Een onmogelijke keuze

Soms stelt het leven je voor een onmogelijke keuze, een dilemma, een Salomons oordeel. Het mijne kwam bij het verlaten van de plaatselijke supermarkt, die ik bezocht voor wat ‘last minute’ boodschappen. Ik zag ze al staan toen ik naar binnen ging. Ik wist wat me te wachten zou staan als ik weer naar buiten kwam. Er was geen ontkomen aan.

Ik had onverrichterzake huiswaarts kunnen keren. Mijn vrouw en ik hadden moeten improviseren voor het avondeten, dat is te doen. Ik liet me niet kennen, en ging naar binnen. Dat was nog een eenvoudige keuze.

Het bijeensprokkelen van de benodigdheden voor een overheerlijke, door mijzelf te bereiden maaltijd was snel voor elkaar. Ook het afrekenen bij de kassa ging sneller dan normaal. Tja. Het noodlot laat zich niet ontwijken.

Ik zuchtte eens diep, zette mijn pet stevig op mijn hoofd en waagde me naar buiten, het door de gretige schare felbegeerde kleinood in mijn linkerhand geklemd. Vrijwel meteen stortte de wachtende horde zich op me, smekend om het kostbare kleinood aan één van hen te geven. Maar aan wie?

Ik durfde niet te kijken in die bedelende ogen. Wie ik ook zou kiezen, de anderen zouden hevig teleurgesteld zijn. Dan maar, bij wijze van spreken met de ogen dicht, het kleinood in de gretige handen van de eerste de beste gedrukt, die toevallig de dichtstbijzijnde was. Vrijwel hetzelfde moment brak er een soort kinderoorlog uit. ‘Ik heb nog niets gehad!’ ‘Ik ook niet!‘ ‘Je moest netjes achter het hek blijven staan!’ En zo ging het maar door. Ik maakte me snel uit de voeten.

Soms stelt het leven je voor een onmogelijke keuze.

 

Orkaan Hennie of het verhaal van fipronil

Het is een storm in een glas water. Een storm die rustig begint, maar steeds krachtiger en krachtiger wordt totdat de storm orkaankracht heeft bereikt. Orkaan Hennie, zullen we hem noemen. Orkaan Hennie heeft een ware ravage aangericht in het land van de kippenboeren.

Wat is er nu eigenlijk aan de hand? Een bedrijf uit Barneveld dacht een wondermiddel uitgevonden te hebben tegen bloedluis, dat een ware plaag is voor leghennen. Het middel bevatte onder andere eucalyptus, zodat het lekker rook. De lekkere geur verdoezelde het feit dat er ook fipronil inzat. En dat is een verboden middel.

Dat bedrijf heet ChickFriend, een naam die meer doet denken aan een bedenkelijk escortbureau. Onze kippenvrienden uit Barneveld hadden niet aan hun klanten verteld dat ze fipronil gebruikten. Of er kwade opzet in het spel is of niet, de (voormalige) klanten van ChickFriend zitten in de problemen, eigenlijk de hele eiersector.

Volgens de WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie, is fipronil ‘matig giftig’. Dat wil zeggen, het is niet gezond, maar als je het in lage doses binnen krijgt ga je er niet dood aan. In verschillende landen wordt er verschillend over gedacht. In België mag 140 keer zoveel fipronil in de eieren zitten als in Nederland.

Hoe komt dat? In Nederland gaat met uit van de ‘acceptable daily intake’ of ADI, de hoeveelheid die je elke dag voor de rest van je leven binnen zou mogen krijgen zonder gevaar voor je gezondheid. Alsof we de rest van ons leven fipronil eieren zouden eten.
België gaat uit van de acute veiligheidsnorm, dus wat je op incidentele basis maximaal aankunt.

Het lijkt er op dat we, zoals hoogleraar diergeneeskunde Frans van Knapen zegt, last hebben van chemofobie. Als er ook maar de suggestie is dat er iets mis is met een bepaald product laten we het massaal staan. In 2011 was er een uitbraak van de E-coli bacterie die op Nederlandse komkommers zou zitten. Dit leidde tot een totale ineenstorting van de verkoop van komkommers, terwijl de bacterie afkomstig bleek van taugé. Het bleek dus een andere schuldige te zijn, taugé in plaats van komkommer. Het idee alleen al is genoeg, als er eenmaal een negatief beeld is blijft dat hangen.

