Mo in the flow

Bron: Pixabay.com

Wie heeft hem niet zien dansen op het voetbalveld, als ware het een groene dansvloer? Mo Ihattaren, er wordt nu al om hem gevochten, door de bondscoaches van Nederland en Marokko. Een luxe probleem voor een voetballer, die nog geen 18 is. En die net aan het doorbreken is. Twee goals maakte hij de afgelopen week, één in Almelotegen Heracles, op een verdwaalde zondagavond terwijl de aandacht van voetbalfans al op de komende werkweek gericht was. En één tegen Apollon uit Limassol, een wedstrijd van levensbelang om toch nog wat euro’s bij elkaar te kunnen schrapen in de Keukenkampioendivisie van Europa. Je moet toch wat, als club.

Een ster in wording, die in de toekomst nog veel sterker zal gaan schijnen. Daar kunnen we op wachten. Als hij aan de bal komt, gebéúrt er wat. Als hij aanzet voor een dribbel, tussen drie of vier tegenstanders door, hou je je hart vast. Balverlies lijkt onvermijdelijk. Maar nee hoor, hij komt er langs. Als in een flits, als je even met je ogen knippert, is hij al weg.

Hoe lang hij nog bij PSV blijft, is een goede vraag. Wat goed is, komt snel. Een basisplaats ligt voor het grijpen, dan is de vraag hoe lang het duurt voor de topclubs uit Europa op de deur zullen kloppen van John de Jong. Haast lijkt hij niet te hebben, ook niet als het gaat om de keuze voor welk nationaal elftal hij uit wil komen.

Ik hoop dat hij voor Oranje kiest. Ik hoop dat hij ons aan nieuwe successen zal helpen, na een donkere periode vol afwezigheid op grote toernooien zijn we net weer op de goede weg. Hulp is daarbij van harte welkom!

Het valt op dat veel Marokkaanse voetballers liever een leeuw van de Atlas zijn dan een Oranje leeuw. Het zegt iets over hoezeer menig Marrokkaan zich verbonden voelt met het land waar hij vandaan komt, ook al is hij er niet geboren en kent hij het alleen van vakanties. Daarom kun je je nog wel Marrokkaan voelen. Het kan zijn dat Mo niet zelf de keuze kan maken, als er grote druk wordt uitgeoefend op hem vanuit zijn omgeving. Ik hoop dat Mo zijn hart volgt, ook al leidt hem dat naar Marokko.

Het maakt ook niet uit. Het maakt niet uit hoelang Mo nog in de Eredivisie speelt, het maakt niet uit of hij zich in het oranje hijst, of het rood en groen van Marokko. Waar hij ook gaat, in welk shirt hij ook speelt, de liefhebber zal altijd van hem kunnen genieten. Zoals we ook kunnen genieten van Messi of Christiano Ronaldo.

Zolang Mo in the flow blijft, blijf ik met ingehouden adem watertandend kijken. Go Mo!

Reken er maar niet op

Afbeelding van Dean Moriarty via Pixabay

Er is een groot gebrek aan leerkrachten, is mij verteld. Het is een waar probleem, dat nog verergerd wordt doordat wannabe leerkrachten de rekentoets niet halen. Onlangs las ik het verhaal van Charlotte, die haar droom om juf te worden op moest geven nadat ze niet slaagde.

Zo gaan er ongetwijfeld veel meer potentieel goede leerkrachten verloren. De reden dat de rekentoets werd ingevoerd, is omdat men er een jaar of tien geleden achter kwam dat de rekenvaardigheid van Nederlandse achteruitging. Dat kwam doordat de leerkrachten zelf niet goed konden rekenen.

Dat je niet iemand rekenen kunt leren als je het zelf ook niet kan, dat kan ik nog volgen. Of het invoeren van een reken- of andersoortige toets het antwoord is, als falen betekent dat je de opleiding niet mag volgen, is voor mij niet te volgen. Het is zoiets als het kind weggooien met het badwater, wie weet hoeveel goede potentiele leerkrachten afvallen door het falen voor zo’n toets, of niet eens beginnen aan de opleiding? Een aantoonbare verbetering van de kwaliteit van de leerkrachten is in elk geval niet te zien, aldus de experts.

