Tsjakka!

Bron: Pixabay.com

Ik stel me zo voor dat Emile Ratelband elke ochtend als hij voor de spiegel staat denkt: ‘Tsjakka!’ ‘Ik heb er zin in!’ Je bent positiviteitsgoeroe, of je bent het niet. Zou hij bij het kijken in de spiegel denken: ‘Ik zie er uit als een jonge vent, ik voel me echt geen zestiger!’ Hij voelt zich jonger dan zijn kalenderleeftijd, dat moge duidelijk zijn.

Heb ik ook wel eens, als ik goed uitgeslapen ben. Totdat ik een krachtsinspanning moet leveren, steevast gepaard gaand met een oudemannenzucht. Ontkennen heeft geen zin, de tijd gaat maar in één richting.

Dat weet Emile ongetwijfeld ook. Desondanks heeft hij een rechtszaak aangespannen om zijn geboortedatum 20 jaar op te schuiven, van 11 maart 1949 naar 11 maart 1969. Is-ie in één klap jonger dan ik!

Het is mogelijk je naam te veranderen tegenwoordig, of je geslacht. Hoogste tijd volgens onze zelfbenoemde entertrainer dat je ook je geboortedatum moet kunnen veranderen. Logisch, dat is toch helemaal hetzelfde?

Emile voelt zich gediscrimineerd. Hij ziet zich als pionier, hij is ervan overtuigd dat duizenden mensen zijn voorbeeld zullen volgen. Dat Emile de eerste is, althans in de gemeente Arnhem, doet niet ter zake.

Emile voelt zich, nee IS een jonge god. Het feit dat hij AOW ontvangt is daarmee in tegenspraak, maar die AOW wil hij helemaal niet ontvangen. ‘Dat geeft me het gevoel dat ik heb afgedaan’. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Als zijn geboortedatum wordt aangepast, is de overheid goedkoper uit, én Emile’s pensioenfonds. Een steekhoudend argument, zou je zeggen.

Een argument waar de rechter het juist niet mee eens was. Dat leeftijd deel uitmaakt van iemands identiteit, daar wilde de rechter nog wel in meegaan. Maar er kleven ook rechten en plichten aan, zoals het recht op AOW, en de verplichte keuring voor ouderen om auto te mogen rijden. Het argument van Emile dat het leeftijdsdiscriminatie zou voorkomen vond de rechter onvoldoende onderbouwd. Emile was blij met de uitspraak: ‘Er zijn genoeg gaten om in hoger beroep te gaan, want we hebben het over de Zeitgeist, over emotie en gevoel. Dus ik denk dat ik nog eens heel goed met mijn advocaat moet overleggen en dan gaan we heel snel in hoger beroep.’ NOS 3 december 2018

Je zou geneigd zijn te denken dat hij helemaal gek is geworden. Dat hij alle besef van de realiteit uit het oog is verloren. Wie wil er niet 20 jaar jonger zijn? Als je boven de 40 bent, tenminste. Maar helaas, we mogen de klok maar één uur terugdraaien eind oktober, niet 20 jaar.

Je zou kunnen denken dat het een publiciteitsstunt is van een mediageile oude bok, Als ik de foto van Emile bekijk, zie ik een oude man van bijna 70, geen jonge god van bijna 50. Dan zie ik een opa, geen vitale oudere jongere. Misschien moet ik eens naar Eyewish, of is het Eyelove?

Dat is het niet. Natuurlijk meent Emile het niet serieus. Natuurlijk wil hij die 20 jaar niet uitwissen. Natuurlijk weet hij dat het niets zal veranderen, zelfs al zou het lukken. Daar gaat het ook niet om.

Emile is een komiek, een komediant. De grootste grapjas aller tijden, de leukste man van Nederland. Leuker dan Paul de Leeuw of André van Duin, leuker zelfs dan Youp van ’t Hek. Bijna.

Iedere keer als iemand om hem lacht, als iemand zegt of schrijft hoe belachelijk het is, hoe idioot of van de pot gerukt, lacht Emile in zijn vuistje. Zijn doel is bereikt: hij heeft ons aan het lachen gekregen.

