Bitterzoet

Afbeelding van Pexels via Pixabay

Bitterzoet zijn de herinneringen aan jou. Zoet, omdat er zoveel zijn. Zoet, omdat ze zo mooi zijn. Zoet, omdat ik ze altijd zal koesteren. Bitter, omdat er geen nieuwe herinneringen meer bij zullen komen. Nooit meer.

Overal zie ik dingen die me aan je herinneren. Het rookhoekje, ergens verstopt aan de zijkant of achterin, bij de sauna waar ik voorheen samen met jou kwam. En altijd even bij je ging zitten, als je weer even moest roken.

Of de rokerij op de luchthaven van Schiphol, een soort cilindervormige ruimte waar alle tabak junkies zich verzamelden, om nog gauw even een extra laagje teer aan te leggen voordat ze urenlang af moeten kicken, in het vliegtuig. Ook daar ging ik bij je staan, in de ruimte die blauw zag van de rook. Een stoomcabine is er niets bij.

Sloffen sigaretten gingen er in je reistas, het scheelde flink als je in bulk inkocht. Erg lang gingen ze niet mee. In de auto, ’s avonds op het balkon of op het terras, om de haverklap stak je er eentje op.

Had ik er iets van moeten zeggen? Een volwassen vent, die kan het toch wel voor zichzelf bepalen. Bovendien, als de smeekbedes om te stoppen van je moeder al niet hielpen, waarom dan wel van mij? Veranderen kan alleen als je dat zelf wil, niet omdat iemand anders het je oplegt of aanpraat.

Stoppen wilde je helemaal niet. Dat je verslaafd was, dat het beter was om te stoppen, wist je wel. Je probeerde het niet eens, je vond het wel prima zo. Je dacht het lot van de roker wel te kunnen ontlopen.

Pas toen het te laat was, lukte het om te stoppen. Makkelijk was het niet, om een gewoonte die je al decennia had af te leren. Maar het lukte.

Wat was je geschrokken, tot in elke vezel. Het vonnis was zwaar: kanker, in de longen. Een zwaar regime van chemo en bestraling onderging je, plus een operatie. Het leek te werken, je werd schoon verklaard.

Tot de dag dat je intense hoofdpijn kreeg, zomaar uit het niets. De kanker was terug, in je hoofd. Niets meer aan te doen, einde oefening.

De aftakeling ging langzaam, het einde kwam onverwacht. Maar niet voordat ik je kon zeggen wat je voor mij betekende, en altijd zult betekenen.

Bitterzoet zijn de herinneringen. Pijn doet het gemis nog altijd. Ik zal de herinneringen blijven koesteren, zo lang ik leef.

Wat zou je doen met een miljoen?

Afbeelding van PublicDomainPictures via Pixabay

Het staat me nog helder voor de geest, het reclamespotje van een loterij. Een man, type kantoorpik, belt naar zijn voormalige werkgever en vraagt naar zichzelf. Om in schaterlachen uit te barsten als de oud-collega verzucht: ‘Die werkt hier niet meer!’

Jarenlang heb ik meegedaan, met meerdere loterijen, in de hoop eens het geluk te vinden en stinkend rijk te worden. Niet om te kunnen baden in geld, à la Dagobert Duck. Dat lijkt me niet bepaald aangenaam, die harde muntjes. Nee, om niet per se te moeten werken, om te kunnen doen en laten wat ik wilde, om me geen zorgen te hoeven maken over geld.

Ik droomde ervan, wat ik zou doen met een miljoen. Liefst 10, met één miljoen red je het niet, zonder te hoeven werken. Een nieuw huis laten bouwen, met eigen badmintonhal en aparte bibliotheek, liefst een villa in Romeinse stijl. Een nieuwe auto, geen Porsche of Lamborghini, misschien een oude Mustang. En o ja, mijn mobiel is al twee jaar oud, die is ook wel aan vervanging toe. Verder een extra brede TV?

Het zijn allemaal materiele zaken, hoe leuk het ook was om ervan te dromen, nodig heb ik ze niet. Dichtbij ben ik ook niet gekomen, dankzij de loterijen. Het grootste bedrag dat ik ooit gewonnen heb, was volgens mij iets van duizend euro. Of waren het guldens?

Geld, de motor van de economie, het is waar de wereld om draait. Zelfs al heb je er niets mee, je kunt niet zonder.

Van geld word ik niet gelukkig, al zou ik wel in comfort en stijl ongelukkig kunnen zijn. Om gelukkig te zijn heb ik niet veel nodig: pen en papier of een PC met tekstverwerkingsprogramma. Eten, drinken en een dak boven mijn hoofd. Leuk werk, met leuke collega’s. En niet te vergeten mijn lief, mijn grootste geluk. Zij is mijn lot uit de loterij!

Hoewel ik dus niet de loterij hoef te winnen, blijft het een aangenaam tijdverdrijf om erover te fantaseren. Als je geld genoeg zou hebben om te kunnen doen wat je zou willen, wat zou je dan doen? Hoeveel zou dan genoeg zijn, qua geld?

Ook al kun je het niet met je meenemen, als je het leven moet verlaten, ook al maakt het je niet gelukkig, het blijft leuk om er zo nu en dan over te mijmeren.

Wat zou je doen met een miljoen?

Spring naar toolbar