Is het inderdaad een vereiste dat leerkrachten per se goed kunnen rekenen? Of goed zijn in taal, geschiedenis of exacte wetenschappen? Een pluspunt is het sowieso, goed les kunnen geven is een vak apart. De leraren die mij het best zijn bijgebleven, waren boeiende vertellers, niet noodzakelijkerwijs experts op hun vakgebied.

Kinderen die slecht kunnen rekenen, ook al zou de kwaliteit van het onderwijs wel verbeterd zijn, moeten die het zelf maar uitzoeken? We leven in een wegwerpmaatschappij, als de asbakken vol zijn, kopen we al een nieuwe auto, bij wijze van spreken. Misschien niet het beste voorbeeld, gezien het feit dat roken steeds minder geaccepteerd wordt, maar toch.

In plaats van leerlingen die falen voor de rekentoets weg te sturen, zouden we beter kunnen kijken op wat voor manier ze wel als leerkracht ingezet zouden kunnen worden. In plaats van te kijken naar wat iemand niet kan, kunnen we beter kijken naar wat hij of zij wél kan.

De wereld is vol van misfits, die op de een of andere manier niet aan opleidingsnormen voldeden, maar toch slaagden. Juist omdat ze ‘out of the box’ denken. Zoals Albert Einstein, geen van zijn leraren had ooit gedacht dat hij een genie zou blijken te zijn.

Reken er maar niet op, dat het spoedig zal veranderen.

Gebed zonder einde

Foto: Gineke de Laat

Als je de stripverhalen van Asterix en Obelix mag geloven, waren de oude Galliërs maar voor één ding bang. Niet van Julius Caesar. Niet hun wederhelft, die hadden deze twee verstokte vrijgezellen niet. Niet voor d’n duvel! Ze waren alleen bang dat de hemel op hun hoofd zou vallen.

Wie ooit in De Landing gesport heeft, kan zich hierbij wellicht iets voorstellen. Eind vorig jaar werd geconstateerd dat een plafondplaten los zat, waardoor het risico bestond dat de betreffende plaat naar beneden zou vallen. Iets wat verdacht veel lijkt op het vallen van de hemel zoals Asterix en Obelix vreesden. Wekenlang bleef de hal dicht, ik kan alleen maar aannemen dat ondertussen naarstig gezocht werd naar de oorzaak van en vooral een oplossing voor het probleem. De uitkomst? De platen werden allemaal verwijderd.

Dat we tegen een kaal plafond aan moeten kijken, daar valt prima mee te leven. Schijnbaar willekeurige luchtstromingen, afkomstig van de airco, maken het badmintonspel waar ik me graag aan bezondig bij tijd en wijle grillig en onvoorspelbaar. Even grillig en onvoorspelbaar als de douches, waar het altijd afwachten is of en zo ja hoe lang er warm water uit de kraan komt. Het houdt het leven interessant, zullen we maar zeggen.

Ik woon nog niet zo lang in Son en Breugel dat ik de landing gebouwd heb zien worden. Toen ik voor het eerst voet in de zaal zette, was ik blij verrast. Zo’n mooie zaal hadden we niet, bij mijn vorige badmintonclub. Een mooie, grote zaal, met zowaar tribunes. ‘Wat een luxe!’, dacht ik nog. De voorgeschiedenis kende ik niet, al hoorde ik wel de nodige verhalen. De airco en de douches, waar ik het al over had. Voor mij persoonlijk was de overlast beperkt, afgezien van een enkele koude douche. Die best verfrissend was, om eerlijk te zijn.