Het is gewoon een goede grap. Emile bedacht het op een ochtend in de spiegel keek, en de spiegel zei: ‘Tsjakka!’

Sinterklaas, wie kent hem niet?

saint-nicholas-2965161_1280
Bron: Pixabay.com

“Sinterklaas, wie kent hem niet? Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk Zwarte Piet’ zong Het Goede Doel begin jaren ’80. Sinterklaas, ooit een kinderfeest waar jong én oud van kon genieten, nu ieder jaar het mikpunt van controverse. Nog vóór de pepernoten in de winkel liggen.

Aan de ene kant staan de tegenstanders van Zwarte Piet, die Zwarte Piet racistisch vinden.  Zwarte Piet ziet er uit als een personage uit het vroege werk van striptekenaars als Hergé of Van der Steen. Lees: ‘Kuifje in Afrika’ of ‘De vliegende aap’ maar eens.

Door onze 21ste -eeuwse bril ziet Zwarte Piet er inderdaad uit als een fout stereotype, als een symbool van slavernij en racisme. Zwarte Piet is een samenraapsel van allerlei uiteenlopende tradities, die soms eeuwen terug gaan, tot heidense tijden. Het was toen de gewoonte om gezichten zwart te maken rond de jaarwisseling, aldus Arnold-Jan Scheer in de Volkskrant van 15 oktober 2018.

Traditie, dat is ook waar de voorstanders van Zwarte Piet zich op beroepen. Het is traditie dat Zwarte Piet zwart is, dat is altijd zo geweest. Dus moet het ook zo blijven, vinden ze.

Het is niet altijd zo geweest, het is zo gegroeid. Ook al is iets traditie, dat wil niet per se zeggen dat het zo moet blijven. Ooit waren zogenoemde kwelspelen als ganstrekken, palingtrekken en katknuppelen een populaire traditie. Zonder verdere uitleg zult u wel een idee hebben wat deze spellen inhielden, en waarom ze niet voorgezet zouden moeten worden, of nieuw leven ingeblazen.

Of Zwarte Piet zwart is, met of zonder roetveeg of pimpelpaars met witte stippen, het maakt niet uit. Iedereen heeft een mening, en mag die ook uiten. Hoe onzinnig die mening ook mag zijn, we leven immers in een vrij land.

Let’s agree to disagree. Ieder zijn mening, met respect voor de ander. Zo luid mogelijk jóúw mening uitschreeuwen, zonder te luisteren naar de ander, dat is geen discussie. Het begint meer op een burgeroorlog te lijken, zoals Saskia Noort constateert.

Als ik terug denk aan mijn jeugd, herinner ik me vooral mijn vol verwachting kloppende hartje. Wat mij bezig hield, is wat voor cadeaus en met name hoeveel de Sint mee zou brengen.

Wat mij niet bezighield, was hoe Sint en Piet het voor elkaar kregen onze schoenen te vullen, bij gebrek aan een schoorsteen. Het viel niet op dat mijn vader ineens verdwenen was, vlak voordat er hard geklopt, zacht geklopt werd op de voordeur, waar als bij magie een wasmand vol met cadeaus stond. Dat mijn vader even daarna weer verscheen, viel evenmin op.

Laat staan dat ik me interesseerde welke kleur Piet had. Of waarom hij zwart was, of waarom de Goedheiligman per (stoom)boot kwam, hoewel er ook toen al een goede vliegverbinding was tussen Nederland en Spanje.

De gretigheid om cadeaus te krijgen, de glunderende kindergezichtjes als ze de cadeaus uitpakken, dat is waar het nog steeds om gaat. Hebzucht, inhaligheid, onbegrensd consumerisme. Zo was het toen, zo is het nu nog.

Sinterklaas, wie kent hem niet? De grote kindervriend, beschermheilige van kinderen, kooplieden en gevangenen (onder meer). De grote verleider, die ons aanspoort om vooral méér te consumeren, meer en duurdere cadeaus te kopen. En natuurlijk Zwarte Piet.

Spring naar toolbar