We staan er niet bij stil, zegt professor Van Knapen, elke stof is potentieel schadelijk. Als je er teveel van binnen krijgt, tenminste. Als je een kopje keukenzout naar binnen werkt, kan je lichaam die hoeveelheid zout niet verwerken, wat leidt tot uitdroging. Keukenzout is echter nog steeds gewoon verkrijgbaar.

Alle ophef heeft de eiersector een enorme schade opgeleverd. De LTO, de Land- en Tuinbouw Organisatie Nederland, verwacht dat de schade ‘honderden miljoenen’ zal bedragen. De imagoschade is niet te becijferen.

Wie gaat die rekening betalen? De rekening zal gepresenteerd worden aan ChickFriend, daar zal weinig te halen zijn. Er wordt onderhandeld met de overheid over compensatie voor de getroffen boeren. Oftewel, uiteindelijk zijn de consumenten, u en ik, het kind van de rekening.

En dat alles voor een storm in een glas water.

Er is leven na FC Barcelona

‘Allemaal denken ze te weten waarom ik wegging, de media, de fans, zogenaamde voetbalkenners. Ik zou het beu zijn te spelen in de schaduw van Messi. Ik zou het verval van FC Barcelona voorzien hebben. Ik zou de grote man willen zijn bij PSG. Ik zou een geldbeluste mediageile hoer zijn die zich aan de hoogste bieder verkocht heeft.

Weet u wat? Het is allemaal waar. Allemaal. En niet zo’n klein beetje ook! Wat zou u doen als een stel oliesjeiks uit de woestijn komt aan gehobbeld op kamelen, om u een grote zak met oliedollars voor te houden? Zou u nee zeggen?

OK, het was een limousine, geen kameel. Wel een joekel van een limousine, wow! En het was geen zak met geld, maar een cheque. Een cheque met ontzettend veel nullen, ik werd er duizelig van!

Wat had ik te verliezen? Bij FC Barcelona zou ik nooit meer zijn dan de secondant van Messi. Een geweldig kereltje, en voetballen dat-ie kan! Ik kan er ook wat van hoor, maar toch. Zo groot als Messi is bij FC Barcelona, figuurlijk dan, zo groot zou ik niet kunnen worden. Niet in Barcelona. Wèl in Parijs!

Liever een grote vis in de Parijse vijver dan een kleintje in Barcelona!

Ja maar wat als het niet lukt, zult u zeggen. Wat als ik faliekant misluk, PSG géén kampioen wordt en na de groepsfase van de Champions League is uitgeschakeld? Geen club zal nog 222 miljoen voor me betalen, zult u zeggen. Misschien niet. Voor het geld zal ik het niet meer hoeven doen, dus wat kan mij dat nou schelen?

Wat is voor mij dan de belangrijkste reden? Er zijn er zoveel. Geld, zeker is dat belangrijk. De uitdaging ook. Het is uitdagender om de dragende speler van PSG te zijn en daar net zoveel prijzen te winnen als bij FC Barcelona, dan bij FC Barcelona in de schaduw van Messi te blijven.

Iedereen dacht dat ik voor het leven met FC Barcelona verbonden was. Dat er geen leven is na FC Barcelona, geen grotere club. Als je dan toch weggaat, ben je een verrader, een geldwolf, een gek. Het tegenovergestelde is waar. Ik ben springlevend. Het voetbal is hetzelfde, ik speel en ben gelukkig. Alleen het land, de stad en het team zijn veranderd, het spel is hetzelfde.

Er is leven na FC Barcelona, sterker nog, mijn leven begint pas!

Was getekend: Neymar da Silva Santos Júnior

 

222 miljoen

222 miljoen euro. Stelt u zich eens voor: als je 222 miljoen euromunten op elkaar stapelt, heb je een stapel van 444 kilometer hoog. Ruwweg de afstand tussen Amsterdam en Parijs Als je ze naast elkaar legt, kun je een afstand van 4.440 kilometer overbruggen. Ruwweg de afstand van Amsterdam naar Mekka. Je kunt er ook een pakhuis mee vullen, zoals Dagobert Duck.

222 miljoen euro is het bedrag dat voetbalclub Paris Saint-Germain (PSG) betaald heeft voor voetballer Neymar. Neymar speelde bij FC Barcelona, dat dit absurde bedrag in het contract op had laten nemen in de veronderstelling dat dit potentiële clubs af zou schrikken.

