Appie

 

Twintig jaar is hij pas. Een jonge, beloftevolle voetballer. Zijn naam is Abdelhak Nouri, liefkozend ‘Appie’ genoemd. Een paar keer mocht hij invallen in de hoofdmacht van zijn club Ajax, en liet hij zien welke belofte er in hem school.

Zaterdag 8 juli zakte hij plots in elkaar, tijdens een oefenwedstrijd in Oostenrijk. Hij bleek last te hebben van hartritmestoornissen, hij werd zeker tien minuten gereanimeerd op het veld. Daarna werd hij vervoerd naar de intensive care van het ziekenhuis in Innsbruck. Daar werd hij in eerste instantie in slaap gehouden om hem zo goed mogelijk te kunnen behandelen.

In eerste instantie leek er geen ernstige of blijvende schade te zijn. Op donderdag 13 juli werd bekend, na uitvoering onderzoek, dat een groot deel van zijn hersenen niet meer functioneert en dat de kans op herstel gering is. Hoogstwaarschijnlijk is dit het gevolg van zuurstoftekort. Appie zal op korte termijn naar Amsterdam vervoerd worden om verder verzorgd te worden.

Het is altijd vreselijk als zoiets gebeurd, iemand die in de kracht van zijn leven geveld wordt door iets wat hij of zij totaal niet in de hand heeft, wat hij of zij ook niet aan kan zien komen. Van het ene moment op het andere glipt het leven door hun vingers, als zandkorrels in een zandloper.

Is het dan erger omdat het hier een voetballer betreft? Zeker niet. Het feit dat het een groot talent betreft, die bij een bekende club speelt, zorgt zeker voor extra publiciteit. Dat geeft mij wel de gelegenheid er aandacht aan te besteden.

We zullen nooit weten hoe groot het talent van Appie werkelijk was, hoe ver hij had kunnen komen. Bij hoeveel grote talenten werd het talent in de knop gebroken? Soms door een ernstige blessure, zoals Willy Dullens, een groot talent uit de jaren ’60 van de vorige eeuw. Of Robbie de Wit, die in 1986 nog een prachtig doelpunt maakte tegen Hongarije waardoor Nederland de play-off haalde tegen België (die we overigens verloren). Het geeft mij een gevoel van gemis, ik had graag gezien hoever deze jongens zouden zijn gekomen.

Het is ook erg voor de mens Abdelhak Nouri, en zijn familie. Hoe hij nu verder moet leven, wat hij nog wel kan, dat weten we nog niet. Ik ken Appie niet, maar als ik zijn foto’s zie lijkt het me een leuke, vrolijke jongen. Het kan zijn dat hij zo blij kijkt omdat hij met zijn grote passie bezig was, voetbal. Ik denk dat het gewoon laat zien hoe hij is.

Ik wens je al het beste Appie, dat je nog iets moois van je leven kunt maken. Met of zonder voetbal. Ik wens je familie sterkte, ook hen wens ik het allermooiste in het leven. Ook de fans van Ajax en de club Ajax wens ik sterkte, dit treft alle voetballiefhebbers.

Het leven is onvoorspelbaar, je weet nooit wat er kan of zal gebeuren. Geniet van elk moment! Het is goed even bij dit soort dingen stil te staan, alvorens weer over te gaan tot de orde van de dag.

Het blijft triest, een bloem die zo veelbelovend is, is geknakt in de knop, net voordat hij vol zou gaan bloeien.

Tijn

Tijn, de nagellakheld uit Hapert, is er niet meer. Zes jaar oud slechts, overleed hij op 7 juli. Tijn leed aan hersenstamkanker, een vorm van kanker waar helaas geen genezing voor is. Nog niet, althans.

Tijn werd bekend door de actie bij 3FM Serious Request, waar hij miljoenen euro’s binnenhaalde door nagels te lakken in rood, roze, blauw en paars, zijn lievelingskleuren. De actie vond veel navolging in het hele land, ook tientallen bekende Nederlanders lieten hun nagels lakken en doneerden geld aan de stichting Semmy, die zich inzet voor kinderen met hersenstamkanker.

In mei 2016 werd de ziekte bij Tijn vastgesteld, in december kreeg hij nog een laatste behandeling, die alleen levensverlengend bleek te zijn. Vlak voor zijn dood slaagde Tijn er in nog een behoorlijk bedrag binnen te halen. Youp van ’t Hek en Wendy van Dijk hebben zich ingezet om de stichting ’Lak door Tijn’ meer bekendheid te geven. De stichting wil een speciale robot naar Nederland halen die het mogelijk maakt medicijnen rechtstreeks in de tumor in te brengen. Nu worden patiënten behandeld met chemokuren en bestraling. Voor Tijn kwam deze zogenaamde CED (convection-enhanced delivery) helaas te laat.

Het is mooi, en tekenend voor wie Tijn was, dat hij zich zo inzette voor zijn lotgenoten. In de wetenschap dat hij het zelf niet zou redden. Hopelijk is het ook een troost voor zijn nabestaanden, die hem nu zullen moeten missen.

Hersenstamkanker komt weinig voor bij kinderen, gelukkig. Na het moment dat de diagnose ‘hersenstamkanker’ is gesteld, heeft het kind nog hooguit twee jaar te leven. Een verschrikkelijk doodvonnis, voor het kind en voor de familie van het kind.

