Badplaats in de winter

Het strand bij Praia da Rocha.
Het strand bij Praia da Rocha.
Foto: Luc van de Wiel

Een badplaats in de winter is het ergste dat er is, zingt Rob de Nijs. Als ik begin februari samen met mijn lief door de straten loop van Praia da Rocha, zie ik wat hij bedoelt. Praia da Rocha ligt er verlaten bij. Het is goed te zien hoe anders het hier ’s zomers moet zijn. Dan bruist het er van het leven, dan zijn de straten zo vol dat je over de hoofden kunt lopen.

Slechts een enkele toerist of autochtoon waagt zich naar buiten in het druilerige, grijze weer. Inderdaad, er is niets erger dan een badplaats in de winter, als het regent.

De verlaten straten ademen een verlangen uit, dat ook te zien is in de ogen van de restaurant-, bar en winkeleigenaren die verveeld een sigaret roken, net voor hun zaak. Een verlangen naar betere tijden, als het hier druk is en ze niet hoeven te vechten om belangstelling.

Het is een plaats in ruste, die winterslaap lijkt te houden. Slechts een enkel restaurant is open, een paar groepjes mensen zitten verspreid aan een tafel. Het liefst zitten ze aan het raam, met uitzicht op zee en strand, uit de wind maar wel in het spaarzaam schijnende zonnetje.

De badplaats ademt ook nostalgie uit, het ademt ook ongeduld uit. De zomer, met in de slipstream de hordes toeristen en betere tijden, is al zichtbaar op de horizon. Maar ze zijn nog ver weg.

Mijn lief en ik genieten van de rust. Wandelingen langs de ruige kust, met haar beukende golven en steile kliffen, goudgeel en roodbruin gekleurd, zijn een waar genot. Natuurschoon om verliefd op te worden, een liefde die we alleen met elkaar en een enkele andere toerist hoeven te delen.

Voor ons hoeft het niet zo, dat bruisende (nacht)leven. De lallende, stomdronken mensen, in de straten of hangend over een balkon. Overvolle restaurants, waar je moet zoeken naar een plaatsje, om na afloop je een weg te moeten banen door de massa mensen, op weg naar je appartement, waar hopelijk nog wel rust te vinden is.

Nee, geef ons maar een badplaats in de winter. In plaats van te zoeken naar een vrije plaats, zoeken we een restaurant dat open is. De boulevard, én het strand, hebben we vrijwel voor ons zelf alleen. De zon, een vanzelfsprekendheid in de zomer, is nu een geschenk, waar we dankbaar voor zijn.

Een badplaats in de winter, ik vind het helemaal geweldig.

De man die geen kind mocht zijn

michael-jackson-2997510_1920
Bron: Pixabay.com

Gary, Indiana, begin jaren ’60. Een vijftal jongens, kinderen nog, is druk bezig met repeteren. Danspasjes, zangpartijen, alles moet kloppen. In een stoel, iets verderop, zit een man, hun vader, hen nauwlettend in de gaten te houden.

In zijn hand zijn riem, half opgevouwen. Zo nu en dan slaat hij met de riem in zijn andere hand, een snerpend geluid producerend dat snijdt door de ziel. Ze weten wat dat geluid betekent, ze weten wat hen te wachten staat als er iets fout gaat. Niets mag er fout gaan, niet zal in de weg staan van de droom van rijkdom van Joseph Jackson.

Later zou Michael Jackson zeggen dat het gedrag van zijn vader hem veel gebracht heeft in zijn carrière. Hij zal het ongetwijfeld zo ervaren hebben. Wat het mij zegt, is dat Michael nooit kind heeft mogen zijn. Dat hij nooit buiten mocht spelen, vriendjes maken en dat ze nooit pijltjes gevouwen hebben van stukjes papier, of van die witte besjes in dunne, plastic buisjes gedaan hebben om te vergeten dat je eerst adem moest halen vóórdat je dat ding aan je mond zette.

Het was een jeugd die in het teken stond van muziek, eerst met zijn vijf broers en later alleen. Een jeugd in het teken van dwang in plaats van bemoedigende woorden, met slaag in plaats van knuffels.

Geen wonder dat hij Neverland bouwde als een paradijs voor kinderen. Geen wonder dat hij graag kinderen om zich heen had, geen wonder dat hij zo’n zorgzame vader was, die misschien wel te zeer beschermend was ten opzichte van zijn eigen kinderen. Omdat hij zelf dat nooit gekend heeft, geen (kinder) vrienden had en geen liefhebbende vader. Dat is een gemis, dat geen enkel jongetje ooit zou mogen voelen.

Wie Michael Jackson echt was, wat er echt gebeurd is, we zullen het wellicht nooit weten. Al geloof ik dat Michael Jackson een lieve, zachte, uiterst verlegen man was. Een man met een fantastisch muzikaal talent, wiens invloed tot op de dag van vandaag zichtbaar is. Een man die slachtoffer was van de grote roem en adoratie die hem ten deel viel. Een man ook die tot op gevorderde leeftijd geen idee had wat liefde en intimiteit betekenden. Een man, die dat wellicht nooit geweten heeft.

Zeker is dat Michael Jackson een tragische figuur is, een man die nooit kind mocht zijn.