Desondanks verscheen er een kaper op de Costa Brava. Via een ingewikkelde constructie hoest de Franse club het geld op, in totaal gaat het over een bedrag tussen de 500 en 600 miljoen euro. Goh, dan valt 222 miljoen best mee. OK, even rekenen. Het transferbedrag is dus 222 miljoen. Daar komt bij: 36 miljoen tekengeld voor Neymar. Die hóéft dus niet eens meer te voetballen. Vervolgens komt er het salaris voor meneer Neymar bij: het lieve sommetje van 60 miljoen euro. Per jaar. Dus niet in vijf jaar, de beoogde contractduur. Bruto, dat dan weer wel.

Het zijn krankzinnige bedragen. Bedragen die gelijk staan aan de begroting van een arm land, voor een jaar of tien of zo. Bedragen die in geen enkele verhouding staan tot het belang van het voetbal.

Waar haalt PSG het geld vandaan? De eigenaar van PSG, de Qatar Investment Authority (QIA), zal dit bedrag op tafel leggen. Raad eens wie tot en met het afgelopen seizoen de shirtsponsor was van FC Barcelona? Qatar Airways. Qatar Airways werkt nauw samen met de QIA, ze waren niet zo blij met het besluit van FC Barcelona om het sponsorcontract niet te verlengen. Joh.

Nu komt de aap uit de mouw, zou je zeggen. Het is gewoon wraak, de wraak van een jaloerse geliefde die gedumpt is voor een jongere, mooiere of simpelweg andere rivaal. Ze willen FC Barcelona straffen door het befaamde aanvalstrio MSN (Messi, Suarez en Neymar) uit elkaar te halen.

De afkoopsom van 222 miljoen moet door Neymar zelf aan FC Barcelona betaald worden. Om dat te kunnen doen tekent Neymar naar verluid een contract voor 300 miljoen euro met QIA, waarbij hij onder andere als ambassadeur van het WK van 2022 op zou treden. Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan invullen, gaat Neymar zich dan als mascotte van het WK verkleden? Ik zie hem al voor me, in een strak uitgesneden dromedarispak, daar kan hij mooi de poen in doen.

Deze ingewikkelde constructie is nodig omdat PSG al eens door UEFA, de Europese voetbalbond, bestraft is voor het overtreden van de Financial Fair Play-regels. Doordat de club er niet rechtstreeks bij betrokken is, ontloopt ze een eventuele straf.

Nog is niet het hele verhaal verteld. De vader van Neymar is tevens zijn zaakwaarnemer. In die hoedanigheid heeft hij een premie bedongen van 26 miljoen euro voor contractverlening, hetzelfde contract dus met die clausule van 222 miljoen waarvoor Neymar zou mogen verkassen. Dit bedrag moest 31 juli voldaan worden, bij FC Barcelona vermoeden ze dat Neymar niets heeft willen zeggen vóórdat dit bedrag binnen was. Tja.

Neymar heeft een filmpje op Facebook geplaats waarin hij het uit probeert te leggen. Hij houdt van FC Barcelona en Catalonië, maar moest op zoek naar een nieuwe uitdaging. Of die uitdaging op het veld ligt, of in zijn portemonnee is mij niet helemaal duidelijk.

Voetbal is oorlog, zei Rinus Michels. Wel een dure oorlog, van 222 miljoen. Voetbal is de schaamte voorbij, voetbal is waanzin.

Ich bin ein Tiroler!

Eigenlijk ben ik een Griekenland-fan. Het is gewoon een fantastisch vakantieland, de mensen zijn altijd vriendelijk en behulpzaam. En gezellig! Het weer is ’s zomers altijd geweldig. Het is dan warm, erg warm. Overdag is het meestal een graad of 30, of meer. De lucht is strak blauw, blauw als de Griekse vlag. De avonden zijn zwoel, de ouzo vloeit rijkelijk. Zon, zee, voor wie wil ook de nodige cultuur. Wat wil je nog meer?

Dit jaar was het anders. Mijn vrouw is een fan van de Alpen. Vorig jaar waren we naar Corfu geweest, dat vond mijn vrouw ook een leuke vakantie, al haalde dit het niet bij de bergen. Háár woorden, niet de mijne!

