Autoloze zondag

Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Er was een tijd dat de snelwegen er verlaten bij laten, op de dag des Heren. Het was een tijd van spelende kinderen, die de lege snelwegen in bezit namen. Kinderen op steps of fietsen, kinderen die knikkeren, rolschaatsen of op een skelter reden. Heerlijke tijden waren het, tijden van rust, ook voor de ongelovigen. Niet alleen kinderen maar ook volwassenen grepen hun kans, de kans om snelwegen voor iets anders te gebruiken dan tomeloos geraas.

Het zijn tijden die misschien terugkomen. De stikstofcrisis legt de bouw stil, en zorgt dat de boeren in opstand komen. Eén autovrije zondag per maand zou al twee ‘mol’ per jaar opleveren, mol is de eenheid waarin de hoeveelheid stikstof gemeten wordt. Zo’n vreemd idee is het dus niet, om de autoloze zondag opnieuw te introduceren. Het is de vraag of de autoloze zondag er daadwerkelijk gaat komen. Er schijnt geen meerderheid te zijn binnen de regeringscoalitie. Alleen de gristelijke partijen zijn voor, niet vanwege de gunstige effecten voor het milieu, maar vanwege het herstel van de voor hen heilige zondagsrust.

Een verlaging van de maximumsnelheid maakt meer kans, ook bij ‘vroempartij’ VVD, wiens lijsttrekker zich voor de verkiezingen nog liet fotograferen met een namaak verkeersbord met ‘130’ erop, om aan te geven dat de partij er voor de automobilisten is. De meeste automobilisten willen echter niet 100 rijden, die willen harder. Véél harder. Op elk moment van de dag, niet alleen op bepaalde tijden of op bepaalde trajecten. Op elke dag van de week, óók zondag. Zij stellen snelheid gelijk aan vrijheid, een vrijheid die ingeperkt wordt als de maximumsnelheid verlaagd zou worden. De auto één dag per maand laten staan, niet vrijwillig, dat kan voor hen echt niet!

Dat een verlaging van de maximumsnelheid minder files oplevert, doordat het verkeer beter doorstroomt bij lagere snelheden (naar het schijnt doordat auto’s dichter op elkaar kunnen rijden, en er dus meer auto’s per kilometer kunnen rijden), dat realiseren deze snelle rakkers zich wellicht niet. Of het telt niet voor hen, evenmin als de verminderde uitstoot van andere schadelijke stoffen.

Het zijn zeker belangrijke argumenten, of de autoloze zondag er nu komt of niet. Wat voor mij het zwaarst weegt, is de rust. Ik geniet van de rust, als ik met 100, 110 over de snelweg tuf, terwijl iedereen me voorbijraast.

Laat maar komen, die autoloze zondag. Of nee, wacht nog even. Ik moet eerst nog een cursus rolschaatsen regelen.

De goudsloot

Foto: Adrie Neervoort

Ik woon in De Gentiaan, een mooie, rustige wijk in ons mooie, rustige Son en Breugel. In die wijk loopt een sloot, vlak bij ons huis. Een leuk slootje, een slootje dat betere tijden gekend heeft. Die betere tijden liggen in een ver verleden, naar verluid heeft er dertig (30!) jaar lang geen onderhoud plaatsgevonden. Een verwaarloosde sloot, met bruggen die op instorten stonden, en daarom maar weggehaald zijn. Waar het water verdween onder de koperen ploert, onder achterlating van een dikke laag slib. En blikjes, fietsen en zelfs een koelkast, die hier een laatste rustplaats vonden.

Deze situatie gaat veranderen. Er vindt een inhaalslag plaats, een inhaalslag van bijna één miljoen euro (999.000 euro, om precies te zijn). Dat is veel geld, maar daar krijgen wij inwoners van De Gentiaan dan ook wat voor. De sloot zal worden gebruikt voor de afwatering van de omgeving en voor de opvang van stortbuien. Geen gek idee, met de opwarming van de aarde, waardoor het weer rare dingen kan gaan doen. Ook is het de bedoeling dat de sloot meer op gaat vallen, nu is hij vanaf de weg niet te zien. Een zwaarwegend argument, automobilisten hebben wel wat beters te doen dan op het verkeer letten.

Het is de bedoeling dat de sloot een recreatieve functie krijgt, zo komt er een wandelpad. Ik maar denken dat de bestaande stoep die evenwijdig aan de sloot loopt daar al voor zorgt. Het wandelpad zal langs de gehele zuidkant van de sloot te bewandelen zijn, nu houdt het op bij de Elbelaan. Het zal ongetwijfeld een mooi wandelpad worden, dat lijkt me een vooruitgang. Evenals de opknapbeurt van de twee speeltuintjes. Voor de oudere kinderen zullen er boomstammen komen om op te klauteren en stapstenen om de sloot over te steken, als alternatief voor de nieuwe bruggen.

Mijn eerste reactie, en wellicht ook die van u, was dat een miljoen euro wel erg veel geld is. Voor dat geld zou je een nieuwe Sonse Haven verwachten, midden in onze mooie wijk. Een wandelboulevard à la Paris, met ouderwetse, gietijzeren lantaarns en dito bankjes.  Wat we krijgen klinkt ook mooi, het klinkt niet alsof het een miljoen zou moeten kosten. Ze kunnen de naam beter aanpassen naar de Goudsloot.

Wat zou u doen met een miljoen, vroeg ik een tijdje geleden. Dat je voor dat bedrag een hele sloot op zou kunnen knappen, dáár had ik nou nooit aan gedacht.

