maken waren bij het Oud Meer. De schommel, die we daags tevoren ophingen aan een boom, vlakbij datzelfde Oud Meer, tussen de buien door. Het stralende weer op onze trouwdag zelf, het openluchttheater waar we trouwden, de verbaasde blikken van de gasten toen mijn bruid en ik arriveerden, op de fiets. Hoe iedereen verwachtingsvol naar ons keek, toen we hand in hand van de trap afliepen, op weg naar het podium. Hoe ik een traantje weg moest pikken toen Judith de door mij geschreven woorden aan mijn lief voorlas, en ik de liefde voelde.

Dit jaar is het vijf jaar geleden, ons houten huwelijksjubileum. Vijf jaar, het is een mooi rond getal. Het is ons eerste lustrum, ook een leuk detail. Elke trouwdag is me kostbaar, zoals elke dag met mijn lief me kostbaar is. Zoals mijn lief zelf me nog het kostbaarst is van alles! We zouden onze vijfde trouwdag in Noorwegen gevierd hebben, ware het niet dat de reis niet doorging. Noorwegen, daar wilde mijn lief graag naartoe, een lang gekoesterde wens die eindelijk in vervulling zou gaan. Niet dat we per se ons eerste lustrum op een bijzondere plek wilden vieren. Dat kan volgend jaar ook, als we ons ijzeren jubileum vieren.

Als je ware liefde hebt gevonden, dan ben je een gelukkig mens. Al vijf jaar hoor ik bij de Quote 500 van de gelukkigste mensen in Nederland, al is het niet alleen rozengeur en maneschijn. Ook wij kennen momenten dat het even minder gaat, we komen er altijd weer uit. Liefde is werken, je moet er wel wat voor doen.

Zoveel herinneringen, zoveel mooie tijden. Ik koester ze allemaal, of het vijf jaar geleden is of vijftig.

Ik hou van je, mijn lief, nu en in alle eeuwigheid!

Examenfeesttijd

Afbeelding van Marjon Besteman-Horn via Pixabay

Aan de vlaggen en boekentassen te zien, is het alweer voorbij, de examentijd. Als je geen kinderen hebt, merk je er niet zoveel van. Dan gaat het in stilte aan je voorbij.

Het is een bijzonder moment, een soort ‘rite of passage’, een stap naar volwassenheid, het eindexamen. Een moment dat normaal gesproken gepaard gaat met feesten, gala’s zelfs, en niet te vergeten de diploma-uitreiking. Het is een moment om even terug te denken aan toen ik zelf examen deed. Gymzalen, gevuld met tafels, op ruim 1,5 meter afstand, toen al. Een zwijgzame menigte scholieren, gebogen over wiskunde, Nederlands of geschiedenis. Krassende pennen, gevolgd door zuchten van verlichting of wanhoop, als het teken ‘Pennen neer!’ werd gegeven. Om tenslotte gespannen af te moeten wachten, tot het verlossende telefoontje, het telefoontje dat NIET kwam.

Gala’s waren er niet in mijn tijd, niet dat ik me kan herinneren. Ik herinner me ook niets van afgeslagen of niet gekregen uitnodigingen voor examenfeestjes, zo niet mijn ding. Een dodelijk verlegen tiener, die moet je ook niet naar een feestje sturen, om vol verlangen te moeten kijken naar dansende stelletjes. Dat ook wel willen, dolgraag zelfs, maar niet kunnen. Terugverlangen doe ik niet naar mijn middelbareschooltijd, al zou ik best wel willen weten hoe het voelt om achttien te zijn. Een strak lichaam te hebben, zonder buikje, mét haar. Ik zou een brommer aanschaffen, of hard fietsen, tegen de wind in. Zodat mijn haar kon wapperen.

Wat was ik jong en wat wist ik weinig. Het is vreemd, dat je je voor moet bereiden op je leven als volwassene, keuzes moet maken welke kant je op wil met je leven, zonder te weten wie je bent, waar je goed in bent en wat je wilt.

Als ik kijk naar de huidige tijd, waarin feesten, gala’s en diploma-uitreikingen uit den boze zijn, denk ik wel eens dat ik te vroeg geboren ben. Voor mij zou het geen straf geweest zijn het zonder deze dingen te moeten doen, eerder een beloning. Voor veel jongeren die dit jaar examen deden is het wel een gemis. Een anticlimax, de beloning voor vier tot zes jaar hard werken word je ontnomen, ik kan me voorstellen dat het zo voelt. Een fase in je leven wordt afgesloten, op een manier die suggereert dat het er niet toe heeft gedaan.

Zouden er openlucht-examenfeesten zijn? Doe het geluid alsjeblieft een beetje zachtjes, voor deze stilteliefhebber.

Spinnen zijn monsters

Fotograaf: Gineke de Laat

Ineens zag ik ze, drie joekels van spinnen, tegen de muur waar ik een hoop planken tegenaan had staan. Toen ik de planken weghaalde, kwamen ze tevoorschijn. De spinnen bewogen niet, alsof er niets aan de hand was bleven ze zitten. Even later was er één weg, opgegeten of gevlucht, ik weet het niet. Spinnen zijn voor veel mensen enge beesten, monsters zijn het! Dankbaar maken makers van horrorfilms of -boeken gebruik van de angst die veel mensen voor deze beestjes hebben. Ze zien er zo anders uit, ‘alien’ bijna, met hun acht poten en acht ogen. Lange, dunne poten, harige lijven en monsterlijke kaken, als je ze uitvergroot ziet. Het is om bang van te worden.

Hoe gevaarlijk ze ook ogen, de meeste spinnen zijn het niet. Spinnen zo groot als die in de Lord of the Rings trilogie zijn er gelukkig niet, anders was het een ander verhaal. Sommige spinnen zijn wel gevaarlijk, die zijn uiterst giftig. Al komen fatale spinnenbeten zelden voor, sowieso niet in Nederland, waar geen spinnen voorkomen die giftig zijn voor de mens.

Spinnen, ze lijken slachtoffer te zijn van een slechte publiciteitscampagne. Ze hebben een slechte reputatie, veel mensen zijn bang voor ze en durven ze niet aan te raken. Spinnen zijn uiterst nuttig, veel insecten waarvan we niet eens weet hebben dat ze in onze huizen rondwaren worden door spinnen gevangen. De webben die spinnen bouwen, zijn kunstwerken op zich. Perfect symmetrisch, en gemaakt van ongelooflijk sterke zijde, die de mens niet na kan maken. De natuur overtreffen of zelfs evenaren, is soms moeilijker dan het lijkt.

Natuurlijk, het is vervelend als je een spinnenweb in je gezicht krijgt, als je even niet uitkijkt. Op drukbevaren routes houden de webben niet lang stand, in vergeten hoekjes floreren ze. Niet alle spinnen bouwen webben, sommige spinnen zoals de wolfspin besluipen hun prooi, net zoals een kat. Het zijn intelligente wezens, die uiterst precies de perfecte route uitrekenen om hun prooi te kunnen benaderen. Prooien, die wij nog minder graag zien als spinnen zelf, zoals zilvervisjes, muggen en vliegen.

Misschien jaag ik u de stuipen op het lijf: het schijnt dat er honderden spinnen door uw huis kruipen, terwijl u dit leest. Het zijn er zoveel, en ze zijn zo taai, weg krijgen we ze niet. Willen we dat ook wel, nuttig als ze zijn?

Spinnen zijn geen monsters, niet meer dan u of ik.