Enfin, dit jaar heb ik de stoute (berg)schoenen aangetrokken en hebben we een vakantie geboekt in Brandenberg, een rustig en leuk gelegen dorp in Tirol. Al voor je Oostenrijk hebt bereikt, zie je in de verte de bergen zich majestueus verheffen. Als je eenmaal in Oostenrijk bent, zijn ze nóg imposanter.

Dankzij het navigatiesysteem vonden we onze vakantiebestemming eenvoudig. Een rustig gelegen boerenbedrijf, in typische stijl aan de voor- en zijkanten met hout bekleed. Ook onze kamer zelf was grotendeels met hout bekleed, sommigen zullen het wellicht kitsch vinden. Ik vind het wel wat hebben. Op de overloop hingen oude koebellen aan de muur. Het uitzicht was simpelweg fantastisch!

Tirol is een prachtig en afwisselend gebied. Smalle kloven met snelstromende beken, brede valleien doorkruist door rivieren en natuurlijk hoge bergen. Sommige bergen zijn volledig begroeid met bomen. Andere bergen toornen boven de boomgrens uit, hartje zomer is er nog een restje sneeuw te zien. Alles is groen, haastig wordt het hooi geoogst door de boeren als het weer warm is, zoals bij onze aankomst. Voorraad voor de koeien, voor de winter! Haast is geboden, het weer kan zó omslaan. Het is er niet voor niets zo groen.

Kronkelige wegen slingeren zich langs of tussen de bergen door, waardoor een reis van A naar B die hemelsbreed misschien niet zoveel voorstelt toch even kan duren. En die zo nu en dan fantastische uitzichten bieden, als je tenminste durft te kijken. De weg vergt de nodige aandacht!

Ook diverse kabelbanen bieden een geweldig uitzicht, en besparen tegelijkertijd (gedeeltelijk) een zware en slopende klim naar boven. Het mooiste uitzicht heb je boven op de berg, daar moet je wel wat voor over hebben.

Heerlijke en gezonde berglucht, rust en beweging, lekker eten en prima bier (voor mij een pluspunt!), prachtige hooggelegen burchten, pittoreske dorpen en mooie steden. Er zijn diverse meren waar je kunt zwemmen of in de zon liggen. Kortom, Tirol heeft het allemaal!

Het is niet dat ik Griekenland niet meer leuk vind, het is wel zo dat ik Oostenrijk en dan Tirol in het bijzonder in mijn hart gesloten heb. Tot niet geringe vreugde van mijn vrouw, die blij is dat ik haar liefde voor de Alpen deel!

In navolging van de beroemde woorden van John F. Kennedy, kan ik na deze vakantie zeggen: ‘Ich bin ein Tiroler!’

Appie

 

Twintig jaar is hij pas. Een jonge, beloftevolle voetballer. Zijn naam is Abdelhak Nouri, liefkozend ‘Appie’ genoemd. Een paar keer mocht hij invallen in de hoofdmacht van zijn club Ajax, en liet hij zien welke belofte er in hem school.

Zaterdag 8 juli zakte hij plots in elkaar, tijdens een oefenwedstrijd in Oostenrijk. Hij bleek last te hebben van hartritmestoornissen, hij werd zeker tien minuten gereanimeerd op het veld. Daarna werd hij vervoerd naar de intensive care van het ziekenhuis in Innsbruck. Daar werd hij in eerste instantie in slaap gehouden om hem zo goed mogelijk te kunnen behandelen.

In eerste instantie leek er geen ernstige of blijvende schade te zijn. Op donderdag 13 juli werd bekend, na uitvoering onderzoek, dat een groot deel van zijn hersenen niet meer functioneert en dat de kans op herstel gering is. Hoogstwaarschijnlijk is dit het gevolg van zuurstoftekort. Appie zal op korte termijn naar Amsterdam vervoerd worden om verder verzorgd te worden.

Het is altijd vreselijk als zoiets gebeurd, iemand die in de kracht van zijn leven geveld wordt door iets wat hij of zij totaal niet in de hand heeft, wat hij of zij ook niet aan kan zien komen. Van het ene moment op het andere glipt het leven door hun vingers, als zandkorrels in een zandloper.

Is het dan erger omdat het hier een voetballer betreft? Zeker niet. Het feit dat het een groot talent betreft, die bij een bekende club speelt, zorgt zeker voor extra publiciteit. Dat geeft mij wel de gelegenheid er aandacht aan te besteden.

