Rocketman

Afbeelding van Ponciano via Pixabay

‘If you believe they put a man on the moon’ zingt Michael Stipe, als wij het openluchttheater in Mariahout betreden. Even later klinkt ‘Rocketman’ door de luidsprekers. Het theater is nog leeg, het is nog vroeg. De voorstelling begint pas over ruim een half uur, een man kijkt vanachter de coulissen of het al een beetje volloopt. Nog niet. ‘Blue Moon’ klinkt toepasselijk op de achtergrond, ik begin een thema te bespeuren.

Op zelf meegebrachte kussentjes vleien de mensen zich neer, sommigen slaan al een dekentje om zich heen. Het koelt snel af op een prachtige nazomeravond als deze, de avond dat André ‘Rocketman’ Kuipers een lezing geeft over de landing op de maan. De ruimte fascineert ons mensen. Misschien wel omdat we zo aan de aarde gebonden zijn, slechts luttele uren zweven we boven de aarde, om blij en enigszins opgelucht uit het vliegtuig te stappen.

Een enkeling is verder gegaan, zoals André. Vol vuur vertelt André over de race naar de maan, waar de Sovjetunie aanvankelijk voorlag, met de eerste satelliet (Spoetnik), het eerste levende wezen (het hondje Laika) én de eerste mens in de ruimte (Joeri Gagarin). John F. Kennedy, toenmalig president van de VS, kon dat niet over zijn kant laten gaan. En dus zette op 20 juli 1969 Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan.

Het is een fascinerend verhaal, op boeiende wijze verteld door André, begeleid door prachtige opnames en de klassieke tonen van het orkest Kamerata Zuid. Het is een wonderlijke combinatie, klassieke muziek en beelden van de ruimtevaart. Het is een schijnbare tegenstelling tussen oud en nieuw, al is klassieke muziek nog steeds actueel en zijn de beelden van de maanlanding vijftig jaar oud.

Het is een verhaal van gruwelen, zoals over de bemanning van Apollo I die levend verbrandden, en wonderen, zoals de gigantische installatie die de raket van de productiehal naar het lanceringsplatform vervoerde. 400.000 mensen werkten acht jaar lang, om drie mensen naar de maan te brengen, waarvan één niet eens op de maan mocht lopen. Na tweeëneenhalf uur waren ze alweer weg, terug naar de aarde.

Begin jaren ’70 stopte het ruimteproject, vanwege de Vietnamoorlog, die ook veel geld kostte. En nog veel meer mensenlevens. André hoopt dat er binnenkort weer mensen lopen op de maan. Wie weet wat de droom van Rocketman Kuipers ons nog op zal leveren.

Spel van licht en water

Afbeelding van wuny via Pixabay

Het is heerlijk wakker worden, zonder wekker. Zo af en toe word ik even wakker, zonder mijn ogen te openen. Ik bevind me op de grens van slaap en wakker, ik kan nog terug. Als ik mijn ogen open ben ik écht wakker, dan kan ik niet zomaar terug. Het voelt nog vroeg, ik durf niet op de klok te kijken. Dan moet ik mijn ogen dus openen, met alle risico’s van dien. Loom draai ik me nog eens om, al snel ben ik weer in dromenland. Tot het moment dat ik genoeg geslapen heb, althans wat deze nacht betreft.

’s Zomers laten we graag de gordijnen open, om naar buiten te kunnen kijken. Als het donker is, zien we misschien de sterren, voor zover de lichtvervuiling het toelaat. Als het regent, zien we de regen tegen het raam kletteren terwijl wij nog eens extra onder de dekens kruipen. Mijn favoriet zijn zonnige zomerse zondagochtenden, met  een zon die vrolijk schijnt tegen een hemelsblauwe achtergrond, versierd met veegjes wit.

Achter ons huizenblok staan garages, als het geregend heeft, ligt er vaak een laag water op het dak. Als de zon erop schijnt, zien we een spel van licht en water op het plafond van onze slaapkamer, ’s ochtends vroeg. Als we ervan willen genieten, moeten we snel zijn, voordat de zon alweer zo gedraaid is, dat het spel voorbij is.

Gefascineerd sla ik het schouwspel gade. Schaduwen kringelen zich in speelse patronen op het plafond. De wind duwt de schaduwen zachtjes de andere kant op. Als de wind even gaat liggen, ontstaan er telkens kringen, die steeds groter worden, tot ze opgaan in grotere kringen. Het is alsof een onzichtbaar steentje midden in de poel gegooid wordt, telkens weer, in een oneindige patroon.

De schaduwen dansen over het plafond. Ze beginnen aan de andere kant, tegen de naastgelegen kamer aan, het verst van het raam vandaan. Naarmate de zon draait, komen ze dichter en dichter bij het raam, tot ze compleet verdwijnen. Het spel is uit, de dansende schaduwen zijn weer verdwenen, tot de volgende keer.

Het is tijd om op te staan en te gaan ontbijten. De dag begint, een heerlijke rustige zondag, met ’s middags nog een wandeling, misschien wel langs een ‘echte’ poel. Het spel van licht en schaduw speelt zich nog steeds af in mijn hoofd.

Ik kan niet wachten tot de volgende keer. Misschien morgen weer.