Mijn verbazing was dan ook groot, toen ik vernam dat De Landing eind augustus dicht gaat. Wéér! De reden? De vloer zou te glad zijn. Iets waar noch ik, noch mijn clubgenoten iets van gemerkt hebben. Evenmin als de beoefenaars van andere sporten, als ik onze oud-voorzitter Hein Cremers mag geloven. Toch is het volgens de gemeente noodzakelijk, en lukte het niet om het een en ander in de vakantieperiode te regelen. De nieuwe plafondplaten laten nóg langer op zich wachten.

Het is een gebed zonder einde, dan rest ons alleen te bidden dat de hemel niet op ons hoofd valt.

Kinderbevrijdingsfront

Bron: Pixabay.com

Misschien heeft u erover gelezen. Bij Pride Amsterdam, het bevrijdingsfestival voor anders georiënteerde medelanders, was er een man die flyers uit wilde delen voor een soort belangenorganisatie voor pedofielen, ‘Kinderbevrijdingsfront’ geheten. Een naam die bij velen weerstand oproept, al helemaal als je hoort waarom ze zo heet. De oprichter en (voor zover ik weet) enig lid, een man die zich Mark Lucius noemt, wil kinderen ‘bevrijden’ van hun ouders. Hij vindt de leeftijd waarop het legaal is seks te hebben (16 jaar) te hoog. “Waarom zouden kinderen onder de 12 jaar niet zelf mogen beslissen of ze seks willen hebben?” aldus Mark.

Als er in een relatie sprake is van evenwicht, zonder dat een van de betrokkenen op basis van leeftijd, ervaring of fysieke kracht een overwicht heeft over de ander, is er ook sprake van de mogelijkheid om te kiezen uit vrije wil. Als er geen sprake is van evenwicht, kan er ook geen sprake zijn van gelijkheid en is het risico van misbruik simpelweg te groot.

Volgens Mark is het niet zo dat hij pedofilie wil vergoelijken, al heeft het er wel verdomd veel van weg. Hij vindt dat een evenement als Pride Amsterdam ook open zou moeten staan voor mensen (vooral mannen) die op jonge kinderen vallen.

Begrip voor pedofilie, het is veel gevraagd, ook voor mij. Jonge kinderen zijn juist extreem kwetsbaar, die moeten beschermd worden. Je kunt niet van jonge kinderen verlangen dat ze al met seksualiteit bezig zijn, die moeten gewoon onbezorgd kunnen spelen en zichzelf ontwikkelen. Seks komt later, als ze er klaar voor zijn. Al verschilt de leeftijd per kind.

Je kunt pedofilie zien als een afwijking, als een ziekte. Hoe je er ook tegenaan kijkt, weggaan doet het niet. Ik vraag me af hoe iemand ertoe komt om op kinderen te vallen, het feit is dat er individuen zijn voor wie dat opgaat, zoals Mark Lucius. Als we met pedofilie omgaan zoals we met ziekte omgaan (gooi er effe een pilletje in, dat gaat het wel over), lossen we het niet op. Hoe dan wel, is de vraag.

Ik vind het dapper dat Mark voor zijn geaardheid uitkomt, juist omdat er geen groep mensen is die meer en dieper veracht worden dat pedofielen. Dat wil niet zeggen dat ik vind dat hij gelijk heeft. Hoe dapper Mark ook moge zijn, hij lijkt niet in te kunnen (of willen) inzien dat kinderen op jonge leeftijd niet kunnen kiezen, dat er sprake is van een te grote ongelijkwaardigheid.

Of mensen als Mark daadwerkelijk genezen kunnen worden, wat dat ook in moge houden, is de vraag. Tot het zover is, zou het goed zijn als pedofielen het effect van hun handelingen met jonge kinderen in zouden zien, en zich niet uitleven in donkere kamertjes ergens achteraf in Bangkok, Manila of in hun eigen slaapkamer.

Kinderen hoeven niet bevrijdt te worden, Mark, ze hoeven alleen de ruimte te krijgen om kind te mogen zijn. Volwassen zijn kunnen ze lang genoeg, kind zijn niet.

Spring naar toolbar