We zullen nooit weten hoe groot het talent van Appie werkelijk was, hoe ver hij had kunnen komen. Bij hoeveel grote talenten werd het talent in de knop gebroken? Soms door een ernstige blessure, zoals Willy Dullens, een groot talent uit de jaren ’60 van de vorige eeuw. Of Robbie de Wit, die in 1986 nog een prachtig doelpunt maakte tegen Hongarije waardoor Nederland de play-off haalde tegen België (die we overigens verloren). Het geeft mij een gevoel van gemis, ik had graag gezien hoever deze jongens zouden zijn gekomen.

Het is ook erg voor de mens Abdelhak Nouri, en zijn familie. Hoe hij nu verder moet leven, wat hij nog wel kan, dat weten we nog niet. Ik ken Appie niet, maar als ik zijn foto’s zie lijkt het me een leuke, vrolijke jongen. Het kan zijn dat hij zo blij kijkt omdat hij met zijn grote passie bezig was, voetbal. Ik denk dat het gewoon laat zien hoe hij is.

Ik wens je al het beste Appie, dat je nog iets moois van je leven kunt maken. Met of zonder voetbal. Ik wens je familie sterkte, ook hen wens ik het allermooiste in het leven. Ook de fans van Ajax en de club Ajax wens ik sterkte, dit treft alle voetballiefhebbers.

Het leven is onvoorspelbaar, je weet nooit wat er kan of zal gebeuren. Geniet van elk moment! Het is goed even bij dit soort dingen stil te staan, alvorens weer over te gaan tot de orde van de dag.

Het blijft triest, een bloem die zo veelbelovend is, is geknakt in de knop, net voordat hij vol zou gaan bloeien.

Tijn

Tijn, de nagellakheld uit Hapert, is er niet meer. Zes jaar oud slechts, overleed hij op 7 juli. Tijn leed aan hersenstamkanker, een vorm van kanker waar helaas geen genezing voor is. Nog niet, althans.

Tijn werd bekend door de actie bij 3FM Serious Request, waar hij miljoenen euro’s binnenhaalde door nagels te lakken in rood, roze, blauw en paars, zijn lievelingskleuren. De actie vond veel navolging in het hele land, ook tientallen bekende Nederlanders lieten hun nagels lakken en doneerden geld aan de stichting Semmy, die zich inzet voor kinderen met hersenstamkanker.

In mei 2016 werd de ziekte bij Tijn vastgesteld, in december kreeg hij nog een laatste behandeling, die alleen levensverlengend bleek te zijn. Vlak voor zijn dood slaagde Tijn er in nog een behoorlijk bedrag binnen te halen. Youp van ’t Hek en Wendy van Dijk hebben zich ingezet om de stichting ’Lak door Tijn’ meer bekendheid te geven. De stichting wil een speciale robot naar Nederland halen die het mogelijk maakt medicijnen rechtstreeks in de tumor in te brengen. Nu worden patiënten behandeld met chemokuren en bestraling. Voor Tijn kwam deze zogenaamde CED (convection-enhanced delivery) helaas te laat.

Het is mooi, en tekenend voor wie Tijn was, dat hij zich zo inzette voor zijn lotgenoten. In de wetenschap dat hij het zelf niet zou redden. Hopelijk is het ook een troost voor zijn nabestaanden, die hem nu zullen moeten missen.

Hersenstamkanker komt weinig voor bij kinderen, gelukkig. Na het moment dat de diagnose ‘hersenstamkanker’ is gesteld, heeft het kind nog hooguit twee jaar te leven. Een verschrikkelijk doodvonnis, voor het kind en voor de familie van het kind.

Tijn ging niet bij de pakken neerzitten, hoe verschrikkelijk het ook geweest moet zijn. Wij kunnen niet weten welke emoties door hem heen gingen. We weten wèl wat hij vervolgens gedaan heeft. Hij heeft er voor gezorgd dat de CED-behandeling in elk geval een stuk dichterbij gekomen is. En hij heeft door zijn openheid en persoonlijkheid zijn ziekte en de stichting Semmy meer bekendheid gegeven.