Romeins roulette

Bron:Pixabay.com

Je kunt maar beter niet al te gehecht zijn aan je auto, als in Rome rijdt. Verkeersregels zijn meer richtlijnen, vluchtstroken zijn een extra rijbaan c.q. uiterste uitwijkmogelijkheid en verdrijvingsvakken zijn gewoon voorsorteervakken. Als je wilt invoegen, maneuvreer je gewoon je auto op de gewenste rijbaan, ervan uitgaande dat je er wel tussen gelaten zult worden. Niet dat de auto op de andere rijbaan veel keuze heeft, maar ze doen het zonder veel ophef te maken, in de wetenshap dat ze zelf ook in moeten voegen, vroeg of laat.

Het waren niet eens allemaal Fiats, Ferrari’s of Lamborghini’s die we zagen, op weg van het vliegveld naar ons appartement. Wel veel voorgedeukte auto’s, vol met krassen en/of stof. Claxonneren doen ze niet, dat is ook niet nodig. De ruimtes zijn klein, maar groot genoeg. Anders is er altijd nog de vluchtstrook, of het verdrijvingsvlak. Asbakken worden niet gebruikt, menig gebruinde arm steekt uit het raam, een brandende sigaret in de hand.

Voor fabrikanten van navigatieapparatuur is Italië een verloren markt. Iedereen heeft zijn mobiel in een standaard op het dashboard geklemd, navigeren gaat met een app. Niet dat er handsfree gebeld wordt. Als zijn telefoon ging, pakte onze chauffeur doodleuk zijn mobiel op, om tijdens het bellen de auto links of rechtsom door het drukke verkeer te loodsen. Appen ging gewoon door onder het rijden, niet alleen als we even stil stonden.

Met ware doodsverachting laveren ze langs alle obstakels in het verkeer, stoppen doen ze alleen als het écht moet, op het allerlaatste moment. Als ze er niet tussengelaten worden, gesticuleren ze heftig, zoals alleen Italianen dat kunnen. Met zichtbare tegenzin laat onze chauffeur andere weggebruikers voorgaan, soms zonder tegenzin, er heerst een zekere gelatenheid en acceptatie. Het is nu eenmaal niet anders.

Alle wegen leiden naar Rome, luidt het gezegde. Rome zelf is omgeven door een wirwar aan wegen, waar je zonder navigatieapparaat hopeloos verdwaalt. Feilloos loodst onze chauffeur ons door de chaos op de wegen, door de Romeinse roulette. Waar je nooit weet wie wat gaat doen, wie zich ertussen wringt, wie linksom of rechtsom, via de reguliere weg of via de vluchtstrook zich een weg baant.

We zijn blij en opgelucht, als we zijn aangekomen bij ons appartement. Ondanks alle halsbrekende toeren is het goed gegaan, we zijn razendsnel op onze bestemming aangekomen. Nu kan het grote genieten beginnen. Over een week gaan we weer terug, de Romeinse roulette in.

Handige handen

Afbeelding van WikiImages via Pixabay

Handen, ze zijn zo handig om te hebben. Soms zitten we ermee in ons haar, als je dat tenminste hebt. Soms zitten ze los, heeft iemand moeite om ze thuis te houden. Soms zijn ze leeg, soms juist vol, te vol. De een laat ze wapperen, de ander steekt ze juist liever in de zak. We geven elkaar de hand, wanneer we elkaar zien, of slaan elkaar met de hand op de schouder als we elkaar wat beter kennen. Een hand kan troost bieden, als ze op je schouder gelegd wordt, of je zachtjes streelt, op je wang. Een kinderhand is gauw gevuld, sommige volwassenen hebben er een gat in. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik kijk met enige jaloezie naar mensen met handige handen. Zelfs al heb je er twee, als beide exemplaren linksgeoriënteerd zijn, komt er minder uit. Met je handen iets creëren, uit hout, steen of een ander materiaal, ik vind het machtig mooi. Mensen die iets kunnen repareren, waarvan ik niet eens zie dat het niet optimaal werkt, ik bewonder ze mateloos. Zoals mijn broer vroeger uren aan zijn brommer kon sleutelen, het ding opvoerde zodat het nog sneller ging, mooi was dat. Iemand die een deur bijschaaft, zodat die niet meer klemt. Of een relais uit een auto haalt, zodat de claxon eindelijk het zwijgen wordt opgelegd.

Het is niet alsof ik compleet hulpeloos ben. Een schilderij ophangen, eerst een gaatje te boren, liefst op de juiste plek, dan een plug erin en vervolgens de schroef, dat lukt me wel. De motorkap van mijn auto openen en de koelvloeistof aanvullen, of water/sop voor de voor- of achterruitsproeier, dat lukt wel. Veel technischer dan dat moet het in mijn geval niet worden. Hoewel, een computer of tv aansluiten lukt ook nog wel, na zorgvuldig en uitgebreid de handleiding bestudeerd te hebben. Alhoewel dat volgens mij tegenwoordig makkelijker verloopt dan vroeger. Misschien is dat ook zo, of zou ik wat technisch vaardiger geworden zijn? Ik denk het niet!

Hoe graag zou ik willen dat ook ik naar mijn uitpuilende gereedschapskist kon lopen, voorzien van gereedschap voor alle mogelijke situaties, en er nog mee om kon gaan ook. Zelf een stoel in elkaar zetten, een plank om maat zagen én plaatsen, mijn huis schilderen of een schilderij maken, et cetera.

Helaas, hoe graag ik zou willen dat het anders is, uit mijn handen komen alleen woorden.

Spring naar toolbar