Tijn ging niet bij de pakken neerzitten, hoe verschrikkelijk het ook geweest moet zijn. Wij kunnen niet weten welke emoties door hem heen gingen. We weten wèl wat hij vervolgens gedaan heeft. Hij heeft er voor gezorgd dat de CED-behandeling in elk geval een stuk dichterbij gekomen is. En hij heeft door zijn openheid en persoonlijkheid zijn ziekte en de stichting Semmy meer bekendheid gegeven.

De dood van Tijn heeft vele reacties opgeroepen, de stichting Semmy geeft te onderstaande reactie op haar website:

‘Verward, verslagen. Juist op deze laatste actiedag van LAK.(…) Het jongetje dat bijna alle Nederlanders heeft geraakt met zijn openheid en intense goedheid. We voelen het verdriet van alle dierbaren van Tijn en zullen altijd ontroerd blijven door de daden van deze dappere held. Wij, en alle mensen aangesloten bij Stichting Semmy zullen Tijn nooit vergeten!

We blijven strijden.’

Het geeft mij een gevoel van onmacht en onrecht, dat zo’n jonge jongen zoiets overkomt en we er niets tegen kunnen doen. Soms is dat de realiteit, die moeten we dan onder ogen zien. Daar staat tegenover dat de manier waarop Tijn met zijn situatie omging inspirerend is. Wat je overkomt, heb je geen invloed op. Je hebt wel invloed op de manier waarop je er mee omgaat. Zoals Tijn dus, niet jezelf verliezen in zelfbeklag of wanhoop, maar strijden tot het eind.

Tijn liet ons zien hoe een kleine man groot kan zijn.

Stereotypisch

Onlangs las ik het verhaal van Sharon, sinds mei 2010 een trotse moeder. Van een jongetje, dat bleek een meisje te willen zijn. Collin, zoals hij/zij werd genoemd, voelde zich erg ongelukkig als jongen en wilde liever een meisje zijn. Zijn/haar ouders steunen hem/haar hier volledig in, geven hun kind onvoorwaardelijke liefde en steun.

De wereld lijkt soms steeds verwarrender te worden, er zijn ongetwijfeld mensen die zich afvragen hoe dat kan. Een kind, zo jong nog, dat zich niet thuis voelt in zijn lichaam. Dat nachtmerries kreeg en steeds ongelukkiger werd, totdat het als meisje mocht verder leven en helemaal opleefde. Ze mocht zelf een naam kiezen, het werd Maaike!
Als u zich verward voelt, stelt u zich eens voor hoe het moet zijn voor iemand, zo jong nog, die voelt in het verkeerde lichaam geboren te zijn. ‘Jouw buikje heeft mij niet goed gemaakt’, zei toen nog Collin tegen zijn moeder. Een hartbrekende opmerking voor zijn/haar moeder, omdat ze zag hoeveel pijn haar kind had.

Hoe het kan dat een kind als jongen geboren wordt, maar zich een meisje voelt, weet ik niet. Er zijn veel verhalen van jongens of mannen die liever vrouw willen zijn of andersom. Vaak stuiten ze op onbegrip, krijgen ze weinig of geen steun en moeten jaren vechten voor ze in het juiste lichaam zitten.

We hebben het blijkbaar nodig, labels op dingen en op mensen plakken. Zodat we ze in het juiste vakje kunnen stoppen en weten wat we aan ze hebben. Om de wereld te kunnen begrijpen en ermee om te kunnen gaan. Eigenlijk kan dat helemaal niet. Ieder individu is uniek, er bestaat niet zoiets als de standaard man of vrouw. Het is verleidelijk om stereotypen te gebruiken, alleen zijn ze over het algemeen niet van toepassing. Niet iedere Duitser graaft een kuil op een Nederlands strand, om maar een voorbeeld te noemen. Belgen zijn net zo slim als Nederlanders, die ook lang niet allemaal zuinig zijn. Niet iedereen met een tatoeage is crimineel, niet alle criminelen hebben een tatoeage. Niet alle moslims zijn terroristen, en niet alle terroristen zijn moslim. Sommige mensen zijn te dik omdat ze een al dan niet aangeboren afwijking hebben, zo kan ik nog eindeloos doorgaan.

Waarom zijn er zoveel stereotypen? Volgens ‘Begin bij jezelf! Een kleine uiteenzetting over stereotypen en vooroordelen’ van de Anne Frank Stichting is het voor een deel is het om de wereld om ons heen te ordenen, overzichtelijk te houden en er grip op te krijgen. Het is blijkbaar ook een soort overlevingsmechanisme, om snel situaties en mensen te beoordelen of ze een bedreiging vormen of niet. Het is dus deels aangeboren, voor een deel krijgen we stereotypen en vooroordelen ook mee van onze ouders of van de maatschappij.

Het is één ding om je op snel te oordelen en een mening te vormen. Dat doen we allemaal. Zolang je je er maar van bewust ben dát je dat doet, en je van dat stereotype of vooroordeel niets aantrekt en de betreffende persoon beoordeelt op wat hij of zij doet of zegt, niet hoe hij of zij er uitziet etc.

Of iemand nou zich een jongen of een meisje voelt, blank of zwart is, tatoeages en/of piercings heeft, zich op een bepaalde manier kleedt, groot of klein is, dik of dun, gelovig of niet, het maakt niet uit. We zijn allemaal mensen, die mogen zijn wie of wat we willen zijn. Wees jezelf, laat het stereotypisch gedrag los!

Het zou mooi zijn als Maaike gewoon Maaike kan zijn, en niet veroordeeld wordt om Collin te blijven alleen maar omdat het volgens sommigen zo bedoeld zou zijn.

Spring naar werkbalk