De dood van Tijn heeft vele reacties opgeroepen, de stichting Semmy geeft te onderstaande reactie op haar website:

‘Verward, verslagen. Juist op deze laatste actiedag van LAK.(…) Het jongetje dat bijna alle Nederlanders heeft geraakt met zijn openheid en intense goedheid. We voelen het verdriet van alle dierbaren van Tijn en zullen altijd ontroerd blijven door de daden van deze dappere held. Wij, en alle mensen aangesloten bij Stichting Semmy zullen Tijn nooit vergeten!

We blijven strijden.’

Het geeft mij een gevoel van onmacht en onrecht, dat zo’n jonge jongen zoiets overkomt en we er niets tegen kunnen doen. Soms is dat de realiteit, die moeten we dan onder ogen zien. Daar staat tegenover dat de manier waarop Tijn met zijn situatie omging inspirerend is. Wat je overkomt, heb je geen invloed op. Je hebt wel invloed op de manier waarop je er mee omgaat. Zoals Tijn dus, niet jezelf verliezen in zelfbeklag of wanhoop, maar strijden tot het eind.

Tijn liet ons zien hoe een kleine man groot kan zijn.

Stereotypisch

Onlangs las ik het verhaal van Sharon, sinds mei 2010 een trotse moeder. Van een jongetje, dat bleek een meisje te willen zijn. Collin, zoals hij/zij werd genoemd, voelde zich erg ongelukkig als jongen en wilde liever een meisje zijn. Zijn/haar ouders steunen hem/haar hier volledig in, geven hun kind onvoorwaardelijke liefde en steun.

De wereld lijkt soms steeds verwarrender te worden, er zijn ongetwijfeld mensen die zich afvragen hoe dat kan. Een kind, zo jong nog, dat zich niet thuis voelt in zijn lichaam. Dat nachtmerries kreeg en steeds ongelukkiger werd, totdat het als meisje mocht verder leven en helemaal opleefde. Ze mocht zelf een naam kiezen, het werd Maaike!
Als u zich verward voelt, stelt u zich eens voor hoe het moet zijn voor iemand, zo jong nog, die voelt in het verkeerde lichaam geboren te zijn. ‘Jouw buikje heeft mij niet goed gemaakt’, zei toen nog Collin tegen zijn moeder. Een hartbrekende opmerking voor zijn/haar moeder, omdat ze zag hoeveel pijn haar kind had.

Hoe het kan dat een kind als jongen geboren wordt, maar zich een meisje voelt, weet ik niet. Er zijn veel verhalen van jongens of mannen die liever vrouw willen zijn of andersom. Vaak stuiten ze op onbegrip, krijgen ze weinig of geen steun en moeten jaren vechten voor ze in het juiste lichaam zitten.

We hebben het blijkbaar nodig, labels op dingen en op mensen plakken. Zodat we ze in het juiste vakje kunnen stoppen en weten wat we aan ze hebben. Om de wereld te kunnen begrijpen en ermee om te kunnen gaan. Eigenlijk kan dat helemaal niet. Ieder individu is uniek, er bestaat niet zoiets als de standaard man of vrouw. Het is verleidelijk om stereotypen te gebruiken, alleen zijn ze over het algemeen niet van toepassing. Niet iedere Duitser graaft een kuil op een Nederlands strand, om maar een voorbeeld te noemen. Belgen zijn net zo slim als Nederlanders, die ook lang niet allemaal zuinig zijn. Niet iedereen met een tatoeage is crimineel, niet alle criminelen hebben een tatoeage. Niet alle moslims zijn terroristen, en niet alle terroristen zijn moslim. Sommige mensen zijn te dik omdat ze een al dan niet aangeboren afwijking hebben, zo kan ik nog eindeloos doorgaan.

Waarom zijn er zoveel stereotypen? Volgens ‘Begin bij jezelf! Een kleine uiteenzetting over stereotypen en vooroordelen’ van de Anne Frank Stichting is het voor een deel is het om de wereld om ons heen te ordenen, overzichtelijk te houden en er grip op te krijgen. Het is blijkbaar ook een soort overlevingsmechanisme, om snel situaties en mensen te beoordelen of ze een bedreiging vormen of niet. Het is dus deels aangeboren, voor een deel krijgen we stereotypen en vooroordelen ook mee van onze ouders of van de maatschappij.

Het is één ding om je op snel te oordelen en een mening te vormen. Dat doen we allemaal. Zolang je je er maar van bewust ben dát je dat doet, en je van dat stereotype of vooroordeel niets aantrekt en de betreffende persoon beoordeelt op wat hij of zij doet of zegt, niet hoe hij of zij er uitziet etc.

