Spring naar toolbar

Trendsetter

Afbeelding van Ben Kerckx via Pixabay

Ik ben een trendsetter! Nooit heb ik het geweten, nooit heb ik ook maar kunnen vermoeden dat ik een trendsetter zou kunnen zijn. Ziet u, ik ben het type muurbloempje. Zo iemand die niet opvalt, totdat hij in beweging komt. Iemand die liever op de achtergrond blijft, zelden of beter gezegd nooit het voortouw neemt of haantje de voorste is. Een afwachtende persoonlijkheid, die achter de meute aanloopt, eens kijkt of het wat is waar iedereen zo vol van is, om dan schouderophalend en wenkbrauwen fronsend zijn eigen gang te gaan. Zonder dat de rest dat in de gaten heeft.

U begrijpt mijn verbazing dat het ineens anders bleek te zijn. In deze tijden van lockdown-light, of intelligente lockdown, waar mensen zich nauwelijks buiten wanen en cafés, restaurants en winkels gesloten zijn, maken mensen zich grote zorgen. Want ook kappers moesten hun nering sluiten. Sommigen proberen er nog iets van te maken, door filmpjes online te zetten waarin ze mensen leren hoe ze zelf hun haar kunnen verven. God moge verhinderen dat anderen onze ware haarkleur zouden zien! De verf zelf wordt door de kapper of kapster bij u thuis afgeleverd, op gepaste afstand uiteraard. Zo hoeven ze niet bang te zijn om hun klandizie helemaal te verliezen.

Het bijkleuren van ons haar is maar een deel van het verhaal, de lengte is een ander. Waar de ene kapper ons ten strengste afraadt zelf het haar te knippen, laat een andere zien hoe het moet. Met een tondeuse in de ene hand en een spiegel in de andere, puntte de kapper in kwestie zijn haar bij. Menigeen neemt zelf het haar van hun kroost of partner onder handen. Voorbeelden van bloempotkapsels zijn op social media in overvloed te vinden, oude tijden herleven! Niet uit armoede, maar uit bittere noodzaak.

Sinds mijn haar enige decennia geleden aan een terugtrekkende beweging is begonnen, waar geen einde aan lijkt te komen, zit ik met een dilemma. Kaal of kammen, om het maar in de woorden van Extince te zeggen. Het werd kaal, eerst liet ik het tondeuse werk over aan de kapper. Sinds ik mijn lief ken, neemt zij de honneurs waar. Zodra ik me een hippie begin te voelen, kortwiekt ze me, met plezier!

Steeds meer mannen meten zich een ‘coupe de Luc’ aan, glimmende schedels schijnen ons tegemoet. Iets wat ik dus al jaren heb. Zo bezien, ben ik een echte trendsetter!

Een moetje

Bron: Pixabay.com

Het zou mij niet verbazen als het woord ‘moeten’ een van de meest gebruikte woorden is in de Nederlandse taal. U zou er voor de gein eens op moeten letten hoe vaak u dit woord gebruikt. Ik dus ook weer, daarnet. Ik moet dit, ik moet dat. We moeten werken voor ons geld, we moeten studeren, carrière maken, we moeten een nieuwe auto, een nieuw huis én een nieuw mobieltje. We moeten van alles en nog wat, maar is er sprake van echte noodzaak?

Volgens Van Dale (u weet wel, die dikke) heeft ‘moeten’ verschillende betekenissen, u mag ze zelf opzoeken. Er zit vooral een component van dwang in, van verplichting, van noodzakelijkheid en onvermijdelijkheid. Er wordt gesuggereerd dat er geen keuze is, het móét wel. Een keuze is er altijd, al is het soms een keuze uit twee kwaden. Ik moet naar mijn werk? Welnee. Niet gaan betekent uiteindelijk ontslag en dus geen inkomen. Ik moet studeren? Welnee. Een opleiding is wel verrekte handig als je een leuke baan wilt, met een bijbehorend leuk inkomen. Ik moet carrière maken? Het is net alsof ik mijn moeder hoor praten. Dan heb je meer inkomen, meer aanzien? Ik vind het belangrijker dat een baan leuk is en me voldoende uitdaagt. We moeten belasting betalen? Ja, als u de Fiscus niet achter u aan wilt hebben, is dat wel raadzaam. Veel genade kennen die jongens niet, afgaande op de toeslagenaffaire. Zonder belastinginkomsten kan de overheid het wegenonderhoud ook niet betalen, om maar iets te noemen.

Wat zou er gebeuren als we het woord ‘moeten’ los zouden laten, als we het niet zouden gebruiken? Beter nog, als we ook het woord ‘niet’ los zouden laten? Makkelijker gezegd dan gedaan, gezien het veelvuldig gebruik van beide woorden. Het is soms makkelijker te weten wat je niet wilt, dan wat je wel wilt. Als we die dwang, die verplichting loslaten, als we uitgaan van wat we vooral wel willen, wat zou er dan veranderen?

Volgens mij zouden we veel vrijer zijn, zonder de dwang van het moeten. We zouden veel meer gericht zijn op wat we wel willen, op wat goed en positief is in ons leven en in de wereld. Wat je aandacht geeft, groeit. Daarom wil af van het moeten, van wat ik niet wil. Ik schrap het woord ‘moeten’ uit mijn woordenboek.

Het zal lastig zijn, ik zal regelmatig struikelen, maar ik heb geen keuze. Het is een moetje!