Ik ga een rechtszaak beginnen!

gavel-2492011_1920
Bron: Pixabay.com

Waar is de Rijdende Rechter als je hem nodig hebt? Ik ga een rechtszaak beginnen. Tegen wie? Dat weet ik nog niet. Doet ook niet ter zake, het gaat immers puur om aandacht. Als er ook nog wat te halen valt, is dat mooi meegenomen.

Het is een ware trend, zo lijkt het, om de meest onzinnige rechtszaak te beginnen. Het lijkt wel een wedstrijd! De een wil dat de rechter voor God speelt en zijn leeftijd 20 jaar terugdraait, de ander klaagt zijn ouders aan. Niet omdat ze hem mishandelt hebben of iets dergelijks. Nee, omdat ze hem op aarde gezet hebben. En daar had meneer niet om gevraagd!

Het is wat, moet je als ouders tegenwoordig ook al een toestemmingsformulier van te voren in laten vullen en ondertekenen? Misschien kun je het tegelijk regelen als je met je date een toestemmingsformulier invult, nog voordat je aan kussen of het zwaardere werk begint.

Waar moet mijn rechtszaak over gaan? Het moet origineel zijn, dus leeftijdsverlaging valt af. Ik voel me daar ook te jong voor, misschien over 20 jaar. Tegen die tijd is iedereen Emile Ratelband wel vergeten.

Ik kan mijn ouders aanklagen omdat ze me te weinig zakgeld betaald hebben, of achteraf een inflatiecorrectie eisen. Of smartengeld eisen, vanwege mijn kaalheid. Dat is erfelijk, toch?

Of ik klaag de staat aan. Niet vanwege de herrie van Eindhoven Airport, daar zijn er al genoeg mee bezig. Wel vanwege dat gehannes met de rekenrente en de dekkingsgraad van pensioenfondsen. Kan iemand daar een touw aan vastknopen?

Of vanwege het feit dat ik minimaal tot mijn 67e door moet werken. Een tijdje geleden kreeg ik deze mededeling van mijn pensioenfond, het voelde alsof ik levenslang gekregen had. Eenzame opsluiting in een klein kantoortje, zonder ramen en erger nog, zonder internet.

Ik kan Rutte aanklagen, vanwege het feit dat hij Nederland in de uitverkoop doet, zoals bij de voorgenomen afschaffing van de dividendbelasting. Of vanwege oproepen en aanzetten tot geweld, zoals toen hij stoer zei dat hij relschoppers wel even in elkaar zou meppen. Hij wel, met zijn spaghetti-armpjes.

Er is te veel keuze, ik weet het niet. Die rechtszaak, die gaat er komen. Ik strijd immers voor de goede zaak, voor mijn goed recht. Ik wil mijn ’15 minutes of fame’!

Hou dus de kranten, de tv en de social media in de gaten. Hij komt er aan, ik ga een rechtszaak beginnen!

Het kamermeisje

maid-3614636_1920
Bron:Pixabay.com

Wat moet ze wel niet denken, het kamermeisje, als ze ons ziet zitten, buiten op het balkon. Het is begin februari, midden in de Portugese winter. Voor ons is het een weldaad hier te zijn, weg van de sneeuw en de grijze wolken van ons thuisland, die we even ontvlucht zijn.

Voor de lokale bevolking zijn we vast een mysterie. Sneeuw kennen ze niet, alleen van TV of films, of van familie die in noordelijke streken wonen. Veel Portugezen zijn geëmigreerd, om de armoede en uitzichtloosheid te ontvluchten.

Ze zijn in elk geval niet weggegaan vanwege het weer. Het is bewolkt, af en toe regent het, soms flink. Het is desondanks een graad of 10 tot 15 warmer dan in Nederland. We zijn gekomen voor de zon. Als die zich laat zien, zuigen we de zonnestralen gretig op, ook al duurt het maar even.

We zitten dan ook buiten, als ze schuchter aanbelt, het kamermeisje. Bescheiden gebaart ze dat ze schoon wil maken, wat al duidelijk was vanwege de schoonmaakspullen die ze bij zich had.

‘It’s Ok, go ahead’, zeg ik. Ik gok maar dat ze me begrijpt. Blijkbaar wel, ze gaat voortvarend aan de slag. Wij trekken ons weer terug op het terras.

Het is best lekker op het balkon, zon en regenbuien wisselen elkaar af. Met een warme trui en jas is het goed te doen, moet je in Nederland eens proberen, begin februari!

Voor de Portugezen is het vast koud. Die zie je dan ook rondlopen in warme truien en jassen, terwijl de toeristen korte mouwen en –broeken aanhebben.

Ze verklaart ons vast voor gek. Dat we buiten zitten, in dit weer. Dat we in de winter op vakantie gaan, terwijl het over een maand of twee pas lekker weer zal zijn.

Het is best prettig zo gek te zijn. Het is rustig, en beter weer dan thuis. We genieten van de prachtige kust en van de woeste golven, beukend op de fragiel ogende zandstenen rotsen. Die kleuren van goudgeel tot roodbruin, ze schitteren in het zonlicht.

Steile kliffen, afgewisseld door open baaien. Rotsen in de meest fantastische vormen, gevormd door golven en wind. Afwisselend en kleurrijk, het is adembenemend om er naar te kijken. Maar ook om er langs te wandelen, als het weer droog is.

We genieten nog verder, als het kamermeisje de deur weer achter zich dichttrekt. Op weg naar de volgende.

Spring naar toolbar