Of iemand nou zich een jongen of een meisje voelt, blank of zwart is, tatoeages en/of piercings heeft, zich op een bepaalde manier kleedt, groot of klein is, dik of dun, gelovig of niet, het maakt niet uit. We zijn allemaal mensen, die mogen zijn wie of wat we willen zijn. Wees jezelf, laat het stereotypisch gedrag los!

Het zou mooi zijn als Maaike gewoon Maaike kan zijn, en niet veroordeeld wordt om Collin te blijven alleen maar omdat het volgens sommigen zo bedoeld zou zijn.

Crossmotor

Het was zowaar op het nieuws laatst. De politie in Zuidoost Brabant is de strijd aangegaan met illegale crossers die veel overlast veroorzaken in natuurgebieden. Speciale teams lokken crossers in groene fuiken van netten en touwen om te voorkomen dat de crossers er alsnog vandoor gaan. De KNMV, de vereniging van de motorrijders, is verontrust over deze nieuwe methode die in haar ogen ‘absurd en levensgevaarlijk is’.

Er zitten twee kanten aan deze situatie. Aan de ene kant heb je de natuurliefhebbers, die al wandelend willen genieten van de rust en de schoonheid die onze bossen en andere natuurgebieden te bieden hebben. Aan de andere kant zijn er de crossmotorliefhebbers, die graag in de natuur willen crossen (‘off the road’) en onvoldoende gelegenheid daartoe hebben.

Er is ook de politie die netten en touwen aanbrengt met als risico dat motorcrossers die te laat zien. Er is ook de KNMV die zich zorgen maakt om de veiligheid van haar leden maar voorbij gaat aan het feit dat ze de wet overtreden door in het bos te rijden.

Het is niet altijd even duidelijk waar een wet voor bedoeld is. En niet alle wetsovertredingen zijn even erg. Ook al is het niet duidelijk waarom een bepaalde wet er is, dat wil nog niet zeggen dat deze wet zonder meer overtreden mag worden. Ook al heeft er (ogenschijnlijk) niemand last van. Dat is vaak een argument dat gebruikt wordt om de wetsovertreding te rechtvaardigen. Wellicht is het beter om je af te vragen waarom die wet er is. Als je te hard rijdt, lijkt het misschien dat niemand daar last van heeft. Even afgezien van het fijnstof, het is wel zo dat naarmate je harder rijdt je minder tijd hebt op veranderende verkeerssituaties te reageren. Als motorcrosser denk je wellicht dat het geen kwaad kan in een bos te crossen, maar wat als je een wandelaar tegenkomt? Als je niet genoeg tijd hebt om een politiefuik te ontwijken, lukt het dan wel om een wandelaar te ontwijken die ineens opduikt?

Het heeft er de schijn van dat de politie achteloos omgaat met de veiligheid van de crossers. Al moet gezegd worden dat volgens de politie sommige crossers hun kentekens onleesbaar maken. Het lijkt er ook op de KNMV wel opheft maakt over de politiemethode, maar geen oog lijkt te hebben voor het feit dat haar leden de wet overtreden. Al moet daarvan gezegd worden dat er voor crossers weinig alternatieven schijnen te zijn om hun hobby uit te oefenen.

Het zou mooi zijn als de twee kanten van deze situatie samen komen, en samen werken aan een oplossing. Eén waarbij wandelaars kunnen wandelen zonder beducht te zijn voor crossers met hun lawaai en geen risico lopen omver gereden te worden. Eén waarbij crossers naar hartenlust kunnen crossen zonder beducht te zijn voor politiefuiken of plotseling opduikende wandelaars. En één waar de natuur niet beschadigd en de fauna niet verstoord wordt.

Ongeacht het onderwerp, in elke discussie is het belangrijk respect te tonen voor elkaars stanspunt. Als wandelaars respecteren dat het voor crossers belangrijk is om te kunnen rijden, en als crossers respecteren dat wandelaars in alle rust van de natuur willen genieten, dan zijn we een eind in de goede richting. En als de natuur onbeschadigd blijft , winnen we allemaal!

Als we respect hebben voor elkaars wensen en belangen zou dat zonder meer goed moeten komen. We leven niet naast, maar mét elkaar!