Remember September

Afbeelding van Michael Gaida via Pixabay

Als je bij Son op de A50 rijdt, kan je hem bijna niet missen. Boven de weg toornt hij uit, een replica van een Dakota DC-3, ontworpen door Martien Leenders. Een bedankje namens de inwoners van Son en Breugel aan de bevrijders. Dit jaar is het 75 jaar geleden dat ze uit de lucht kwamen dwarrelen, een onzeker lot tegemoet. De overwinning, of een bitter einde, uit de loop van een Duits geweer.

Al vele jaren stonden er kunstwerken in de vorm van parachutes langs het Dutmellapad, aan de kant van Sonniuswijk. Nu staan ze overal in de Nieuwstraat, ter nagedachtenis. Het is lang geleden, mensen die de oorlog van nabij hebben meegemaakt zijn er steeds minder. De herinnering mogen we niet laten vervagen, wie de geschiedenis vergeet is gedoemd haar te herhalen.

Oorlog is een vreselijk fenomeen, veelal om onzinnige redenen worden conflicten met geweld beslecht. Om grondgebied, grondstoffen, andere rijkdommen of voor de ‘eer’, een goede reden voor het gebruik van geweld is er niet. De Tweede Wereldoorlog, die werd gevochten tegen de rassenwaanzin en megalomanie van de Nazi’s (en de Japanners), is zeker een uitzondering. Een oorlog die de geallieerden niet wilden, een oorlog die niet te voorkomen was.

Hoe moet het geweest zijn voor de helden die in het donker uit de Dakota’s sprongen, om de vrijheid voor ons te bevechten? In de hoop de brug bij Arnhem te bereiken, in het kader van ‘Operation market Garden’, het ambitieuze plan van maarschalk Montgomery om de oorlog met enkele maanden te bekorten. Dat lukte niet, al werd het zuiden van ons land wel bevrijd. De rest volgde in de maanden daarna, tot op 5 mei heel Nederland bevrijd was en de Duitsers zich overgaven.

75 jaar vrijheid, het is iets om dankbaar voor te zijn. 75 jaar mogen we onze leiders kiezen, mogen we zeggen wat we willen en gaan en staan waar we willen. Dankzij de helden die uit de lucht kwamen vallen, of over de weg naar ons toekwamen. Vele helden hebben hun leven geofferd voor onze vrijheid, hun namen kunnen we lezen op herdenkingsmonumenten die her en der langs de route naar Arnhem staan.

Het is een mooie aanleiding voor een feest. De beste manier om deze helden te herdenken is dankbaar gebruik te maken van de vrijheid die zij ons schonken. Door niet alleen zelf vrijheid te nemen, door anderen óók die vrijheid te gunnen.

Een killerbody in 30 dagen

Bron: Pixabay.com

Het was een advertentie op Gezichtsboek, u weet wel, die altruïstische website die al vele jaren ons aller gegevens verzamelt en beschermt.

Mijn blik viel eerst op de foto. Drie mannen, in sportieve kleding, met wat naar in aanneem afgetrainde lichamen moesten voorstellen. Hun wijsvingers (van beide handen!) wezen enthousiast naar de banner onder de foto, een grote tandpastaglimlach sierde hun lippen. ‘Voor mannen uit Eindhoven e.o.’. Son ligt onder de rook van Eindhoven. Of erboven, beter gezegd.

De eigenlijke boodschap, waarvoor de heren zo wervend op de foto gingen, stond boven: ‘Killerbody in 30 dagen’, geflankeerd door twee losse armen in spierballenpose. Een intrigerende boodschap. Hebben mannen buiten Eindhoven e.o. dan geen behoefte aan een killerbody? Of hebben ze die allemaal al? Klinkt gevaarlijk, zo’n killerbody. Voor je het weet, zit je naast Frank Masmeijer.

Het was een buitenkans. Nog maar zes plaatsen, voor mannen tussen 45-55 jaar die ‘30 dagen de Uitdaging aan willen gaan’. Uitdaging met een hoofdletter nog wel. Ik ben niet vies van een uitdaging, binnen 30 dagen van een uitgezakt, wel doorvoed middelbaar lichaam naar een killerbody, dat is erg snel. Het wekte mijn nieuwsgierigheid. Wat is precies een killerbody, en waarom zou ik er een moeten willen?

Misschien dat een kijkje op de betreffende website uitkomst zou bieden. Aanmelden kon nog 5 dagen, 3 uur, 31 minuten en 33 seconden. Terwijl de seconden verder wegtikken, keek ik wat ik verder te weten kon komen. Het ging om een ‘challenge’, een programma van 30 dagen met een persoonlijk maaltijden plan én een persoonlijke coach. Wauw!

Onderaan stonden twee aanbevelingen, van Marcel (41 jaar) en Pierre (37 jaar). Een andere leeftijdscategorie, een kniesoor die daar op let. Ze waren dankbaar voor het programma, dat de discipline opleverde die ze zelf blijkbaar niet op konden brengen. De kilo’s vlogen eraf! Wat de voordelen (en nadelen) van een killerbody zijn, en hoe je ervoor kunt zorgen dat je dat goddelijke lichaam in stand houdt ná die 30 dagen, dat stond er niet bij. Mijn vragen bleven onbeantwoord, mijn nieuwsgierigheid onbevredigd, mijn twijfel niet weggenomen.

Een weekje later zag ik, óók op Gezichtsboek, een andere, minstens zo intrigerende advertentie. Voor ManShape, een soort korset voor mannen om het buikje te verbergen. Dat lijkt me een makkelijkere oplossing.

Een killerbody in 30 dagen, het klinkt te mooi om waar te zijn. Meestal is het dan ook zo.

Spring naar toolbar